ઓસામણ (૧)

thali

ઓસામણ(૧) 

      અજ આતવાર વો. ગૌરાંગ બાઇક બારા કઢે ને કીક મારે સે અવાઝ સુણી

હેમકુંર ગોખમેં ઊભી ચેં

‘છોરા કિન કોરા વિઞેતો?’

‘અજ સસાંકજો જનમડીં આય સે ભેટ ગિને લા વિઞાંતો કો?’

‘ઉ કેસુમોધીજે હટતે વિઞીને પુછજ રાસન હલાય જો મુરત કડેં આય?’

‘રાસન જો મુરત?’

‘નત કુરો કાલ લખાયો તેર ચેં ભેણ અઇ ઘરે વિઞો આંજે પગોપગ માડ઼ુ અચેતો ને માલ ડઇ વેંધો મો અંઞા તો અચે પાછી ખાટલે મોટી ખોટ ઓસાણ ભનાયણું આય તેં લા તુ’ડાર ખપે સે કિડાં?’

‘ભલે ચાંતો’ ચઇ ગૌરાંગ રવાનો થ્યો ને સેરી વર્યો ત સામે જ કેસુમોધીજે માડ઼ુ સાઇકલતે અચિંધો ડિસાણું

‘હલો હી ધક્કો ત ભચ્યો’ગૌરાંગ મનો મન ચેં

               હેમકુંર પેણીને આવઇ તેનું મોંધનું હિન ઘરમેં આતવારજો કઠણ ડાર સાગ ભાતને ઓસાણ ભનધો આયો આય સે નીમ અઞા અકભંધ વો.ગૌરાંગ વડી ભજારમેં હિકડ઼ી ચોપડીજી ધુકાન વટ બાઇક ઊભી રખી મિંજારા આયો. પોય ચોપડીજી ફલી તે નજર ફરાંઇધે ઇન ડિઠે ‘મુનસી પ્રેમચંદકી કહાનિયાં’ઇન ચોપડી કઢણ અઞા આંગર ધ્રગાય ત હિકડ઼ો બંગલિયેવારો હથ ઇ ખણી ગિડ઼ે. ગૌરાંગ ઇન છોરી સામે નેરેં ત ઇ મુરકઇ. ઠ્યો મનમેં ચઇ ગૌરાંગ અગિયા વધ્યો,ં તિડાં ઇન ડીઠે ‘શરદ જોશીકી કહાનિયાં ઇ ગૌરાંગ ખણે તેનું મોંધ ઇ પણ ઉ છોરી ખણી ગિડ઼ે ત ગૌરાંગ પુછે

‘હી બોંય ચોપડીયું આંકે ખપેતિયું?’

‘હા કો?’ગૌરાંગ સામે નેરીંધે છોરી ચેં

‘મુકે હિકડ઼ી ચોપડી મુંજે ધોસ્તાર કે ભેટ ડીણી વઇ ઇતરે પુછાંતો’

           છોરી બોય ચોપડીયું બીં હથેમેં જલેને વારા ફરતી બીંકે નેરે પોય ચેં

‘ઇં કયો ‘મુનસી પ્રેમચંધ’ આંઉ રખાતી અઇ સરધ જોસી રખો’ચઇ ઇ ગૌરાંગકે ડિને

             બોય ચુકાવેજે થડેતે આયા ને ગૌરાંગકે ચોપડીજી મટ ચે તેનું મોંધ ગૌરાંગ ચેં’હિકડ઼ી મિનિટ’કરે ધુકાન બારા આયો ને બાઇકજે ખાને મિંજા હિકડ઼ો કવર ખણી આયો ને પોય ચોપડી મથે રખી ચેં ‘હિનકે ગિફ્ટ પેક કરે ડ્યો’

           ધુકાનધાર ગિફટ પેક કરેને મથે હિકડ઼ી ચિટકી ચોડ઼ે ડિને તેં મથે ગૌરાંગ લિખે સસાંક સોમપુરા કે ગૌરાંગ દવે તરફથી સપ્રેમ ભેટ સે ઉ છોરી વાંચે

‘ગૌરાંગ દવે આંઉ વિસાખા જોસી’ ચિઇ છોરી હથ ધ્રગાય બોય હથ મિલાયાને મુરક્યાને ભેરા બાર આચી ને પિઢ પિઢજી બાઇક ચાલુ કરે ઉતર-ડખણ હલ્યા વ્યા.

          હેમકુંર ને ગૌરાંગ સિવા ઘરમેં બ્યો કોય ન વો.હિકડ઼ી બાઇ ઘરજી સાફ સુફી કરે ને વાસણ માંજે વેંધી વિઇ.લુગડા મસીનમેં ધુંવાધા વા,બ જેણેજી રસોઇ કરેજી વિઇ તેં સિવા હેમકુંર કે ફુરસધ જ ફુરસધ વિઇ. તેડ઼ી ઇનજી બ જેડલું વિઇયું ગોધી(ગોધાવરી) ને કોસી(કૌસલ્યા) ગોધાવરીજી બ ડાઇ સમજુ નોરૂં વિઇયું સે ગોધાવરી કે કીં કરે લાય ન ડીની વિઇયું ત કૌસલ્યાજી હકડ઼ી જ નોં વિઇ ને હક્ડ઼ો કુંવારો પુતર ને કુંવારી ધી ઇ પણ કૌસલ્યા કે કીં કેણ ન ડીંધાવા ઇતરે ત્રોંય જેડલું સવારજો ગૌ સેવા આસરમમેં નોં વગેથી ઇગ્યારો વગે સુધી કથા સુણે લાય વેંધી હુઇયું ને સાંજીજો પંજ વગે હિક્ડ઼ે વડજે ઝાડ વટ કિડિયારો પુરે ઉડાં બિઇયું છ સત જેણિયું અચીની હુઇયું સે મિલીને વડજે ઓટેતે વિઇને ભજન કની હુઇયું.

       વિશાખા ને ગૌરાંગ અલપ ઝલપ મિલી વિઞે પોય બોય પિઢ પિઢજે ચાડિકે તે વિઇને ગામ બારા ફરેલાય વેંધા વા.રસ્તેમેં કોક નંઢી હોટલતે કાફી પીંધાવા ને ગાલિયું કંધા વા.

               પરસોતમ મેણું વિઠો તેં મોંધ ખબર પિઇ ક યોગાશ્રમવારા ગોંડલનું નંધકિસોર મારાજ કોઠાયોંનો ઇ વિસણુપુરાણ વાંચે વારો આય સે સુણી ત્રોંય જેડલું રાજિયાણી થિયું. રોજ સવારજો અંધારેમેં ધરિયાતે નાય લા વેની હુઇયું પોય ઉડાં હિકડ઼ી ગુરિયાણી પુરસોતમ મેણેજી વારતાઉ કંધી વિઇ ઉનકે આખિયાણું ડિઇને વારતાઉ સુણધી હુઇયું ને સવારજો નોં વગેથી ઇગિયારો વગે સુધી વિસણુપુરાણ સુણેલાય વેની હુઇયું. હેમકુંર કપા ખણી વેંધી વિઇ સે ત્રોંય વટું ભનાઇએ ને કથા સુણે.

‘તોજો નંગ કોક છોરીકે ફિરાયતો’ હિકડ઼ો ડીં સાકરી અચીને હેમકુંરકે ચેં

‘વે જુવાનિયા ભેરા ફિરે તેંસે કુરો?’હેમકુંર ધાધ ન ડિને

‘આંઉ ગૌરાંગકે ચોંધીસે હાણે સાકરીકે બાઇક તે ફિરાય’ગોધાવરી ચેં

‘ગૌરાંગજી બાઇકતે પુઠિયા સાકરી વિઠીવે સે કેડી લગે હેં હેમું?’કૌસલ્યા ચેં

‘તું ઉ પાટલુણ ને આભો પેરેને વેજ ભલે સાકરી’ગોધાવરી ચેં ત ત્રોય ખલઇયું

‘અલકાઇ છડ ગોધી’ચઇ સાકરી હલઇ વિઇ

           બ ડીં રઇ ને સાકરી પાછી ઇની ત્રોંય વટ આવઇ

‘ઉ છોરી અમુ અમધાવાધીજી આય’

‘ઇં… હુંધો?’હેમકુંર મોં ન ડિને

‘તોજે ત પેટજો પાણી પ નતો હલે અમધાવાધીજો ભરોસો ન થીએ ઉ ચોવક આય ન અમધાવાધી હરામજાધી’સાકરી મોં ફિટાયને ચેં

‘અરરર કોક અમધાવધી લાય મણી કે ગાર મ ડે મુંજી મા’હેમકુંર ચેં

‘અમુ અમધાવાધીજી ધી ત વિસાખા’ગોધાવરી ચેં

‘તુ સુઙણેતી?હેમકુંર પુછે

‘ભો…ઇ ત મુજી નિઢી નોંજી જેડલ થીએ બોંય હિકડ઼ી જ નિસાડ઼મેં ભણધી હુઇયું વિસાખા ડસમી મેં હુઇ ને મુંજી નોં બારમી મેં હુઇ. બારમી પ્વા વિસાખા મુંભઇ ભણેલા હલઇ વિઇ છોરી ત ભારી ડાઇ નમરી ને રૂપારી આય’ગોધાવરી ચેં

‘રૂપારા ત ત્રુ જા ડેડા પ વેંતા તેંસે કોય ખાય ન’સાકરી ચેં

‘સાકરી તું પણ ઓછી રૂપારી નઇયેં’ કૌસલ્યા સાકરીજી પુઠતે ઢુંભો હણી ચેં

‘ઇતરે આંઉ ત્રૂજો ડેડો ઇં?’સાકરી છિટકઇ

‘અસી નતા ચોં તું ચેંતી’ગોધાવરી ચેં

‘સાકરી તું કથાસુણે લા અચેતી ક તિથા કરે લા અચેતી’કૌસલ્યા પુછે

‘આંસે ત ગાલ કરેજો ધરમ નાય’ચિઇ સાકરી મોં ફિટાયને હલઇ વિઇ

‘હી સાકરી ગૌરાંગજી હેડી મિડ઼ે ચિંધા કીં કરેતી’હેમકુંર પુછે

‘અડ઼ે…સાકરીજી હકડ઼ી ધી આય…..નયના….ઇનજે પગમેં પધમ્‍ આય ને વડી ચકકર ચલ્લી આય’કૌસલ્યા ચેં

‘સે કીં?’હેમકુંર પુછે

‘નયનાજી સગાઇ હિકડ઼ે વડે ઘરમેં થિઇ હુઇ છોરો કેડ઼ો ડાવ,સમજુ ને નિણાઇવારો વો પણ નયના જેંજો નાં ઇ બે કોક ભેરી ઓલાંધી હુઇ સે નયનાજે સાવરે વારે કે ખબર પિઇ ત ઇની સગાઇ તોડે વિધા સાકરી પણ ફોમેં અચી લુગડ઼ા ધાગિનાને સગાઇજી વીંઢી પાછી ડિઇ ચેં આં હિકડ઼ે મથે જલી બધી નાય વિઠીસે અઇ સગાઇ તોડે વિધા તેંસે મુંજી ધી કી વાંઢી નઇ રઇ વિઞે પોય ગાલ ગામમેં ચરચાણી ઇતરહાણે નયનાકે કોય ખણે નતો ને જેં ભેરી ઓલાધી હુઇ ઉનજા પ લગન થિઇ વ્યા’કૌસેલ્યા ચે ત હેમકુંર ખિલઇ

‘રખે ઇ ગૌરાંગ કે ભુટકાયજી કારસો કરેતી’કૌસલ્યા ચેં

‘મુંકે પણ ઇં જ લગેતો’ગોધાવરી ચેં

‘મુર ત ડુખે તો પેટ ને કુટેતી મથો’કૌસલ્યા ચે

‘છડ્યો પંચાત કથા સુણો’હેમકુંર ચેં

            હિકડ઼ો ડીં વિસાખાજી બાઇક ફિટી પિઇ ત ગૌરાંગજી બાઇક મથે વિસાખા જીન્સજી પાટલુણ ટી-સર્ટ ને ખુલ્લે વારસે ગૌરાંગકે બખવજીને પુઠિયા વિઠી હુઇ સે છેટેનું હેમકુંર ડીઠે ઇ ઝટપટ હિકડ઼ી ધુકાનમેં હલઇ વિઇ બાઇક ભરાભર ધુકાન વટા વટાણી ત હેમકુંર વિસાખાકે ભરાભર ડીઠે બપોરજો ગૌરાંગ જીમેલાય આયો બોંય જેણાં જિમી ગિડાં તડે સોફેતે સામસામા વિઠા.

‘જિન છોરીકે ભેરી ફિરાઇયેતો તેંકે કડેક ઘરે કોઠે અચ’હેમકુંવર ચેં

‘કઇ છોરી મમ્મી?’

‘કિતરીક ફરાઇતોં અઞા બ ચાર બિઇયું અઇ કુરો?’હેમકુંર સની અખ કરે મુરકીને પુછે

‘કુરો ગાલ કરીયેતી મમ્મી હિકડ઼ી જ ત આય?’અચકાંધે ગૌરાગ ચેં

‘ત ઇન હિકડ઼ી કે ઘરે કોઠે અચ આંઉ પણ ડિસાં’

             બ ડીં રઇને ગૌરાંગ વિસાખા કે ઘરે કોઠે આયો તિન ટાણે ઇન ડ્રેસ પેરે વે. પોની વારેવે કિપારતે ટિકો કઢેવે.મથેતે ઓઢણી રખીને વિસાખા હેમકુંરકે પગે લગધે ચેં’જયશ્રી કૃષ્ણ આંટી’

‘જયશ્રી કૃષ્ણ’ ચિઇ હેમકુંર વિસાખાકે ખભે મિંજા જલે ઊભી કે ને ખાડી જલે મથો સુંઘે ગૌરાંગ ત સીધો પિંઢજે રૂમમે હલ્યો વ્યો તેંકે ચેં

‘છોરા વિસાખાકે ઘરે કોઠે આયો અઇયે ત પાંજો ઘર ત વતાય’

          ગૌરાંગ બાર આયો ને હથસે ઇસારો કેં હલ હેમકુંર ખિલીને રસોડેમેં હલઇ વિઇ.ઘરમેં મિણી ઠેકાણે ફિરધે ગૌરાંગજે રૂમમેં આયા.સામે ફલી મથે ચોપડિયું ગોઠવેલી હુઇયું.વિસાખા નજર ફિરાય વી.એસ,ખાંડેકર,આર.વી.ડેસાઇ રમણલાલ સોની,સુરેસ ધલાલ,ધુમકેતુ.પન્નાલાલ પટેલ,વજુ કોટક.જયંતખત્રી ઇ ચોપડ઼ીએ પ્વા સોરો સીડી પિઇ હુઇ ઇ વિસાખા નેરે ત ગૌરાંગચે

‘હી મડ઼ે રાગાસ જી સીડી અઇ’

‘હીની મથે રાગજો નાં ને ટેમ લખલ અઇ ઇતરે કુરો?’

‘હકડ઼ે ડીં જ ત્રેત્રે કલાકજા અઠ પોર સવારજો છ વગેથી બે ડી સવારજો છ વગે તંઇ લેખાજે. ઇન હરેક પોર જી ડેઢ ડેઢ કલાકજી બ સીડી અઇ ઇન મથે લખલ ટેમ પ્રમાણે ઇ વજાયો ત આંજે મન કે આનંધ થીએ ઇં થીએ ક ભલે વજેતી’

‘ને હી મડ઼ે ત કોમેડી ફિલમું અઇ અંગૂર. પ્યાર કિયેજા,ગોલમાલ.ચિતચોર,ચુપકે ચુપકે.છોટીસી બાત અજજી બિઇ કોય નઇ ફિલ્મેજી નંઇ?’

‘હાણે અજજી ફીલમે મેં વે તો કુરો મારામારી ને ખૂન ફડ઼ીયલ જેડ઼ો નાયક અઠ અઠ મવાલીએ કે ધસે વિજે ઇ મુકે નતી ગમે’

‘હા સે ત આય મવાલી નાયકજી મા કે ભેણ કે સીપરી કે હેરાન કરે ન પોય નાયક ઇનકે ધીબે ઇજ ન?’

‘તડેં કુરો ?

‘ત જોકજી પણ સીડી હુનિયું’

‘હા હિકડ઼ે સાબુધીનજી રખઇ આય તેં સિવા ત પાંકે ગલગલિયા કરે ને ખિલાયજી કોસીસ કંધાવે એડ઼ા અઇ સે નાય રખઇ.હા સત સીડી મરાઠીજે વડે કલાકાર ડેસપાંડેજી આઇ પણ તોજે કુરે કમજી તોકે ત મરાઠી સમજાજે ન ભરાભર?’

‘આંઉ મરાઠી બુજાતી’વિસાખા ચે ત ગૌરાંગકે નવાઇ લગી.

‘તું મરાઠી બુજેતી? તું વરી કિડાં સિખઇએ?’

‘આંઉ કોલેજ મુંભઇમેં મામાજે ઘરે રઇને કિઇ.કોલેજમેં મુજી ત્રે મરાઠી જેડલું હુઇયું ઇન ભેરી હિંધી મરાઠીજો ભેરપો કરે બોલધી વઇસે.પ શ્રીલેખા મુંજી ભાસા સુધારે મુકે ચે તું હિંધીમેં હી ચે સે મરાઠીમેં હી બોલાજે મુંકે મરાઠી સિખાઇધે ઇ કચ્છી સિખી રઇ ઇ બોલધીવે ત કોય ચે ન ક હી મરાઠણ હુંધી.’

‘ત માસ્તરિયાણી ભરાભર હુઇ ઇં ન?’

‘હા’

‘ત ઇં કર ડેસપાંડેજી હકડ઼ી સીડી ખણી વિઞ ને સુણજ તોકે મજા અચિંધી’

           હેમકુંર રૂમ બારા ઊભી મિડ઼ે સુયતે ને નેરેંતે બોય જુવાનિયા હેકલા વા પણ આછલકાઇ ક બખાબખ જેડ઼ો કી ન થ્યો.પોય બારાથી સડ કે

‘હાણે કુરો કાફી ઉડાં ખણી આચાં ક હિડાં…..’

      ઇ પુરો બોલે તેનું મોંધ બોય બાર આયા ને કાફીજા મગ ખયોં.કાફી પી ગૌરાંગ પાછો પિંઢજે રૂમમે હલ્યો વ્યો,ખાલી મગ ખણી વિસાખા રસોડેમેં વઇ ત હેમકુંર પુઠિયા વિઞીને પુછે

‘મુંજો નંગ તોકે ગમેતો…?’ વિસાખા હેમકુંર કોરા નેરે

‘કુરો આય ક પુછી ગિનણું ખાસો પોય છોકરે છોકરીજા માઇતર મિડ઼ે તૈયારી કરિયે ને છેલ્લે ટાંકણે બોંય ચેં અસીં ત ખાલી….ઉ મુવો ઇન્ગ્લીસમેં કુરો ચેંતા?….હા ફ્રેન્ડ અઇયું. હાણે તું હા ચેં ત પોય અમુભાઇકે ગાલ કરિયા…કરિયા?’ ત વિસાખા મુન હલાય હા ચિઇ ગૌરાંગજે રૂમમેં હલઇ વિઇ.(વધુ બઇ પોસ્ટમેં)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: