વાંઝણી

વાંઝણી”

                કોક છાંપેમેં કોક વાર્તાજો મથાડ઼ો વાંચ્યો વો વાંઝણી  હાણે હી સબડ માડ઼ુએમેં ત સુજેમેં અચેતો પણ જીનાવરેમેં પણ લાગુ પેતો ઇ ખબર ન વઇ પણ અજ જડે જુની ગાલ જાધ અચેતી તડે થીયેતો ક ઇ જીનાવરેમેં પણ લાગુ પેતી.

                ગાલ ઘણે જુની આય લગભગ  ૬૦ ખણ વરે જતરી.અસાંજે ફરિયેમેં હકડ઼ી રતી કુત્તી વઇ અને કેડ઼ી ખર ક્યાંનું અસાંજે ફરિયે મેં હકડ઼ી કારી કુત્તી અચી વઇ.

રતી કુત્તીજે ચમતે ચોટલવા એડ઼ાજ વાર વા, જડે કારી કુત્તી ભીછરી વઇ અનજા વાર બા આંગર લમા વા.કારી કુત્તી જતરી ભોરી અતરી જ રતી કુત્તી નીચ. કારી કુત્તી જતરી મતારી અતરી જ રતી કુત્તી હડેજી ભરી. બોય હકડ઼ે બે કે જપવા વજીને વડ઼ે.

                 વરસારેજી રૂતમેં કારી કુત્તી વિયાણીં.ચાર બચલા ડીને.રતી કુત્તી અનજો હકડ઼ો બચલો કડે મારે વધે ઇ અસાંકે ખબર ન પઇ પણ જડે બ્યો મારે વધે તડૅ મુજી મા નક્કી કેં ક હાણે રતીકે કારીજા બચલા મારે લાય નઇ ડીંયા અતરે રોજ રાતજો બોય  બચલેંકે કંતાનજી કુથરીમેં વજી હકડ઼ી ખીલીમેં ટંગાય છડે.રોજ સવારજો પંઢ ડનણ કરે તડે કુથરી મ્યાંનું બોંય બચલેકે અંઙણમેં છૂટ છડે ડે.બચલા પણ એડ઼ા ક સજી રાતમેં કુથરીમેં ઝાડ઼ો પેશાબ ન કરિયેં.

                હક્યાર અસાંજી નાતજે મડળ મ્યાનું વાંચેલાય ચોપડી ગની આયોસેં નાં વો “મોતિયો” અસલમેં ઇ ગુલુડ઼ેજી જ વારતા વઇ.અન મથા અસાં વટ ગુલુડ઼ા વા તેં મંજા નરજો નાં વધો મોતિયો ને માધાજો નાં રખ્યો ચંપી.ફરિયેજા મડ઼ે છોકરા પ્રેમસે બોંયકે રમાડિયેં.ડિયારી મથે વઇ અસી બોય ભા નયે કપડ઼ેજી જોડ઼ ને ફટાકડેજી ગાલમેં પ્યાસી તેમેં મોતિયો ને ચંપીકે કુથરીમેં વજેજો રઇ વ્યો.રત્તી લાગ સારે વઇને મોતિયો ખણી વઇ.પંઢ જડાં વેંધી વઇ અન ઊની ખડમેં વજીને મથે પંઢ વઇ રઇને મોતિયેકે ગુટાયને મારે વધે.

          કારી વચાડી ઘણે જપવા વધે પણ રતી ઉથઇ ન.કારીજો કૌવાટ સુણી મુજી મા કે જાધ આયો ક બચલા કુથરીમેં નાય વધા ને કારી કૌવાટ કરેતી રખે કીંક અકેકારી થઇ આય મુંકે ચે છોરા નેરતાં મોતિયો ને ચંપી કડાં અઇ ને કારી કુલાય કૌવાટ કરેતી.ચંપી લધી મોતિયો ન લધો.કારી જડાં હુઇ તડાં છોરા ભેરા થઇ વ્યા વા સે ચ્યોં રતી મોતિયેકે ખડમેં વજી ને મથે વઠી આય ઉથીએ નતી.કતરી લઠિયું હયું ધરૂં હયું પણ ઉથિયે નતી. ત્યાં સુધી કોક કોસકોસો પાણી ખણી આયો સે રતીતે વધે તેં પ્વા અન ખડ છડે.

         કારી મરલ મોતિયો ખણીને સજી રાત રૂનીને ઓનાયું ડને.સવારજો ઇ મરલ મોતિયો ખણીને વઇતે તડે મુજી મા મુકે ઉથિયારે ચેં છોરા નેરતાં કારી મરલ મોતિયો કડાં ખણી વઞેતી.આંઉ કારી પુઠિયા વ્યોસે.ઇ માડ઼ુએજે ધરબારી સનાસજી પુઠલી ગલી મ્યાં ધાધલીમાઇ(બચ્ચે જો મસાણ-જબલેશ્વર વટે)મેં મરલ મોતિયો રખીને ખડ ખોધે ને પોય અનમેં મરલ મોતિયો વજી મોંસે ધુળ વારે પોય અન ઠેકાણે ચાર ફેરા ફરીને જડાં મોતિયો ડટેં વેં ઉડા વઇને મોં ઉચોં કરે કતરી વાર ઓનાયું ડઇને રુની.

          ભા મોતિયેજે વિજોગમેં ભેણ ચંપી મથા પછાડેને મરી વઇ. મુજી માં ચે કોક પુંઞાત્મા જીવ આય હી કારી કુત્તી ને અનજી ઓલાધ પણ હુ રત્તી વાંઝણી આય. પંઢકે ઓલાધ થીએ નતી ને કારીજી અનથી સેન નતી થીએ.              

૦૨-૧૧-૨૦૧૦                                             -પ્રભુલાલ ટાટારીઆ”ધુફારી”

 

One Response to “વાંઝણી”

  1. Piyuni no pamrat ( પિયુનીનો પમરાટ ) Says:

    અરે બાપ રે બાપ !!!! આતો બહુ અઘરું છે …. કંઈજ સમજાયું નહિ… જરા સાદા ગુજરાતીમાં અર્થ લખો ભાઈ….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: