રૂખમણી (૩)

રૂખમણી(૩)

(ગયે અંકથી ચાલુ)

કેબીનમાંથી બારા નકરધે  કાઉન્ટરતે વિઠ્ઠલભાઇકે વજલો ચેં
“કીં અયો વિઠુમાલમ?”
“વિઠુમાલમ?મું પુછ્યો
“હા…ભઇ…!વીરજી સેઠ ચેં સે સચ્ચો”ચઇ વિઠ્ઠલભાઇ ખિલ્યા.
“વરિ ગાર ડના ન?આંઉ ત અઇ મુંજી ચડ઼ી ખમીસ સીભધા વા તડેં પણ વજલો વોસે ને અજ પણ અઇયા ને રોંધોસે.ખપે ત બ લાફા મારે ગિનો પણ વીરજી સેઠ મ ચોજા”
“અડ઼ે….અડ઼ે !!! નારાજ થઇ વેં નઇ ચાં ભસ”વિઠ્ઠલભાઇ વજલેજા ખભા જલે ગિડાં ને પુઠ થાબડ્યા.
વડી ભજારમે અસી કચ્છ બેકરીતે આયાસીં તડેં રૂખી ભ્રેડ ભિસકુટ ગોઠવેમેં મુંજલ વઇ
“હા….! બોલો?”પિઢજો કમ કંધે બે ફિકરાઇસે પુછેં
 “કિલો ખારી ભિસકુટ”
“બ્યો?”
“ભસ”સો રૂપિયાજી નોટ સરકાઇધે વજલે ચેં.આંઉ વજલેજી બાજુમેં ઊભો વોસે.આંઉ ત ઇનકે હકડ઼ી ટસે નેરીંધો વોસે.મુંકે નયો ગરાક સમજી ભ્રકુટી તાણે ઇન મું સામે ન્યારેં.
“હા…! બોલો?”વજલેકે ભિસકુટ ને પૈસા પાછા ડીંધે મુંકે પુછે.
“આંઉ….ત…”ઇનજે ઓચિધે સવાલ સુણી ગુંચવાધે આંઉ બોલ્યોસે
“કુરો…આંઉ ત..?”
 “અડ઼ે…!રૂખી હી મું ભેરો આય પાંજે જનુકાકાજો અનિલ”
“ત કુરો કરિયાં આડ઼તી ઉતારિયાં?ને તું મુંકે રૂખી રૂખી કર્યા કરિયેંતો સે રૂખમણી ચોંધે તોજી જીભ કે જાટકા લગેતા?વીરજીસેઠ હુંને ત સરાઇયેમેં મુંકે કુરો?…હુંહ”ખભા ઉલારીધે હકડ઼ી નજર મું ડીંયા પોય વજલે ડીંયા ફરાય પિંઢજે કમમેં લગી વઇ.
“હા…ભઇ રૂ…ખ…મ…ણી ભસ” ચઇ વજલો ને આંઉ ધુકાનમાંથી બાર આયાસી.    
ગાડીમેં વેંધે મુંથી બેકરી ડીંયા નેરાઇ વ્યો તડે રૂખમણી મસકરી ભરઇ હકડ઼ી નજર કેં
“ડોબો”વજલાચેં
“હેં…!”મું વજલે કોરા નેર્યો
“આંઉ ન રૂખી તોકે ચેં ડૉ….બો”ગાડી ઉપાડીધે વજલો ચેં
“ઉફ્!!!કમાલ નમુનો આય યાર!”મું સ્વસ્થ થીંધે ચ્યો
“હા….યાર હકડ઼ી ત પીંઢ નમુનો આય પાછો ઇનજી બેકરી જેડ઼ા બિસકુટ કડાં ભને નતાં”
“મડઈજી કોય પણ બેકરીમેં ન?”મું નવાઇમેં પુછ્યો.
“ના..ઇનજો બાપા કરપોગુર ભારેનજી કોક ભિસકુટ ફેકટરીમેં કમ કંધો વો ઉડાંનું સખી આવ્યો આય બ પૈસા ભેરા થ્યા ઇતરે કચ્છ અચી બેકરી ખોલે.માલ જાતે જ ભનાય સે પણ ઘરે ઇતરે કેંકે ખબર ન પે ક કેડ઼ી રીતે ભનાયતો.માડ઼ુ ફકત માલ સેકે ને ઉતારે જો કમ કરિંયે તેં મથે કરપોગુર ચોકી કરે.ગયે વરે બુઢ્ઢેકે ચાર મેણેજો ખટલો થ્યો ત્યારનું મડ઼ે કારભાર હી નમુનો જ સંભારેતો”  
 “હં.!!!!”
નુરચાચાના ઘર વટ વજલે પિંઢજી વેન ઉભી રખી મુંજી સાઇકલ ઉતારે ચેં
“ઘરે અચીજ”
“હા..અચીંધોસે”
                         આંઉ સાંજીજો નુરચાચા ને વજલે જે ઘરે ફરી ઘરે પાછો આયોસે ત્યાં સુધી રૂખમણી જ મુંજે મનમેં ઘુમઇતે.અતુલ વટ નક્કી થ્યો વો તીં રાતજો મડ઼ે ધોસ્તાર તરાજી પારતે મિલ્યા ને પોય વજલેજી વેનમેં કાસીવિસ્વનાથ વ્યાસી.ડરસણ કરે મંધર પુઠિયા ધરિયાકિનારેજી ધુડ઼મેં વિઠાસી તડે મું મણી ધોસ્તારેજા હાલચાલ પુછ્યા ને ઘણે ગાલિયું થઈયું ને ગાલ ફરધી ફરધી રૂખમણી મથે આવઇ.
”હં..!!! હાણે આયા મુર મુધ્ધેતે આખર તભલો સમ તે આયો ખરો”લવજી ટોંક ડિનેં
       ને ઇનજી જ વાટ નેરાંધી વે તીં આખર ચાલુ થ્યો વડી ભજારજી મા’રાણીજો રૂખમણી પુરાણ.મડ઼ે હેકડ઼ે પ્વા હકડ઼ો પિંઢકે થેલ અનુભવ ચોણ મંઢાણા
“અતુલ તોકે જાધ આય ન? ઉ મમુ મસાલેવારેજી ધુકાનજે મેરામણ રૂખીકે નેરે ખન જી ભધલી મીઠો જોખે વેં”  
“રૂખીજી ચપ્પલજી પટી ટુટી પઇ વઇ સે સંધાયલા આવઇ તેમે પમુડ઼ે પ્રાણભાઇજે નયે જોડે મથે લાલ જી ભધલી કારી પાલીસ લગાય છડે”           
“ઉ નટુ હકડ઼ે જમાનેમેં કાતરા મુછુ રખધો વો ને મુછ કે વટ ડીંધો ફરધો વો.હકડ઼ો ડીં કાને માલમજી ધુકાનતે રૂખી પિંઢજે ઘરે અચલ મેમાણ લાય તાજછાપ સિગરેટ્જી પાકીટ ગિનણ આવઇ તડેં સિગરેટ ધુખાઇધે નટુજી હકડ઼ે કોરાજી કાતરા મુછુ બરી વઇયું તેંજી પણ ભાન ન રઇ.
“ઉ વિસિયો બાડો ગાઠિયા વટીધો વો ઇન સામે હસનજી ધુકાન તે ઉભલ રૂખીકે ડિઠે ત ઝારેજી ભધલી કડ઼કડ઼ધે તેલમેં હથ વિધે”
“ગાભેજો મઠિયો ત સુમારજી ધુકાનતે ઉભલ રૂખીકે ડસી ટોપ જી ભધલીમેં ચોકડીમેં ચાય ગારેં ને ગાભેજી માર ખાધે સે નફે મેં”
“ધને ધોબી ત કમાલ કેં હાજીજી ધુકાન તે અચલ રૂખીકે નેરેમેં ધુલે સેઠજી નઇ નકોર પેન્ટતે ગરમ ઇસ્ત્રી રખી બારે છડે.”
“ખબર આય ન?રૂખીજી ધુકાન બાજુમેં જ કલાપી ટોકીઝજો બોર્ડ લગેતો.હકડ઼ો ડીં ભનિયેજો બોર્ડ લગાય લાય મથે ચડ઼ણું ને રૂખીજો કઇ ફીલમ આય સે નેરે લાય ડોગો કઢણું બોંય ભેરા થ્યા ત ભનિયો બોર્ડ સમેત નીચે છણ્યો ને બોર્ડ ફાટીને ઇનજી નડ઼ીમેં પેરાઇવ્યો.”
“સેઠ સ્ટુડિયોમેં ફીલમજો રોલ ગિનણ રૂખી આવઇ તેમેં પુનમ પ્રિન્ટીંગ પ્રેસ વારે ચતિયે મસિનમેં કાગરજી ભધલી પિંઢજો હથ વિધેંવે”
“નયેપુરેમેં ગિરધરજે નંગ નવલે…….”
“ઉ ગિરધર ત ન જડાં વિઠ્ઠલભાઇ કમ કંધાવા….?અરજણ કીં અગિયા ચેં તેનું મોંધ મું પુછ્યો.
“ઇ…જ મુંજા ભા ઇ જ ગિરધરજે નવલે બેલપણીસે ગાલ કરેલાય પા કલાક રૂખી ઇનજી ધુકાન વટ કુરો ઉભી રઇ ઇતરેમેં હકડ઼ે ગરાકજી પાટલોણ જે કપડ઼ મિંજા બે ગરાકજી જાકિટ વેતરે છડે.”
“કમાલ પરચા અઇ”મું ધડિયાલમેં નેરિંધે વજલે કેચ્યો.
“પરચા? અંઞા હી ત નમુનો આય ગોધામ ત ભાકી આય હીનમેં ત રાત સજી ઓછી પે” લવજી ઉભો થીંધે ચેં
“હલો ભા,મોડ઼ો થીએતો ઘરે મડ઼ે વાત નેરિંધા હુંધા”મું ઉભો થીંધે ચ્યો
 “અચ્યુતમ્ કેશવમ્ શ્રીરામ નારાયણમ્……..”લવજી તાડિયું વજાઇધે ગાતેલાય મંઢાણો
“ભસ..ભસ..ભસ..લવા મારાજ ખમૈયા કર્યો” વજલે હાથ જોડ઼ે ચેં
“હી વરી કુરો…?”મું પુછ્યો
“રૂખમણી પુરાણ અજ  ડીં પુરતો પુરો થ્યો ઇતરે આડ઼તી ત ગાતી ખપે ન?” ચઇ લવજી વેનમેં વિઠો ને ખિલ્ધે ખિલ્ધે મડ઼ે વેનમેં ગોઠવાણાસી.વજલો હકડ઼ો હક્ડ઼ો કંધે મિણીકે ઘરે ઉતારે વ્યો.
      મડ્ઇ મેં મુંજે ઘરથી ઉર્યા અતુલ બુટિક જ વો ને તેમેં ભેનીમાસીજી ચાયમેં કુરો જાધુવો ક ઇ મુંજો હકડ઼ો વ્યસન થઇ પ્યો.ધોસ્તારે કે મિલણ વિંઞા લાયબ્રેરીમેં છાપા ચોપાનિયા ઉથલાઇયા વાંચિયા પણ વડે ભાગજો ટેમ હડાં જ વિઞધો વો.રૂખી જડે પણ હડાંથી નિકરે ને મુંકે વિઠલ ડિસે ત ઇનજે મને મુંકે હકડ઼ો નયો આસક મંઞી હકડ઼ી નજર કરેને હલઇ વિઞે.
       હકડ઼ો ડીં આંઉ અતુલ બુટિકતા ઘરે વિઞણ નિકર્યોસે.મુંજો સાઇકલતે વઇ બુટિક સામેજી ગલીમેં ડાખલ થીણું ને રૂખમણીજો ગલી મિંજા બાર અચણું બોંય ભેરા થ્યા ત આંઉ જરા જંજકીર્યોસે મું મારલ ભ્રેક જરા મોડ઼ી લગી ઇતરે સાઇકલજો અગલો પાઇયો છરધો ઇનજે પગકે છબીવ્યો.આંઉ કીં ચાં તેનું મોંધ ઇન મુંજી સાઇકલજો હેન્ડલ જલે સાઇકલ મું વટા તાણીધે ચેં
“સાઇકલ હલાઇધે ન આવડ઼ધી વે તે વેંધો કુલાય હુંને ડોબા”ચઇ ઇ ત મારેજે જનુનમેં અચી હથ ઉગામે જુકો મું જલે ગિડ઼ો ઇન રૂપાડ઼ીજો માન કધાચ પેલી વાર ઘાયલ થ્યો.હથ છોડાય ને છણકા કંધી ભડ઼ભડ઼ાટ કંધી ઇ હલઇ વઇ.બુટિકમાંથી વિઠ્ઠલ્ભાઇ, અતુલ,ભેનીમાસી મડ઼ે બાર ધોડ઼ી આયા.
“કુરો થ્યો?કુરો થ્યો?”
“અડે…! કીં ન…ડે…!આંઉ સાઇકલતે ઘરે વ્યોસતે,મુંજો ગલીમેં વરણું ને રૂખીજો ગલીમિંજા બાર અચણું હેકડ઼ે ભેરો થ્યો.સાઇકલજી ભ્રેક ભરાભર લગી ન ઇતરે પાઇયો છિરધો છબી વ્યો તેમેં ત મુંકે લાફો મારે જે મુડ઼મેં અચી વઇ જાણે રણચંઢી”સુણી મિડ઼ે ખલીપ્યા.ઓટે તે વેંધલ વડે ભાગજે મજનુંએકે પણ મજા અચી વઇ ક આખર રૂખીકે કોય મથેજો મિલ્યો ખરો.
      હી ભનાવ ભન્યો પોય મુંકે લગેતો ઇનજો માન ગટધે ઇ વધુ અભેમાની થઇ વઇ પણ વર્તાવમેં ફેર ન પ્યો.પેલા વટાંધી વઇ ઇન જ અધાસે વટાઇ વેધી વઇ.હકડ઼ો ડીં ઇ ઇનજ ગલીમાંથી ધુતેલે લુગડ઼ેજી બાલધી ખણીને આવઇતે ને કડાકે સે કમોસમ જો મીં તુટી પ્યો.ગલીજે નાકે આવઇ તડે ધોરે લુગડા પેરલ અપસરાજા સજે અંગતે ભીજલ લુગડા એડી રીતે ચોટી વ્યાવા ક નીચે કીં પણ ન પેરલ હુંધે  ઇનજે ભીજલ લુગડે નીચેથી ઇનજે સજે અંગજી ભુગોડ઼ પધરી થીધી વઇ.હિન હાલતમેં ગલી બાર ઓટે તે વિઠલ મજનુએ વિચમાંથી કીં વિઞણું ઇનજે સતપંજમેં ઇ ઉડાં જ ખોડ઼ાઇ વઇ
         નિતનીમ પ્રમાણે બુટિકજે કાઉન્ટર વટ મું લાય રખલ ખુડ઼સીતે વઇ આંઉ કચ્છમિત્ર વાંચ્યોતે.પન્નો ફરાઇધે મું ઉચે નેર્યો ને ગલીજે નાકે તે આરસપુતડ઼ી જેડ઼ી જંજકી ઉભલ રૂખીકે ડસી મુંકે ઇનજી મુંજ સમજાઇ વઇ મું કાઉન્ટર વટ ટંગાધો મુંજો રેઇનકોટ ખયો ને વિઞીને ઇનકે ઓઢાડ઼્યો તડે અહોભાવજા આંસુ ઇનજે અખમાંથી સરી મીં જે ટીપેમેં ભરી વ્યા.હથજી બાલધી પટતે રખી ઘડીભર ઇ મું સામે એકીટસે નેરે હથ જલે ઉભી રઇ ને પોય હથ અખિયેં લગાય ઇનકે હકડ઼ી બુચી ડઇ બાલધી ઉપાડ઼ે વેંધી રઇ.
   હકડ઼ે આતવારજો જુરલનાકે માંથી ધરિયાજી વીર મિંજ ઉતરી અસી ભાઇબંધ પગે હલી કાસીવિસ્વનાથ વ્યાસતે.વજલો ત મુંભઇ વ્યોવો જુકો અસાંકે વેનમેં વેરાય ને કોઠે વેંધોવો.આંઉ ફાતમાચાચીકે મલીને કાસીવિસ્વનાથ અચાંતો ચૈ ધોસ્તારે કે રવાના ક્યા. આંઉ નુરચાચાજે ઘર ડીંયાજી સુંઙી ગલીમેં વર્યોસે તડે મુંકે ભાસ થ્યો ક કોક મું પુઠિયા અચેતો.આંઉ જંજકીને ઉભો રઇવ્યોસે. પુઠ ફરીને નેર્યો ત રૂખી.આંઉ મોં ફરાય હલણ મંઢાણોસે.
 “અનિલ”
સુણીને આંઉ પાછો વરી ઉભોર્યોસે.અખિયું ઢારે હરે હરે હલધી મુંજી ઉર્યા આવઇ ને મુંજા બોંય હથ જલે મુંજી અખિયેં મે અખિયું ટોય ઇન ચેં   
“અનિલ તું પગભર થઇ ઠરીઠામ થીએ ને ખરો ટાણો અચે ત્યાં સુધી આંઉ તોજી વાટ નેરિધીસે.”
ઇનજી વાચા ને નેણજી ભાસા આંઉ સમજા તેનું મોંધ ઓચિંતો મીં આયો.ભેરો ખણી અચલ રેઇનકોટ નીચે અસીં બોય લકીર્યાસી તડે ઇનજે માધક પરસ મુંજે મણી સવાલેજા જભાભ ડઇ ડિને.
      હી મડ઼ે ઘરજી બારીમિંજા નેરિધા ફાતમાચાચી રડ વિધા
“છોકરાંઉ ઘરમેં હલ્યા અચો”
સુણી રેઇનકોટ નીચેથી નકરી મોં લકાઇધી સરમાધી રૂખી નુરચાચાજે ઘરમે ધોડ઼ી વઇ ને  રેઇન કોટ ઉચો કરે ફાતમાચાચી સામે નેરે આંઉ ખિલ્યોસે.

 
 (સમાપ્ત)

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s


%d bloggers like this: