અરધાસ

         

અરધાસ

         હકડ઼ો નર રોજ રોજ કમતે વઞી વઞીને કંટાળી વ્યો વો.ઇ ઘરે અચે તડે ઘરવારી રોજ સાંજીજો અનજી વાટ નેરીંધી બાયણે સામે વઠી વે.અનકે થ્યો ઘરવારીકે જલ્સા અઇ અનકે  કમ કુરો વે ઘરમંજા બ્વાર સ્વાર કરેજો માની પચાયજી ઠાં માંજેજા ભકી કુરો વે  ઇત ઘરમેં વઇ ઘર જ સંભારીધી વેતી. હકડ઼ો ડીં અનકે થ્યો કમ કઇંધે કેડ઼ી મુસીભતસે આઉં રોજ બથોડ઼ા ગની થકીને ઠુસ થઇ રાં તો સે મુંજી ઘરવારીકે ખબર પોણી ખપે અતરે હક્ડ઼ી રાતજો અન વછાંણ વટ વઇ માલકકે અરધાસ કેં,

“હે!મુજા માલક આઉં રોજ ૮ કલાક કમ કરેને ઠુસ થઇ રાં તો તડે મુંજી ઘરવારી ત રોજ નવરી ટટ ભસ ઘરે જ રેતી ત હકડ઼ે ડીં લાય અસાં બીં જે કાયાજી ભધલ સધલ કરે ડે એડ઼ી હી અરધાસ સુણ”

           માલક ત ડયાડ઼ુ આય માડ઼ુજી અરધાસ તરત સીકારે ગડ઼ે  બે ડીં માડ઼ુ બાઇમાડ઼ુજે રૂપમેં ઉથ્યો.ઉથીને પંઢજે ધણી ભનલ બાયડ઼ી લાય સિરાણી ભનાય,છોરેકે ઉથીઆરે નિસાડ઼્જા લુગડ઼ા કઢી ડને,સિરાણી કરાંય,બપોરજો જમેજો ડબો ભરેં ડને, નિસાડ઼ છડે આયો, પાછો ઘરે અચી ડ્રાય ક્લીનિન્ગ કરાયજા લુગડ઼ા ધોબીકે ડઇ આયો,પાછા વરધે બેન્કમેં વ્યો ને પૈસા બેન્કમેં જમા કરાય,અગિઆ વેંધે કરિયાણેજી ધુકાન મ્યાંનું કરિયાણું ગડ઼ે ને ઘરે પાછો આયો,બીલજા પૈસા ચુકાય ને પોય ભચતજો હસાબ કે.સવારજો નથ્યો વો સેપંઢ સીરાણ કેં.

                     ઘરજી પારલ મનીજો ઘૂં સાફ કેં ને કુતેકે વેંજારે અતરી વારમેં ૧.૦૦ વજી વ્યો. જટપાટા વછાંણ સરખા કેં,લુગડ઼ા ધુતે,બ્વાર કઢે ને રસોડ઼ેજી લાધીકે પોતા કેં,નિસાડ઼ વઞીને છોરેંકે કોઠે આયો ને વાટમેં છોરેં કે અજ નિસાડ઼મેં કુરો ક્યોં તેંજી ગાલ કેં,ઘરે અચી છોરેંકે દુધ ને ભસ્કુટ ખારય ને નિસાડ઼જો લેસન કરેલાય વેરાય,લુગડ઼ેકે ઇસ્ત્રી કંધે ટીવી નેરે..

          ૪.૩૦ થ્યા ત ભટાસા છોલેં,વટાણા ફોલે ને કાકડ઼ી,કુબી,ગજર ને ટમાટેજો કચુંભર રાતજે વિયારૂ લાય ભનાય.રાતજે વિયારૂ થે પ્વા ડીસવોસરમેં વાસણ માંજે,સુકે લુગડ઼ેજી ઘડી વારેં છોરેંકે વેંજારે ને સુમારે ત્યાં સુધી ૯.૦૦ વગા ત ઇ થકીને ઠુસ થઇ વ્યો અતરે અઞા ત રોજ જા કમ પુરા પણ ન થ્યો ને અન વછાંણમેં મેલાય ને કોય પણ જાતજે વાંધે વચકે વગર બીંજો સમાગમ થ્યો.બે ડીં ઉથી કરે વછાંણ વટે વઇ ચે.

“હે!મુંજા માલક મુજી ઘરવારી સજો ડી ઘરમેં નવરી ટટ જ વેતી ઇ મુંજી ધારણા કેડ઼ી ખોટી વઇ સે મુકે સમજાજી વ્યો આય મેર કર માલક મેર કર ને પાછા અસાંકે અસાંજી ડઇમેં પાછા હલાય ડે.”

        પરમ કરપાડ઼ુ પરમાત્મા ચેં “મુકે લગે તો ક તોકે સચી સીખ મલી વઇ આય,હાણે  આંકે આંજી ડઇ પાછી ડીંધે મુકે રાજીપો થ્યો વોત પણ તોકે ત હાણે નોં મેણાં વાટ નેરણી ખપધી કારણ ક કાલ રાતપ્વા તું પેટસે અઇયેં…. 

(સાભારઃસુજીતજી ગાલીયેં મથા)    

-“ધુફારી”

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s


%d bloggers like this: