Archive for જૂન, 2010

“કવિત”

જૂન 15, 2010

                   સાધા લુગડ઼ા પેરીધલ ને ભારધાનજો વેપાર કંધલ પણ સંસ્કૃતજો અઠંગ જાણકાર કચ્છી,સિંધી,બંગાલી,મરાઠી,હિન્ધી, ગુજરાતી હન મણી ભાસાએ મેં કવિત કરેજી (સિગ્ર-કવિ) હથોટીજેંકે હથ વઇ. ઇ મુઠ ઉંચો માડ઼ુ જુકો ગઢસીસેજા કવિ પંડીત શ્રી પીતાંબરડાસ અને મડઇજા કવિ પંડિત નાનાલાલ વોરાજી હારમેં વઇ સગે એડ઼ો કો નર વે ત ઇ જેઠમલ હરિરામ ઠક્કર.

                        ભાસા સાસતરજા અઠંગ ઉપાસક જની સજી ભગવત ગીતાજો કચ્છીમેં સમ સ્લોકી ભાસાંતર ક્યોં વો અને રઘુવંસજા અમુક સર્ગજો પણ સમ સ્લોકી ભાસાંતર ક્યોં ઉપરિયાંત અસંખ્ય સંસ્કૃત સુભાસિતજી રચના ક્યોં પણ કચ્છીજી કમ નસીબી નેર્યો ક અન મ્યાંનું કીં પણ છપાજી ને પધરો ન થ્યો ને વડે પંધ પરિયાણ કરે વ્યા,નખત્રાણેજે મુરૂ જેડ઼ે નંઢે ગોઠમેં પેધા થેલ હન રતનજી સચી ક્ધર ન થઇ ઇ વડી ડુખજી ગાલ આય, હલો અનીજી થોડ઼ીક પરસાધી પાણ માણીયું

                “કવિત”

# કડ઼કો થ્યો ડિસી કરે મિડ઼ે હટી વ્યા ધુર,

   વરઇ   લિછમી   તડેં  ઉમટયો   માનવપુર.

# રાત ઉથઇ થૈ વ્યો ઉગો,પથિક,પથારી વીંટ,

   વાટ લમી, પુજને કડેં ?  ટાણે કર  પરિયાણ!

# માડ઼ુ માનવતા સિખે,સે ભણતરજો સાર,

   બાકીજી   વિદ્યા   મિડ઼ે   ઠલો વધારે  ભાર.

# અમલ અમલનું સોગણું નોખો  નસો વતાય,

   હિકડ઼ો  હથ  ચડ઼ઁધે ચડ઼ે, બ્યો  ખેંધલકે ખાય.

 

                          “હાઇકૂ”

                             ઉગોણી ડિસ

                       પેરે ગુલાભી સાડ઼ી

                             ખીંકારેં સિજ

(કવિશ્રી પ્રભશંકર ફડકેજી ચોપડ઼ી શબ્દને સથવારે મંજા)

 

“મિણિયા મિઠડ઼ો મુરલીધારી.”

જૂન 15, 2010

               સંસ્કૃત ભાસાજે વ્યાકરણ સર્જક પાણિનીજો નાં જતરે માનસે ગનેમેં અચેતો અતરે જ માનજા હક્ધાર પાંજે કચ્છમેં ફરાધીજે નર શ્રીપ્રતાપરાય ગોપાલજી ત્રિવેદી ચોવાજે. નકાં સ્વ.ડોલરરાય માંકડ હુંઇએ અનકે કચ્છ્જા પાણિની ચ્યોં હુનો?

                      ૨૦ વરેજી ઉગધી જુવાન ઉમરમેં હન નરજી રચનાયેંજી ચોપડ઼ી “કચ્છી કાવ્યકલાપ” પધરી કરેમેં આવઇ.અનીજી ઓડ઼્ખ ફકત કવિ તરિકે ડઓ સે ન હલે ઇનીકે ત કચ્છીભાસા સમજણ જો પાઇઓ રખધલ ચો ત પણ ઓછો આય કારણ ક  “બૃહદ્ કચ્છી શબ્દકોશ”જા ભાગ -૨, ”કચ્છી મધ્યમ વ્યાકરણ” અને “કચ્છી ધાતુકોશ” લખીને કચ્છીભાસા જી વડી સેવા અની હેકલે હથે ક્યોંનો.

          સંસ્કૃતભાસા જે કનુડ઼ે જો સ્તોત્ર “અધરં મધુરમ (મધુરાષ્ટક) મથાનું અની કચ્છીમેં રચના ક્યોંનોં સે નેરિયું

 “મિણિયા મિઠડ઼ો મુરલીધારી.”

ગલિયું મિઠડ઼્યું ઘચ ગોક્લજયું,

                           મિઠડ઼ી માડ઼ી હી મૈયારી,

વનરા વૃંદાવનજી મિઠડ઼ી,  

                        મિણિયા મિઠડ઼ો મુરલીધારી.

બય નેણ મિઠા,ને વેણ મિઠા,

                       શ્રી શ્યામસુંદર સાં સેણ મિઠા;

ઇ ગાલ મિઠી ને ચાલ મિઠી,

                         મિણિયા મિઠડ઼ો મુરલીધારી.

મુરલી સુરલીન મુરારિ મિઠો,

                       ગિરિ ગોવરધન્જો ધારી મિઠો

ભવસાગરજો ભયહારી મિઠો,

                         મિણિયા મિઠડ઼ો મુરલીધારી.

મઇજે મિઠડ઼ે રસપાન મથે,

                         ગુલતાન મિઠો ઇ ગિરધારી;

હી જાન કનાં પણ કાન મિઠો,

                          મિણિયા મિઠડ઼ો મુરલીધારી.

 

(કવિશ્રી પ્રભશંકર ફડકેજી ચોપડ઼ી શબ્દને સથવારે મંજા)

      

“અછાંધસ

જૂન 2, 2010

“અછાંધસ”

               કાવ છંધબધ્ધ હુણી ખપે એડ઼ો કોય કાયધો નાય. લખાણમેં લયકારી વે ને અનજો ભાવ સમજાજે અનજી મજા ને મોજ કિંક અલગ જ વેતી.ઘણે કાવ લમા-લુસ પણ અરથ વગરજા વે ને ઘણે  બ લીટીજા વેં પણ વાંચે ક સુણે ભેરો થીએ ક વા!!! વા!!! ત હલો ભા.રવિ પેથાણી ”તિમિર” કે માણીયું

 માડ઼ુ ખિલેં                               ગઢરાંગ ચેં

 નિંઢા વા તેની                                     ડુખ ઇ નાય

હથ મેં માની ખણી                              ક

અંઙણમેં નિકરોં                                    ધુસમણ ડેસજા

ત                                                          નર અચી

અધા                                                     મુંજી કુખમેં

“ભાણતેં વિઇને ખાજે                           તોપેંજા ગલોલા હયાં

નિકાં માડ઼ુ ખિલેં”                                  ડુખ ઇ આય

ઇં વડે સડેસેં લોસીને,                          

બાં જલીને                                            મુંજે જ નગરજયું નાર્યું

રસોડ઼ેમેં                                                અજ

વ્યારી છડીંધા વા                                મુંજી છાતી તેં

ને                                                         છેણાં થિપીયેંત્યું!!!!

અજ બૂફે મેં                                         છાલ……

પલાંખીવારી                                        ઇરસાજી

મંઢીને થારી                                        છતરી

હેડા વ્યાંતો                                          છાલ

ત                                                       ‘કાગડ઼ો’ ભને

છોરા ચેંતા                                          ને

“અધા!!!!                                            પાં પુસોં

હી વિઇને                                           મોભત જે મીંય મેં

ન ખાવા જે                                        (મડ઼ે કાવ

માડ઼ુ ખિલે!!!                                      “ચીંગાર” અંક-૧ મંજા)