ઓસામણ (૨)

thali

ઓસામણ(૨) 

(વિઇ પોસ્ટનું ચાલુ)     

             સાંજીજો કિડિયારો પુરેમેં ત્રોય જેડલું ભેરી થિઇયું તડે હેમકુંર મિડ઼ે ગાલ કેં સુણી બોય જેડલું રાજીયાણી થિઇયું.

‘ત કાલ અમુભાઇ વટે પાણ ગાલ વિજે લાય વિઞો’

‘અસાં બીં મિંજા કોક હકડ઼ી તો ભેરી હલે ત્રગાઠિયેસે કમ ફિટીપે’ગોધાવરી ચેં

‘ત્રગાઠિયો કુરેજો ચોથી કંકુડી આય ન અધ કલાક સે ઇનજો કીં ખટો મોરો નતો થીએ આંઉ ઘરે વિઞીને બોલાયને ગાલ કરિયાતી’હેમકુંર ચેં

             કંકુ હેમકુંરજી પડોસણ વઇ. હી ત ઇ પણ હેમકુંવર ગોધાવરી ને કૌસલ્યા મિણીજી જેડલ હુઇ પણ ઇનજા બ પોતરાને હિકડ઼ી પોતરી જી જંજાડ઼ હુઇ.તે મથે નો બ ડી સજી ને ચાર ડીં માંધી રોંધી હુઇ નોં વિચાડ઼ી હંમેસા રૂઇ ને ચોંધી હુઇ

‘બાઇ આંજી સેવા મુંકે કિઇ ખપે સે આંઉ અભાગણી કરે નતી સગાં ને ઉલટો આં વટા કરાયને પાપજી ગઠડી બંધિયાતી’

‘વે… માલક મુજે કરમજા લેખ જ એડ઼ા લિખે આય તેમેં તોજો કેડ઼ો ડો ધી?’

‘કંકુ જરા ઘરે અચતા તો જેડ઼ો કમ આય’હેમકુંર ગોંખ મેં ઊભી સડ કે

           કંકુ હેમકુંરજે ઘરે આવઇ ત હેમકુંર ઇનકે ચાય પિરાયને પોય ગૌરાંગ ને વિસાખાજી ગાલ કેં ને ચેં કાલ અમુ અમધાવાધી વટે ગાલ કેણ વિઞણું આય ત કોસીને ગોધી ભેરી તું પણ હલજ.બે ડી નોં વગે ચારોંય જેડલું અમુભાઇજે ઘરે વઇયું.ધરવાજો ખુલ્લો હુવો ને અમુ બાયણે સામે સોફેતે વિઇ છાપો વાંચેતે.કૌસલ્યા ઘંટી મારે ત છાપે મિંજા નેરે વિગર અમું ચેં

‘બાયણો ખુલ્લો આય’ત ચારોય મુરકઇયું વરી ગોધાવરી ઘંટી મારે

‘અરે….બાયણો….ખુલ્લો….’કંધે અમુ મથે નેરેને ચેં ‘ઓહો…અચો અચો’

‘બાયણો ખુલ્લો આય ઇ ત અસી પણ સુયો ને ડિઠો પણ અઇ ચ્યાં ન અચો ત કીં અચાજે’ મુરકીને કંકુ ચેં

‘હેં…હા…હા અચો અચો વ્યો’ખિલી કરે અમુ ચેં પોય રસોડ઼ે ડિયાં નેરે સડ કે

‘એ વિસાખાજી મા નેરતા મેમાણ આયા અઇ’

‘મું કંકુભેણજો અવાઝ સુયો…’ચઇ સુંધર બારા આવઇને મિણી ડિયાં નેરેને ચેં

‘જયશ્રી કૃષ્ણ’

‘જયશ્રી કૃષ્ણ’

‘સે કુરો….? અજ મુંજા અહોભાગ આં…. ચરોંયકે ફુરસધ મિલી વઇ’સુંધર મિણી કે પાણી ડિંધે પુછે

‘હા…ઉ ગૌ સેવા આશ્રમમેં કથા હલઇતે ઇતરે નિકરાણું નતે અજ થ્યો ઘણે ડીં થ્યા સુંધરભેણ કે મિલ્યા નઇયું ત મિલી અચોં’કંકુ મિણી વતી જભાભ વારે                        

‘ભલે ઇં ત ઇં આયા ત ખરા’પાણીજા ગલાસ ખણધે સુંધર ચેં

        ઘરજી ઘંટી વગી તિન ટાણે વિસાખા રસોડેમેં હુઇ ઇન ઝાટપાટા ચાય ભનાય ને ચાય ઉકરઇ તેં લગણ મીણી લાય નાસ્તો કઢે સે ડિસી સુંધર રાજી થઇ ચાય ગારેને સુંધર કોપ ભરીધી આવઇ સે વિસાખા હિકડ઼ી ટ્રે મેં નાસ્તેજી રકાબીયું ને ચાય જા કોપ રખી રસોડેજી બાજુમેં ઊભી રઇ

‘ધિધડ઼ ઘોડે વારેજી ઊભી કરો અઇયે વિઞ બારા ડઇ અચ’ચિઇ સુંધર ખિલઇ

        વિસાખા નાસ્તેજી ટ્રે રખી પાછી રસોડેમેં હલઇ વઇ,ત ટ્રે મિણી ડિયાં ઉર્યા કંધે અમુ ચે ‘હલો નાસ્તો કયો’

       નાસ્તા-પાણી થઇ વ્યા પોય કંકુ ગાલ અગિયા વધારે લા ચેં

‘હિન હેમકુંરજો નંગ આજી છોરીકે ફિરાય તો સે જ અઇ રજા ડ્યો ત..

‘ડિની ડિની અજનું કુરો હિન ઘડીનું ડિની આંકે’કંકુજી ગાલ વિચ મિંજા જ બુકીધે અમુ ચેં પોય સુંધર કોરા નેરે ત સુંધર હામીમેં મુન હલાય ચેં

‘ઊભીયો હેર જ મિણીજો મિઠો મોં કરાઇયા…અરે વિસાખા ઉ ગુલાબપાકજો ડબરો ખણી અચતા’

ગુલાબપાકજો ડબરે મિંજા મિણીકે ગિટા ભરાય ત મિણી જેડલે પ સુંધર ને અમુકે ગિટા ડિનો ને રાજીયાણા થ્યા ત્યાં સુધી અમુ વિસાખાજી કુંડલી ખણી આયો સે હેમકુંરકે ડિધે ચેં ‘અઇ આંજી રીતે જોડામેડ઼ નેરાય કરે ને તેડ઼ો મુંકે જભાભ વારીજા આંઉ આંજે ફોનજી વાટ નેરિંધોસે.

        ચારોય જેડલ ને સુંધર હિડાં હુડાંજી બ ચાર ગાલિયું કરે રાજીયાણી થીંધી રજા ગિડોં ને ઘરે આવઇયું.’હેમકુંર ત ઘરે અચીને ગૌરાંગજી કુંડલી ખણી મગન મારાજ

વટે વઇ ને જોડ઼ામેડ઼ નેરે રખેજો ચેં

‘આંઉ કાલ અચાંતી ત્યાં સુધી અઇ આંજી ફુરસધે નેરે રખજા’

       બે ડીં ઇ ને ગોધાવરી મગન મારાજ કે મિલણ વિઇયું મગન મારાજ ખીકારેને ચેં

‘જોડ઼ામેડ઼ ત ભરોભર આય ને બ અઠવાડે પ્વા આઠમજો મુરત પ ખાસો આય તેની વિંયા કયો ત ઉત્તમ જયશ્રી કૃષ્ણ’ચઇ બોંય કુંડલિયું સોંપે.મગનકે ડખણા ડઇને બોંય જેડલું ઘરે આવઇયું ત હેમકુંરજે ઘરજી ડેલી વટ કોસલ્યા ઊભી વઇ

‘સવારજે પોર મેં કિડાં વિઞી આવઇયું બોંય જેણી?’

‘ઉ મગન કે જોડ઼ામેડ઼ નેરે લા ડિનો વો તેંજી પુછા કેણ?’ગોધાવરી ચેં

‘કુરો ચેં મગન?’હરખાઇને કોસલ્યા પુછે

‘અજ અંધારી આઠમ આય ને ફરી સાઇ આઠમજો વિયા થીએ ત ઉત્તમ’હેમકુંર ચેં

‘અડ઼ે વા…ત કયો તૈયારી’કોસલ્યા ને ગોધાવરી ચ્યો

       ગૌરાંગ ને વિસાખાજી સગાઇ,વિયા ને હનીમુન રંગે ચંગે પુરા થ્યા.ફરીને પાછા અવે પ્વા બે ડી વિસાખા નિતનીમ પતાયને રસોડેમેં વઇ ને મિણી લા કાફી ભનાય તે ત હેમકુંર નાઇ કરેને રસોડે મેં આવઇ તેંકે કાફી ડિંધે વિસાખા ચેં

‘જયશ્રી કૃષ્ણ મમ્મી’

‘જયશ્રી કૃષ્ણ’ચઇ કાફી પીધે

‘મમ્મી રસોઇ કુરો ભનાયણી આય મુંકે સાધી ડાર ભાત સાગ ને ફુલકા ભનાઇધે જ આવડેતા બ્યો કીં આઉ બુજા નતી’અખ ઢારે વિસાખા ચેં

‘ઇતરો આવડ઼ેતો સે ઘણે આય ભાકી આઉ કુલા અઇયા આઉ તોકે ભાકીજો મિડ઼ે સિખાઇધીસ’ચઇ હેમકુંર ખિલઇ

      વિસાખાને ગૌરાંગજો ઘરસંસાર ભરોભર હલ્યોતે સે ડિસી હેમકુર ત ઠીક ઇનજી જેડલેકે પ સેર રત ચડ્યો તે.બ વરે કિડાં ગુધરી વ્યા ખબર ન પઇ.શ્રાણ મેણેંમે ઉજ નંધકિશોર મારાજ સિવપુરાણ વાંચે વારો વો સે સુણી ત્રોંય જેડલું રાજીયાણી થિઇયું.

      હિકડ઼ો ડીં હીં ત ડેલી ખોલે વાટ નેરીધલ હેમકુંર ડિસાણી ન ત ગોધાવરી  ને કૌસલ્યાકે નવાઇ લગી ઇતરે ગોધાવરી સડ કેં,

‘હેમલી…અઞા ઘરમેં કુરો કરિયેંતી જપાટે બારા નિકર નકાં કથા ચાલુ થઇ વેંધી’

‘એ અચાંતી મુંજી મા અચાંતી રાડારાડ મ કર’હેમકુંર ગોંખ મિંજા જભાભ વારે ને પોય ડાધરે કોરા વરીને પેલે પગથિયે તે ઊભી વિસાખા કે ચેં

‘કેસુમોધી વટ રાસન મંઢાયો આય સે ડિણ અચે તડે બીલ નેરે ને પૈસા ડઇ ડીજ ને માલ ભરાભર તપાસે ગિનજ ઇ મુવો ગોટાળા કરેતો છડિયા ડારજી ભધલી ફોતરે વારી ડાર હલાય ડેતો બાસમતી ચોખા ચ્યા વે ત જીરાસાર હલાયતો’

‘ભલે મમ્મી પાંજે ઘરે કુરો ખપે સે ખબર આય ત ખોટો ધાંઇ હુંધો ત પાછો હલાય ડીધીસે હા ગિનો હી કપાજી કુથરી’

‘હા..ડે ડે નકાં વટુ કુરેજી ભનાઇબો’ચઇ હિકડ઼ે હથસે કુથરી ને બે હથસે ડાધરે તે ટેકે લા બધલ ડોરી જલણ વઇ ત ન કુથરી હથ આવઇ ન ડોરી પ પગ ત્રિકી વ્યો ને પેલે પગથીએતા ધડડડ હેમકુંર છણઇ સીધી નીચે

‘મમ્મી…..’વિશાખાજી ઉબરાડ નિકરી વઇ સે સુણી ગોધાવરી,કૌસલ્યા ને ગૌરાંગ ‘કુરો થ્યો…કુરો થ્યો કંધા ધોડ઼્યા.

     પટ પોંધે હેમકુંર ઢકરજી વઇ.જાટપાટા ગૌરાંગ ડાગધર સુધાકરકે ફોન કરે એમ્બ્યુલન્સ મંગાય ને ધવખાનેમેં ડાખલ ક્યોં.સુધાકર મિડ઼ે ચેક કરેને ચેં

‘નિંઢે મગજકે ધપાડ લગી આય ને પુઠજી સંગરજા ચાર મણકા ધક્કો લગધે ખસીને જરા અગિયા અચી વ્યા અઇ મગજકે ધપાડ લગેસે કોમામેં અઇ ઇતરે વાટ નેરણી ખપધી ઇ ભાનમેં અચે તેં લા આઉ મુંજી ભનધી કોસીસ કરિયા તો’સુણી ગોધાવરી રુઇ પિઇ ‘આઉ રાડારાડ ન કઇ વોત ત હીં ન ભન્યો વોત’

‘ઇનમેં માસી આંજો કુરો વંગ થાવા કાડ઼ વો સે થ્યો’ગૌરાંગ કોસલ્યાકે થધારે

      સુધાકરજે મત સે હજી ત્રે ચાર કલાક ત સચ્ચા.ઇતરે ગોધાવરી ને કોસલ્યા કે ગૌરાંગ ચેં ‘માસી અઇ ઘરે વિઞો આંકે કુરો થ્યો તેંજી આઉ જાણ કંધોસે ને વિસાખા કે પ ભેરી કોઠે વિઞો આઉ હિડાં હાજર અઇયા’ 

      આના બાના કે પુઠિયા ત્રોંય ઘરે વિઇયું.સારવાર હલઇતે ત્રીજે ડીં હેમકુંર ભાનમેં આવઇ તિન ટાણે વિસાખા બાજુમેં વિઠી વઇ સે નેરે હેમકુંર પુછે

‘કિતરા વગા?’સે સુણી નરસ સુધાકરકે બોલાય આવઇ

‘મમ્મી ઇગ્યારો વગા અઇ’વિસાખા હેમકુંરજો હથ જલેને ચેં

‘ખાસી નિંધર અચી વઇ…પ હાણે ઠીક લગેતો જરા પુઠ ડુખેતી’

‘હા પુઠજી સંગરજા હડકા ચાર ખીસી વ્યા અઇ ઇતરે પ અઇ હિડાં આરામ કંધા ત મિડ઼ે ભરાભર થઇ રોંધો’સુધાકર ખિલીને ચે ત્યાં સુધીમેં ગૌરાંગ અચી વ્યો તેંકે સુધાકર ચેં રિકવરી સારી આય ને હાણે વાંધો નાય’

‘મમ્મીકે ખાધે લાય કુરો ડીણું?’ગૌરાગ પુછે

‘કીં પણ ઇનીજી મરજી વે સે વાંધો નાય’ગૌરાંગજી પુઠ થાબડ઼ે સુધાકર ચેં

‘છોરા મુંકે ભુખ લગી આય’હેમકુંર ગૌરાંગ કે ચેં

‘મમ્મી કુરો ખેણું આય ભટાટા પૌવા ભનાય અચાં?’વિસાખા પુછે

‘હા…ઇ ભરોભર આય’ચઇ હેમકુંર ખિલઇ

     ઉ ડીં સારી રીતે પસાર થઇ વ્યો.બે ડીં વિસાખા કાફી ને નાસ્તો ખણી આવઇ તેં ભેરી ગોધાવરી,કંકુ ને કૌસલ્યા મિલણ આવ્યા.નાસ્તો પાણી કંધે હેમકુંર નિત ડીં પરમાણે ગાલિયું કેં ઓચિતી ઇનજી નજર સામે કેલેન્ડર તે પઇ

‘અજ તો સોમવાર આય ને ધવાખાનેજો કેલેન્ડર બુધવાર કીં વતાય તો?’

‘હેમલી તું બ ડીં બેભાન હુઇએ’ગોધાવરી ચેં

‘હેં…હે રામ…તડેં જ મુંકે લગો જાણે લમી નિંધર કઇ આય’ચઇ હેમકુંર ખિલઇ

‘તોજી તબિયત સુધરી વઇ ઇ ઘણે આય સોમવાર વે ક બુધવાર તોકે કુરો ફરક પેતો સે ચો ભલા?’

‘અજ થ્યો બુધ,ગુરૂ,સુકર,સનિ ને પોય આતવાર’ચઇ હેમકુંર નિસાકો વિધે

‘કો કુરો થ્યો મમ્મી કીં ડીં જા લેખા કયો તા?’વિસાખા પુછે

‘અજ ઓસાણ ખાધેજી મન થીએતી’ચઇ હેમકુંર ખિલઇ

‘ત અજ ઓસાણ ભનાય અચા આતવારજો બિયાર ખાજા ભલે મમ્મી ત આઉ વિઞા ને ઓસાણજી સાંભાઇ કરિયા’ચઇ વિસાખા ઊભી થઇ ત ત્રોંય જેડલું જયસી કરસન કરે ઊભી થ્‍ઇયું

      વિસાખા ઘરે અચી વાસણ રખી ને સાગ મારકીટ વઇ.સજી મારકીટ ફરઇ કેં વટે મુરી ન વઇ છેલ્લે બાયણે વટાનું હિકડ઼ી સાગજી લારી વેંધી ડિઠે ઇન વટે હિકડ઼ી ઝુડી ડિસાણી.વિસાખા ઇનકે સડ કેં ‘જરા ઊભીજા’

       લારી મિંજા ઝુડી ખણી કાછિયેકે પંજ રૂપિયા ડિને ત ઇ ચેં

‘ભેણ અઞા પંજ ખપે’

‘મુરીજી ઝુડીજા ડો રૂપિયા?પંજમેં ગામ સજો ડે તો’

‘ભેણ વી ઝુડી ગિની આયો વોસે….’ઇ અગિયા કીં કુછે તેનું મોંધ વિસાખા પંજ રૂપિયા બ્યા ડઇ ઝુડી જોલીમેં વિજી હલ્ધી થિઇ વિઇ.

     રસ્તેમેં વિચાર કે ખાસા થ્યો મુરી મિલી વઇ નકાં ઓસાણમેં મમ્મીકે મજા ન આવઇ વોત.પન પ કચડ઼ાને લંમા અઇ તેંજા મુઠિયા ખાસા થિંધા ને ડાઠા જાડા પ કચડા અઇ ત રાઇ મીઠો ભેરેને કચુંભર ખાસો થીધો.ઘરે અચી ડેલી ઉપટણ વઇ ત ડેલી વટ ઊભી ચતુરાં પુછે

‘છોરી સમાચાર્‍ થ્યા હેમુ છણી પઇ’

‘હા માસી મુંકે અવેર થીએતી પાં ઘરે ગાલ કંધાસી’ચઇ ડેલી ઉપટે

‘સે ઇં કીં છણી પઇ?’ચતુરા ફરી પુછે

‘માસી ઘરે હલો….’ઇ અગિયા કીં બોલે તેનું મોંધ કંકુ રડ વિધે

‘છોરી ગોં મુરી ખાય તી….’સે સુણી વિસાખા પુઠ ફેરે નેરે પન ગોંજે મોંમેં વા,વિસાખા ઝુડી જલેને છકી ડિને ત ઝુડી ખુલી વિઇ ને બ પાડું નગરપાલિકા વારા ખાર કઢણ આયા વા ઉન ખુલી ખડમેં છણઇયું હિકડ઼ી પાડ઼ વિસાખાજે હથમેં રઇ સે ખણી ઇ ઘરમેં હલઇ વઇ ત ચતુરાં કંકુ ડિયાં નેરે ચેં

‘હી હેમુજી નોં મન તોરી બોરી’

‘ને ચતુરાં તું ચિકણી બોરી ઉ વિચાડ઼ી ચેં પ માસી ઘરે હલો ઘરે ગાલ કંધાસી જ હેમુજી એડ઼ી ફિકર વિઇ ત ઘરે કો ન વિઇએ?સુણી ચતુરાં મોં ફિટાયને હલ્‍ઇ વિઇ

     રસોઇ તૈયાર થિઇ વિઇ ત વિસાખા ગૌરાંગ ભેરી ધવાખાને આવઇ.હેમકુંર પલંગતે સુતે સુતે ગીતા વાંચેતે.ગૌરાંગ ચાવી ફિરાય પ્વાનું પલંગ ઉચોં કરે હેમકુંરકે વેરાય ને પોય ધરધી લા વપરાંધી ટેબલ ઇન વટ રખેં વિસાખા ટિફીન ખોલેને થારી પિરસે ટેબલ તે રખે ને વાટકેમેં ઓસાણ ઠલાય તિન ટાણે હેમકુંરજે નકમેં સડ઼્વડ઼ાટ થ્યો નક ને અખિયેં જા હાવભાવ નેરે વિસાખા પુછે

‘મમ્મી કુરો થીએ તો?

હેમકુંર કીં જભાભ વારે તેનું મોંધ ઇનકે જોરજી છિક આવઇ ને હેમકુંરજો મથો ટેબલમેં પછણાણો ને ટેબલતે જ રઇ વ્યો તેંકે ઉચોં કરે ગૌરાંગ રડ વિધે ‘ડોકટર…..’ સુણી સુધાકર ધોડધો આયો ને હેમકુંરકે તપાસે મથો ધુણાય સે ડિસી વિસાખાજી ઉબરાડ નિકરી વઇ મમ્મી…..ઇનજે હથમેંથી ઓસાણજી વાટકી છિટકી વઇ ને ઓસાણ  હેમકુંર મથે હારાણું ને મુરીજો કાતો હેમકુંરજે ચપ મથે રઇ વ્યો.(પુરી)        

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: