“સોઁણું”

            પાંજે હિન્ધુસ્તાનજો ધિલ ધિલ્લીજો તાલકટોરા ઇન્ડોર સ્ટેડિયમ હડકેઠઠ્ઠ ભરલ વો. કારણ ક,અજ ૧૯૯૨જો “શિક્ષકદિન” આય અજ ઉત્તમ શિક્ષક પારિતોષિક ડને મેં આચે વારો આય.અની ઉત્તમ શિક્ષકજી હારમેં હકડ઼ો નાલો પાંજે કચ્છી નરજો પણ આય ઇ આય કચ્છ વિગોડ઼ી જા શ્રી નારાયણ જોશી “કારાયલ” અન કે સ્વ.રાષ્ટ્રપતિ શ્રી શંકર દયાલ શર્મા સન્માનિત કરે ને ઉત્તમ શિક્ષકજો અલકાબ ડનો એડ઼ે વડે ગજેજે સાહિત્યકાર જી હકડ઼ી આખાણી નેરિયું.

“સોઁણું”

       “ડેવ સાયભ”!!!

             વિચારીંધે “ડેવ સાયભ” નાં ડેવેકે ઠીક લગો.”હુંતાં ગાલએ સચી ક,સાયભેંકે ડેવ વારેંજીજ ‘પારકેં સુખે સુખી  નેં ડુખે ડુખી રૉણું ખપે! પધમી ક સાયભી જુડ઼ે પુઠીઆં, પેટ ડીઆં ગુડાવારીંધલ ખાઉપાતરેજી પધમીં પણ લજાજે! ને મુંકે તાં ભાગજોગેં. હૅડોવડો હુધો જુડ઼્યો આય , ત ભલેંન ધુનીયાં પણ ન્યારે ક’નેક-ટેક નેં  ઇમાનધાર માડ઼ુ હઞાં અઇં ખરા!’ઇનીજે  વીચરેંજી કતાર હઞાં અગીઆં ને અગીઆં હલઇ વઇતે,તાં સતક મજલેંવારી જભરધસ્ત ‘બિલ્ડીંગ’જે અઁઙ્ણકે કપી.ઇનીજી ગાડી ઠૅઠ મોંઘીડે વિઞીં બ્રેક થઇ.

      અછેં-પછેં લુગડ઼ેવારા,ડા નેં ડિસણાવાસણા,કઇક માડ઼ુ ઇનજી ગાડીકે ચૉફેર સલામ કરે,ક હથ જોડ઼ે ઉભી ર્‌યા! ઉભલેં મિંજા હિકડ઼ે અછેં ફડિંગ લુગડ઼ેવારે રૂપારે જુવાણ, ગાડીજો ધરવાજો ઉપટેં ને પિંઢજી ઓરખાણ ડીંધે ચેં

“ડેવ સાયભ…આંઉ આંજો પર્સનલ આસીસ્ટંટ,શર્મા; આપજી હિન જભરધસ્ત, જભાભધારી વારે હુધે મથે નિમણુંક થઇ તેસેં રાજી થઇ,પાંજી હાફિસજેં હિનીં મિણીં ધોસ્તેંભેરો આપકે આવકારીયાંતો ને અસીં મિડે આંકે મુભારક બાધી ડીયોંતા.

               હાંણે હિની ધોસ્તેંજી આપકે ઓરખાણ કરાઇયાંત…. હી પાંજા સેક્રેટરી શ્રી રાધેશ્યામજી….હી, ઇકબાલ સાયભ….નેં….હી…..,નેં ઓરખાણ-પારખાણ ભેરા હરેં હરેં મિડે અચી ચેંમ્બર વટ પુગા.

                “સરગ હિત જ આય!” તેડ઼ો ભાસ ચેંમ્બરમેં પગ રખે ભેરો ડેવેકે થે ધારાં ન ર્‌યો! “કુરો ઠાઠ-ઠઠારો….કુરો સાયભી?!!!” હોફિસમેં ખપેંનેં સોભએં તૅડિયું,અજ જમાને જ્યું તમામ સગવડું હાજરા હજુર ડિસી ‘ડેવો’ હિરસ્યો.

                મિડ઼ે વિઠા,ચાય નાસ્તો પતાંઇધે હકબેંજી ઓરખાણ-પારખાણ નેં હિલણ-મિલણ થ્યા ને પોય થઇ કમકાજજી  ચર્ચા નેં ઇ કંધે કંધે બિપોરજા બ-અઢઇ વજી ચુકા ઇતરે,રજા ગિની ગિની ઇડ઼ે પિંઢ પિંઢજે કમતેં ચડ઼યા.

વડ઼ે-વડ઼ે ખૅરખાં, ઠીમ-ઠીમ, કરતા હરતા એંકે, મિલણલા,બિપોરે મુડઁધે સાડ઼ેત્રીજો ટૅમ ડેવાણું હો, ઇતરે કીંક વેછો જુડયો હો નેં ડેવો અણ કીંક થકો હો ઇતરે કોટ લાય, પગ ધ્રિગાય, આરામસેં વઇ કીંક વીચારેજો સાઇયો કેંતે તાં ખુદ ‘પી.એ.’ ધરવાજો ઉપટે સામું અચી ઉભો.

‘વ્યો’ કીંક અભોભર કીંક ધ્રિજલ પી.એ. કે ડીસી, ડેવે ખુડ઼સી ડસે.

“જી….જી, સાયભ વેંણું નાંય….પણ….આપજી રજા હુએંત…..”

“હા…..હા,ચૉ કુરો ચોંણું આય?”

“સર….લક્ષ્મીદાસજી આપકે મિલણ મંઙેતા, જ આપજી રજા હુએ ત…..! ઇનજ્યું અખીયું પટ ખોંતરણ લગીયું.

“લક્ષ્મીદાસજી…? કેર લક્ષ્મીદાસજી?!! હિત આંઉતાં કેંકેય નતો સુઞણાં ને હું-એ-પાં, વડેરેં કે ત્રી-સાડ઼ેત્રીં વગેં ગુરાયા જ અઇ, અ પોય હેવર કુરો આય..?!!” ડેવેજે મોંતે હાકેડ઼ો ને કંટાડ઼ો તરીને પધરા થઇ ર્‍યા.

“સર…. લક્ષ્મીદાસજી ‘પાંજા માડ઼ુ’ કંત્રાટી, વેપારી, અગુઆ ઠીમ ચુંઢ ને સજે સૅરકે  કનમે  લોડીધલ, ‘જભરા’ માડ઼ુ અઇં, હુંતા આં પણ તકડ઼ ન કરીઆં પણ ઇ ખુધ કડુંણાં મુંવટ અચી નડ઼ી વઇર્‍યા અઇં ઇતરે મું ભાયોક…ભલે…ન..સાયભકે….”

“મિલે ભરાભર ન…..? મોં ફિટાય ડેવે ગાલકે વિચાં બુકી ગિડ઼ે, ઇનજી અખજી ખુંણ રતી થઇ, મોં કઠોર થઇ વ્યો પણ…”

            ‘કીંક તકડ઼ થીએતી’ તેડ઼ો લગઁધે, ડેવે વીચારેંક ‘તેલ ન્યારિયું તેલજી ધાર ન્યારિયું જિકીં હુંધોસે થઇ રોંધો પધરો’ ને વીચાર ભધલઁધે ઇન મોંજી સુરત ફિરાંય નેં જરા મુરકી નેં ચેં

“ભલેં…..ભલેં, તૉજી મરજી આયત ભલેં મિલેં ગુરાય”

ને જાણેં પાસા પોબાર પોંધા હુએંતી,શર્મા રાજીયાણું થીંધો થીંધો ચેંમ્બર છડે વ્યો.

             નેં પલવારમેં,ચેંમ્બરજો કુતરબારીયો ફિરી ઉપટાજે ભેરોજ હિકડ઼ો આધોટમેં સિરી આયો! ડેવે ઇનકે ઠાય ભનાયનેં ન્યારેં, માપે નેં મિંટાય ત અચીંધલજી અખમેં સપસુર્યાતે! જીભમેં અમીં નેં મોંતેં વડપજો વરતારો પધરો થઇ ર્‌યોતે.જગાંમગાં બુટ,અછે આકાસી રંઙ જો સુટ, સની સૉનેરી ફ્રેમજી અખીએં આડી ચસ્મા નેં ભરાભર ધ્યાનસેં વેડ઼લ વારેસેં ઇનજી ઉમર હુંધે છતાં ડિસાણી નતે!

“અચૉ લક્ષ્મીદાસજી ભલેં આયા, વ્યો….શર્મા આંજી ઓરખાણ મુંકે મૉરઇ ડનોં હયો. વ્યો…વ્યો” 

“ડેવ સાયભ…આંઉ આંજે હિન મિઠે આવકારસેં નેં મુંકે ખાસ મુલાકાતજો મૉકો ડિનો તેંલા, બૉરૉજ રાજી થ્યો અઇયાં. અસાંજે સૅરમેં અઇંતાં નાં-નાં પધાર્યા અયો-ઇતરે પુછા

 ગાછા કેંણી ઇ, અસાંજી ફરજ આય; નેં…નેં….! ઇન વછાડ઼ી ખનારેં.

 “કુરો નેં….નેં? જિકી હોઇ સે ચઇ વિજો સેઠ, હિત કોય પારકો તાં આય ન!” ડેવે માજનજે મનકે ઠેરો ડઇ ગાલ કઢાઇજી કેં. 

“નેં સાયભ, મું ભાયક પાંજી પૅલી ઓરખાણેં,આપકે, કૉ ન કીંક ભેટ ડીંધો વંઞા?” કીક ત્રિડ઼લ નેં કીંક ડકલ સડેં, લક્ષ્મીદાસ ગાલ પુરી કરે ભેરોજ ‘પર્સ’ ઉપટેં, નેં હિકડ઼ી સટૂકડી ઘાટીલી ડબી કઢી, ઉપટીને, ડેવ સાયભજી ટેબલતેં-સામેં રખઁધે,ભુત્તતાં પગર ઉગેં!!!

“વીંઢી” ડેવેજી રડ઼ નિકરી વઇ! વીંઢીમેં જડ઼લ જગાં મગાં નંગ મિંજા નિકરઁધલ વિજ્‌ જેડ઼ો સેડ઼ો, ઇનજી અખીએંકે વિંધી, હીંયે તઇં પુજી, ઉત ભાય ધુખાય છડેં!!! અને ઉન ભાયજા ભડ઼કા પાં વરી ઇનજી અખીએંમેં છતા થઇ ર્‌યા!! હેરઇં જાણેં ડંધેંસેં ઉનકે ફાડી-પીસી વિજણું હોય તીં, ડંધ કિકડ઼ાઇધે ફાટલ સડેં ત્રાડ ગાડ ડિનેં!!!!

“લક્ષ્મીદાસ હી..અંઇ… ખાસો….”

“હાંણે ભો,સાયભ ભો, કુરો ખાસો નેં કુરો અભરો! હીતા પાંજી પૅલી ગડજાણીજી જાધગીરી આય.બાકીં સાયભ ખમૉ થોડ઼ાક ડીં ‘માલામાલ’ થઇ વેંધા સમજ્યા?” ડેવેજી ગાલકે અધરો અધર બુકી લક્ષ્મીદાસ પંઢજી જાર વિછાઇંધે અખ ભિલીકેં!!!!

“લક્ષ્મીદાસ…લક્ષ્મીદાસ….હી  અઇં ખાસો નતા કર્યો સમજ્યા? ગોડ઼ીયેવારી રાંધ છડી, હાણેં-ટાણેં વાજાવીંટયો હઇયો.હઞાઁતા હીત પગ રખ્યો જ આય તાં પુગા નરગજી વાટ વ વતાયણ? ‘ગેટ આઉટ’ ‘ગેટ આઉટ’ નિકરો હયાંનું બાર ,નકાં ન્યારે જેડ઼ી થીંધી!” ઇનજો ભુત્ત રફી હલ્યો, અખીયું ટાંઢો વાસાયણ લગીયું! નેં તામેં ને તામેં ડેવે ઉભો થઇ મુઠ ભીંણે વમ્‌મિજાં ઠોકેં ટેબલતે…!

“વૉય….,વૉય…ઘોડ઼ાડે ઘોડ઼ા….!!!!

           ટીચક આંગરવટાં, અધવિરથ, તાજી બાવરજી સૂર,પંજે મિંજા એડ઼ીતાં આરપાર થઇ વઇક, ડંધેકે મુઠ ડઇ,મડ મડ બે હથાં છિકી કઠઁધે,ડેવેકે ડીંજા તારા ડિસાણાં વૉંધલ રતકે ધાબે; મથો ધામ કરે,અખીયું ભૂસે જ ન્યારેં ત ઉજ ‘તંભુબાવર’ જોડ઼ેજો સિરાઁધીઓ, ગુગરજોડબો નેણ રોઢો!!

“તડે હી કુરો સોઁણું?!!!”

“સોઁણું ન ત બ્યો કુરો ડેવ સાયભ!!!! તૉજા ઍડ઼ા ભાગ કયાંનું ક તું તૅસ તઇં પુજેં!!!” ઇઅજો મથો ગુમણ લગો, હથમેં થીંધલ પીડ઼ાસે નાંય થઇ,ગુનરવારે પઇ ‌ર્‌યો.નેં તેરઇં ઇનકે-નિંઢપણમેં કનેં મિજા થઇ અંધર ઉતરીવેલ ને હઞાંપણ હીંયેંમેં જીરા જાગઁધા ગુમધલ,માસ્તર સાયભવારા અમરત જેડ઼ા સબધ ચિત ચડ઼ી આયા!!!

“ડેવા….,તું હીંયેંજો ઍડ઼ો ચૂટો અઇએં જ તું આગીઆં ભણેં ત જરૂર વડો સાયભ થઇ વિઞેં ભલા!!! નેં હીનીં સબધેં ડેવે મથે એડ઼ોતાં જાધૂ કયોંક, તેનીનું ઇ ધિલ લગાય ન ભણઁણ લગો. પાડ઼ા,બિલાખડ઼ી નેં પાઠ વાંચેમેં એડ઼ોતાં અકો થઇ વ્યોક, ઇનજી ઓંકાર જલઇ નતે જલાણી!!!

       હૂંતાં સૅરનું કૅડ઼ીખબર કિતરોય પર્‌યાં,ડોંય-પનરે ભૂંગેંજો ઇનજો ગોઠ.માલધારી, મુલઇ નેં ખેડ઼ૂ માડ઼ૂએંજી સટુકડી ગરીભ વસ્તી જ વરે ભનેત ભીલે-ભીલે,નકાં ઉઠેતેં ઓતારા નેં ઘોડ઼ેતે ઘર’ વારે હાલ,વારા,પારાવાર અછતીલા નેં અભણ માડ઼ુ નેણ ઇતરે, ડોંય-વીયેં છોરેંવારી,તેનુંણી ડેવેવારી નીસાર ઉપટ-ઢક થ્યા કરે!!!

        નેં  જિં ડીં વેંધા વ્યા તીં-તીં ઇનવારી ભણેવારી ઑકર પણ ઑસરઁધી આવઇ, નેં છેવટ કુટમ-કભીલેજી જભાભધારીજો રસો ઇનજી નિડ઼ીમેં એડ઼ૉતા ગચી ર્‍યો ક, ઇનજે હથમેં ગુંધ-ગુગરજો ડબો અચી વ્યો!!!

        હું સુખી હો, ભાગીઓ હો, હેકાંધીક ગોં-બચાર રિઢ-બકરિયું, ટુકર ખેતર નેં પિંઢપારે ઇતરો સટુકડ઼ો કુટમ. પણ જડેં કો કમકાજેં, ઇનકે સૅરમેં વિઞણજો થ્યો; નેં ઉતઇં રોંધલ સગેં ભેરો,ભગીચા,હોફિસું,મ્યુઝીયમ,ફીલ્મું,ગાડીયું,બંગલા,રેલ,વેમાન, નાં-નાં માડ઼ુ, નઁઇયું, નઁઇયું કિરામતું ન્યારેં તડેંતાં ઇ ઍડ઼ો હેરતમેં પઇ વ્યોક જાણેં ઇન નઁઇ ધૂનીયાં ન્યારેં ન હોય?!!

“ઉથીડ઼ે ડેવા….ઉથી તૉજા ઍડા ભાગ ક્યાનું ક તું સાયભ ભનેં….!! ભોંત વરઁધે ઇનજે હીંયેં મિજાં ઓબારો ઉથ્યો!!

    ગુગરજો ડબો રોઢેતે ટિંગાય કુલેતેં ખણી,ડેવો થ્યો રવાનું.તય ઇનજે ધિલમેંતાં ઇજ વીચાર હલ્યાતે ક, “હાણે” જમાનું ભધલઁધે,છોરા ભણાયજો ભાગ નિસીભ થીએ તૉય હઇયો;ભાકીં તૂં તાં હાણેં “સાયભ” વારા સોઁણા લજપ્યો નેં વડોથી પ્યો ભા!!!!

(લેખકજી ચોપડી “વતનજી ગાઇયું મંજા)

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s


%d bloggers like this: