“મિટ્ટી સંધો મામલો”

“મિટ્ટી સંધો મામલો”                                                  

-ગૌતમ જોશી

                   કચ્છજો જામલાખોફૂલાણી કચ્છ પિરડેસમેં ફિરધો હુવો. ફિરધે-ફિરધે  લાખોફૂલાણી ગજણસર અચી પુગો.ગજણસરમેં ઊંન વખતમેં ચોપાચેડ઼ા ગણે હુવા વરી ઇની ચોપેલા પાણીજી ગુંધ તકલીફ હુઇ ઇતરે લાખો ફૂલાણી હિન ગજણસરમેં હિકડ઼ો તરા ખોધાયતેં.તરાજો કમ ઓડ઼ જાતિજા મજુર કઇધા હુવા.

         લાખોફૂલાણી પિંઢ઼જે નયેં કમ કે ન્યારેલા કરી ગજણસર ડિયા વર્યો ને ખોધાઘે તરા જો કમ ન્યારેલા વિઠો.તેર ઊન અનુભવકેં, ક હિન મજૂરે ભેરી હિકડ઼ી રૂપાડ઼ી અપ્સરા જેડ઼ી જુવાણ છૂરી પ મિટ્ટીજા તાંસરા મથે તે ખણી-ખણી મિટ્ટી ભેરી મિટ્ટી ભની કમ કઇધી હૂઇ. લાખો ઊન જુવાણી કે ન્યારે,સિજ જેડ઼ી તેજવારી ને ચાંધે જેડ઼ી ચમકંધી ભારી કાંતિ વારે મોં વારી લટકારે લાવણ્યવારી,તારામંડડ઼ જે ચમકવારી રૂપજોવના કે ન્યારી લાખોફૂલાણી તાં પાણી-પાણી થિઇ વ્યો.

            લાખોફૂલાણી તરાજો કમ ન્યારેજો ભુલીવ્યો ને કુધરતજી કલાજો નજારો ન્યારી ર્યો. લાખોફૂલાણી પિંઢ઼ જે કચ્છ મુલકમેં હેડ઼ી લાટ રૂપાડ઼ી ને ગુણીયલ છૂરી કે મજૂરી કઇંધે ન્યારે ભારી ડૂખ થયો.ઇતરે ઊન પિંઢ઼જે સરધારે કે પુછેં ‘હિ રૂપાડ઼ી છૂરી કેર આય?’ તેર ઊંનજા સરધાર તપાસ કરાઇ ચ્યોં ‘બાવા! ઇંન છૂરીજે પે કે કો’ક સાધુ માતમા આસીસ ડ઼િધે હી છૂરી મલઇ આય.ઇનજો નાલો જસમા આય ઇં ઓડ઼ જાતિજી આય.’

                                                 લાખોફૂલાણી તા જસમા ઓડ઼ણ જે રૂપમેં મિડ઼ે ભાન ભુલી વ્યો ને સરધારે કે હુકમ કેં ઇંન રૂપ-રૂપજે અંભાર જો મુકે સત્કાર કેણું આય હી રૂપ તરાજી મજુરીમેં ન પણ કચ્છ કેરે જે કોટમેં સોભે!! વિઞો હકલ કર્યો ઊન ચાંધે જે ટૂકર કે….. લાખેજા માડૂ વિઞી જસમા કે ચ્યોં

લાખે જામ ગુરાઇ તું ઓડ ઓરૈં આ;

લથો તો મથા, મિટ્ટી સંધો મામલો.

         “હે! ઓડ઼ કિન્યા તું હિત અચ! તોકે કચ્છજો લાખોફૂલાણી સડ કરેતો, અજનું તોજે મથે મથાનું મિટ્ટીજો કમ પુરો કરાઇંધો,તોજા ભાગ ખુલ્યા હલ.”

         એડ઼ો ચઇ જસમાકે સડ ક્યોં હિતે લાખો જસમાજે પૅ કે પણ ગુરાય ને પિંઢ઼જે ધિલજી ગાલ જસમા ને જસમાજે પૅ કે ચેં તેર જસમાજો પૅ ભારી નવાઇનું કુચ્છયો.

તું લાખો લખેં ધણી અસીં અગલા ઓડ;

કેડ઼ો  લગો  કોટ,  અસાં  ઓછી  જાતસેં?

“રે લાખા જામ! તું કચ્છજો ધણી અસીંતા અણઘડ઼ ને અબુજ ઓડ઼ વરી અસાંજી જાત પ ઓછી ઉતરેલ તોકે હિં કેડા સ્નેહ ભલા લગા”

                       જસમાજે પૅ કે, જવાભ વારે વિગર લાખો તાં હિકડ઼ી જ ગાલ કે ક, જસમાનું મુંકે વિયા કેણા ઐઇ,જસમા મુંજે ધિલમેં વસી વઇ આય.તેર જસમાજો પૅ લાખે વટ ગુંધ ગુજારીસું કે ક, અસીં રાજમેં ન સોભો તું તોજી જાતમેં કો’ક છૂરી ગોતી ગિન! પ લાખો હિકડ઼ે જો બ્યો ન થ્યો.તેર જસમાજો પૅ લાખે વટ હિકડ઼ી સરત રખે ક,”જસમાકે માનીતી રાણી જો સ્થાન મિલે,ઇંન મથે તું બઇ રાણી હાણે નઇ પેણેં  ત મુજી જસમા તોકે પેણાઇયા!!!”

                        લાખોફૂલાણી રૂપમેં અંધોભિત થિઇ વ્યો હુવો,ઊતા મિડ઼ે સરતું કભુલી ગિડ઼ે ને જસમા ઓડ઼ણનું વિયાં કેં ને પિંઢ઼જે રસાલે સોંત ઊતાનું સિધો કેરાકોટ પુગો.જામલાખોફૂલાણી પિંઢ઼જી નઇ રાણી જસમા કે ખણી કરે,કેરે પુગો આય ને જસમા લાટ ઢોલીયેં તે વિઠી આય.

         જસમા જુવાણ થિઇ તેં તઇ અનાજજો હિકડ઼ો કણ મોંમે નાય વિધે.ઊતા અનાજ સિવાય ફૂલ-ફડ઼ ને બ્યું કુપણું ખાયતી જેંજી ખબર લાખોફૂલાણીકે નાંય.લાખો તાં સાહી પકવાન ખાઇ  જસમા વટ ઢોલીયે અચી વિઠો આય.નઇ રાણીજે રૂપ પોઆ ચર્યો કચ્છ જો હી રાજવી જસમાજી કાયા-માયાજે મોહમેં તણાંજી વ્યો આય.ઉતા ભારી હુભનું જસમા કે પિંઢ઼જી બખમેં ગિડ઼ે ને ગુલાભી જસમાજે ચપે મથે પિંઢ઼જા કોસકોસા ચપ રખી ડિને પણ!! હિ કુરો? જસમા તાં લાખેજે મોંકે પર્યા કરીધી પિંઢ઼જો મોં ફિરાઇ વિધે કુલાય ક, લાખેજે મોં મ્યાનું અનાજજી ઊગરી વાસ અચીંધી હુઇ જુકો જસમા કે ખબર કુરો અનાજ

નું પરેજ હુઇ.

       લાખોફૂલાણી જસમાજી હિંન રીતનું ભારી નારાજ થ્યો,ઊનજે ધિલમેં થ્યો હેડ઼ો પ્રેમ ઇંનકે ઓછો પ્યો જૂકો મુંનું પ મોં મોડ઼ે?? લાખો ત અકડ઼ાઇ વ્યો ને પુંછે ક તું મોં કુલાય હટાય? તેર જસમા સચો ચેં ક,”જામ તોજે મોં મ્યાનું અનાજજી વાસ અચેતી જૂકો મુંકે નતી ગમે” જામ તાં ક્રોધાયમાન થ્યો ને ઊતેનું રિસાઇને બારા હલ્યો વ્યો.

      જસમા ઓડ઼ણ કે જેર ખબર પઇ ક લાખો તાં નારાજ થિઇ હલ્યો આય તેર ઊંનકે ભારી ધોખો થ્યો ને ઊ જામ વટે વઞી માફી મંગણ લગી.

અગલાઇયું  ઓડ઼ેજીયું લાખો ન લેખે;

સગલા ઊ સેખે,પલે લગાએ પાતસી.

“હે! લાખાજામ! તું ઓડ઼ જાતજી અજ્ઞાનતા ડિયા નજર મ કર,તું તાં કચ્છજો રાજવી અસીં  ઓડ઼ અબુજ તું મુંકે માફ કર” પણ લાખો મઞે નતો ઇતરે વરી જસમા ચેંતી

કુછું  કુપાતા કંધ મિંજા હલું વડી  હેડ઼;

અસીં અગલા ઓડ઼ તોય લાખે જામજા.

“હે! લાખાજામ! આસાંજો કુછણું અભિમાન ભર્યો આય,અસાંજી હલેજી ચાલ પણ કુઢંગી આય અસીં અભણ ને અજ્ઞાન અઇયું તું અસાંકે માફ કર” તોય ફૂલાણીરાજ મઞે નતો ઇતરે જસમા ઓડ઼ણ જીવ-સિવ અને જગતજી સચી ગતિજી ગાલ જાધ ડેરાઇધી રૂંધી કિરગિરધી ચેંતી

અડ઼ેખડ઼ે ઓડ઼, છડે વેઆ હી મેડીયું;

અંઇ કૂલ કોડ,કિનીં નેભા ન થીંએ.

“હે! લાખોફૂલાણી સુંણ અસી મજૂર ઓડ઼ કૈંઇક મેડ઼ીયુ ને મોલાત બંધીયું પોય વાટ જલી હલ્યા વિઞો તીં જગતમેં પણ જૂકો આયો તેકેં વિઞેજો આય તું અસાંજી ભુલ કે રાજા માફ કર”

        પણ! લાખોફૂલાણી હિકડ઼ેજો બ્યો ન થ્યો,ઊતો જસમા ઓડ઼ણ કે, છડ઼ી કરે કેરાનું સિધો ગુજરાસર પુગો.જિડ઼ા ઊંનજી ધિલભર મુમલકુમારી હુઇ પણ જેર ગુજરાસર પુગો તેર મુમલ ત મેંધરે સોંત પેણી ચુકી હુઇ જામલાખો ઊતાનું સિંધ વ્યો જસમા જેડ઼ી જેડલ ઊતે પણ ન લધી.આખર ઊ પાછો વર્યો ને ભુવડ ચોવીસી જે ભુવડ ચાવડાજી છૂરીનું વિયાં કે ને ચાવડી રાણી કે ખણી કચ્છ કેરાકોટ પુગો.

       જડે જસમાકે ખબર પઇ ક,રાજા લાખોફૂલાણી ચાવડી રાણી કે પેણી અચેતો ,સે સુંણી ઊનકે ભારી આઘાત લગો ને ઊ જસમા છેલો નિસાકો વિજી મરી વઇ.એડ઼ી રીતે હિકડ઼ી રૂપાડી ને નમુનેધાર ઓડ઼ કિન્યા જા અરમાન અધૂરા ર્યા.લાખોફૂલાણી બઇ રાણી ખણી આયો.ઇનકે ચોવાજે મિટ્ટી સંધો મામલો.ધિલ એડ઼ેકે ડ્યો જુકો ધિલ કે જાણે……

કચ્છી મુખપત્ર “ચીંગાર” અંક-૩ મંજા.

Advertisements

One Response to ““મિટ્ટી સંધો મામલો””

  1. P. K. Davda Says:

    વાહ! બહુ સરસ આય,

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s


%d bloggers like this: