કવિ ”તેજ”

કવિ ”તેજ”

     કચ્છમેં કચ્છી કવિ ને સાહિત્યકાર ત ઘણે અઇ,પણ જુકો મડ પંજ ચોપડીયું ભણલ આય છતાં જેંજી કચ્છી કાવજી હકડ઼ી ન બ ના ૨૦ ચોપડ઼ીયું પધરી થૈયું વે એડ઼ો કો નર વે ત ઇ નરિયેજો તેજપાલ ધારસી નાગડા “કવિ તેજ”

                        કાગર મથે “કવિ તેજ”,નલિયા-કચ્છ અતરો સરનામું કર્યો તોય અનકે હથો હથ કાગર મલી વંઞે અતરો નામી માડુ અતરે “કવિતેજ” પણ જતરો નામી અતરોજ નમરો ને હિંયેમેં હુભવારો નર અતરે “કવિ તેજ” ગુજારથ ભરલ બ લીટીજા કાવજી અનકે હથોટી આય. અતરે ચોવાજે ક,

 ગાંધીધામ વે ક વે નરિયો અનજે મન મડ઼ે સેજ;

ખલી કરે ખીંકારે મણી કે અન એંધાણી કવિ તેજ.

મેરાણમેં ખુખડે કકરા ભેરા મુતી પન ડસજે સેજ;              

મેડ઼ાવે  જો  મેરાણ  સુંઞો  જ   ડસજે  ન  કવિ તેજ.

ત હલો માણિયું “કવિ તેજ” કે.

 

                    “બુઢેંજી નિસાડ઼”                           

હિકડ઼ે  નંઢે  ગંજેમેં  રાતજો  નિસાડ઼  ખુલે;         

             બુઢા-ખુઢા સિખણ અચેં ખણી પેન-પાટી રે!    

કો’ક અચી  નિસાડ઼જી  ખુણમેં પેઆ ઓજરેં     

              કો’ક  વ્યેતાં  કઢી  કરે  તિડ઼ે મંજા આંટી રે!       

કો’ક “બારાખરી” વરી  ગોખે-ગોખે પકી  કરે;    

              કો’ક  વરી  જોર  કરે  એકડ઼ો પેઆ ઘૂંટી રે!      

“તેજ” કૅર વરી “ડોસા” અધપ વારે વિઠા હોય;  

               કૅર  વરી માસ્તર વટે મુછિયું પેઆ વટીં રે!

(કવિજી ચોપડ઼ી “તેજ-વાણી” મંજા)

  

                  “ગડોડ઼ા પ ગાઇંતા”

                 કુંભારજે  ગંજેમેં  ગવૈયા  આયા  હુજ  સારે!

ભાજારમેં  ઉભી  કરે   જંતર   વજાઇંતા.

                જંતરજા   સુર   સુણી, કુંભાર ત આયા ધૉડ઼ીઃ

ગવૈયા પ  તીંય  છિડ઼ી સંગીત સુણાઇંતા.

                ગાય-ગાય   થકા  તડ઼ે   જંતરેંકે  ક્યાં   ભંધ;

માન કીં મૈલે તેંલા નીમાણા થી ન્યારીતા;

               “તેજ” ત તાં કુંભાર કુછેઆ ચેંતા વા રંગ રખ્યાં;

આં જૅડ઼ો-ત  અસાંજા  ગડોડ઼ા  પ-ગાઇતા.

 (કવિજી ચોપડ઼ી “તેજ-વાણી” મંજા)

                          “ન્યાર્યોં”

ફેન ફતુર વધેંતા ન્યાર્યોં અજ ડીસી ડીસી;

                    ફુટરા  પ-ફાંફાં  મારીતાં  જેંમેં  અજ  ફસી ફસી.

કમાય  જમાય  બુજેંતા કુડ઼ા ને કુમૂર અજ;

                    સચ્ચેંજી  તાં  જિત્તે તિત્તે  થીએ અજ લસી લસી.

કુત્તેમેં  ને  નેતેંમેં  ફેર  પ  જિજો નાય કીં;

                    બૉય   મથો  ખેંતા  ન્યાર્યોં  અજ  ભસી   ભસી

અજજેં માડ઼ુએંજા ધિલ અઇ ક ભલા ચિભડ઼?

                    હલધેં  જ  પેંતા  તેરંઇ   અજ   ફિસી     ફિસી.

ખુમારી  રખેં  હાણેં  ખલક  મિંજા વિઞે તડ઼ે;

                    હથ્થેં  અજ  નર   થીંતા   ન્યાર્યોં   ખસી   ખસી.

સાહેબ  ત  ભલે  જિજા  સીંઘુ  ભનેં   પણ;

                    પટેવારાએ  ચેંતા  ન્યાર્યોં   અજ   અસીં   અસીં

જુલમ  કેં  જમાને  તેંમેં વંગ કેંજો પ-નાય;

                    ડુખેં   ડિસેંતાં   માડ઼ુ   અજ   ન્યાર્યોં   ડુસી-ડુસી

ભલે  તડેં  ભલાધુર  ચાં  ન-તો વધુ નકાં;

                    ઐં જ વરી ચોંધા “તેજ”જી વિઇ આય ખિસી ખિસી.

(કવિજી ચોપડ઼ી “તેજ-વાણી” મંજા)

“જિંધગી”

મુંભઇજા માડ઼ુ કૅડ઼ી જિંધગી ગુજારીયેં;

ખેં  ઘરેં  ત ઓગાર ઠેસનેંતે વારીએં.

 “મનડ઼ો”

સઉં હલે જ સિજ ઉગાય,ઊંધો હલે ત અંધેરી;

“તેજ” ચેં ઍડો મનડ઼ો છાલ થીએ મ કેંસે વેરી.

“તંતર”

અજ  ઉડ્ઘાટન મેં  કતર, સ્વાગત  મેં આંટી;

“તેજ” તંતર ઇં જ હલેતો,કિત ફિટક કિત ડાંટી

(કવિજી ચોપડ઼ી “તેજ-વાણી” મંજા)

૨૩-૦૫-૨૦૧૦

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: