ખફણ

“ખફણ”

         પો મેણું પુરો થીણ આયો વો પણ સી જેજો નાં,જરા હટી માગ઼ નતે ડિને,હા અતરો વો ક,બપોરજો સિંભાધો કાડ઼ો લગો તે ભાકી સિભુ ને વરાંઢ ત ઇજ થધકવારા’વા.તેમેં હેર ત્રે ડીં થ્યા ત એડ઼ો સિયાખર ચડ઼ી વઞે એડ઼ો વાસરો હલ્યો’વો કર કેડ઼ી ખર કતરે વરેંજો સાટો વારણ નકર્યોવે. તેમેં આસંજે ફરિયેજી પનકુર ડુસી ગુજારે વઇ. પનકુર ડુસી જો ન વો કો સગો ન સઇ ન માઇતરેમેં ન સાંવરેમેં અતરે આડ઼્સ પાડ઼ોસજા અનજી ટાય ક્યોં તે એડ઼ો ખખડ઼ેલ પન અજ ખરી પ્યો.

      બપોરજી ચાય ડીણ ગોધાવરી વઇ તડે પનકુર ડુસી સુતી વઇ અતરે ઉથિયારણ બ ત્રે હકલું કેં પનકુરમા પનકુરમા તોંય ડુસી જભાભ ન વારે તડે ખભો જલે ધુંધડ઼ાય લાય ગોધાવરી હથ ધ્રગાય ત થધે મડ઼ે કે હથ છબધે જ હીયેમેં ધ્રાસ્કો પ્યો ને હાયકારો નકરી’વ્યો. 

“એ…હાં હી ત ગુજારેવ્યા” ચોંધે અનજે હથમંજા ચાયજો કોપ છણી પ્યો.        

 સટ કઢી ફરિયેમેં આચી હથ ઉંચા કરે રડ઼ વધે

“એ રાજુભા,એ જનુભા,એ વિનોધભા ધોડ઼ો રે ધોડ઼ો પનકુરમ ગુજારે’વ્યા.”

          જરાવારમેં ત માડ઼ુ ભેરા થ્યા કોક પંઢજી ફરજ સમજી,કોક ડંધ ભીસીધે,કોક મનોમન ગારિયું કુછધે,કોક સે-સરમજે મારે પણ માડ઼ુ ભેરા થઇ’વ્યા ને અવલ-મજલ પુજાય લાય સાંભાઇ કેંણ વઠા.

” પનકુરમા નસીભવારા અજ ઇગિયારસજે ડીં ગુજારે’વ્યા”નનામી બંધીધે હક્ડ઼ો નર કુછ્યો.”

“હા ઇ નસીભવારી ને પાણ અભાગિયા હેડ઼ે સિયારેજી વરાંઢજો ડુસીકે મસાણ પુજાયજી”

“ડુસી પીડ઼ા મંજા છુટા”

“હા ઇ છુટી વઇ ને પાણ અટકયાસીં”

“ભા મણીકે હીં જ હકડ઼ો ડીં મસાણમેં પુજેજો આય વેલો ક મોડ઼ો”

“હા…અજ નકાં કાલ”

“હા…ઇજ છેલ્લી વાટ આય”

“સે પણ હેડ઼ે સિયારેમેં?”

“ભા મોત કોયકે પુછેને નતો અચે અનકે ત સી ક તાપ મડ઼ે સરખો આય”

“હા રે ઇનીજો ઠેસણ આયો ને ઇ ઉતરીવ્યા ભા ઝપાટો કર્યો રાત થીણ આવઇ”

“ડુસીજી ડઇમેં કીં વક નાય અતરે જજી વાર નઇ લગે.”

“ભો ભો હડકેંજી ભરી આય બ કલાકમેં ખુલાસો”

“હત ગામમેં લગેતો તેં કનાં સબાલો સી ઉડાં ધરિયાકિનારે મસાણમેં લાગધો”

“ઇ ત જેડો વા વરધો એડ઼ી પુઠ ડીંધાસી”

                  બરધે પચધે આખર પનકુર ડુસીકે મસાણ ખણી આયા ને જપાટો કરેજી લાયમેં ડુસીજે મડ઼ે કે છેલ્લી અંગોડ઼ લાય નનામી ખણીને ધરિયા ડીંયા ધોડયા.ધરિયાજો પાણી અઞા મડ઼ેકે છબ્યો ન છબ્યો ને ડુસીજો મડ઼ો ચી મથે રખણ ખણી આયા.ખફણજો લાલમધ્રાસી કપડ઼ અઞા ભજયો પણ ન વો સે મડ઼ે મથા હવાજે જાપટે ઉડીને મુલાટે વારેજી ગોલ ગોલ ધોડણ લગો ઇ ડસી હકડ઼ો ડેઢ પટેલ જેડ઼ો નર બાજુમેં ઉભલ છોરેકે ચેં

“એ…નરૂ ધોડતાં… ખફણ ખણી અચ…એ…ને હુ તો વઞે”

               નરૂ વચાડ઼ો ઉન ધોડ઼ધલ મુલાટે કે જલણ ઉન પ્વા સટ કઢે.અઞા મુલાટો હથ અચે તેનું મોર ત વાસરેજો  જોરજો જાપટો લગો ત મુલાટેજી ધોડ઼ેજી જડ઼પ વધી વઇ.નરૂ તીં જોરજી સટ કઢે પોય ડઠે ઉ ધોડ઼્ધલ મુલાટો સીરમીટજા તુટલ પતરા,જાંખરા ને પાયણજે હકડ઼ે ઢગ હો ઉડાં અટકી’ર્યો. ઇ ડસી નરૂકે નિરાંત થઇ ને ધોડ઼ેજો છડે તકડ઼ી ચાલ કેં.

        મુરમેં પુગો તડે ડઠે ક મુલાટેજો કપડ઼ ઉન ઢગમેં સર્યોતે અતરે ધોડ઼ીને મુલાટેજો બ્યો છેડ઼ો જલે ગડ઼ે ને પંઢ કોરા તાંણણ મંઢાણો.બે કોરાથી તણાંધે કપડ઼ ભેરો ઇ પણ વ્યો તડે અનકે ખબર પઇ ક,સીરમીટજા તૂટલ પતરા,જાંખરા ને પાયણજો ઢગ ઇ હકડ઼ો ભુંગો વો.અન ભુંગેમેં હકડ઼ી હડેજી ભરી જેડ઼ી ડુસી પંઢજી નાગી ડઇકે ખફણજે કપડ઼સે ઢક ડનેતે.નરૂજી હી ડસી ફાટલ અખ ને ડુસીજી નમાલી ને લાંચાર અખ મલઇ તડે નરૂજે હથ મંજા ખફણજો બ્યો છેડો સરી પ્યો.                                                                                                                                                                                                                                                                       

 -પ્રભુલાલ ટાટારીઆ”ધુફારી”

 

 

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s


%d bloggers like this: