કુપાતર (૨)

Aabho

 

કુપાતર (૨)

(વે અંકનું અગિયા) હિકડો ડીં તાંમા પિતર ભારોભાર ગુબિત ખેણ કનક મિંધર મિંજા ઘંટા ચોરાય તિન ટાણ્રે જગલે કરામત કેં ને કાંતિનું મોર વેંધે હિકડ઼ે સબાલે છોરેકે ધક્કો ડિને ત ઇ કાંતિએ કે કુટણ મંઢાણો તેમે કનક ને કિસલો ભર્યા ઇન ટાણે લાગ સારેને કનક ચોરલ ઘંટા કાંતિજે ખુંચેમેં વિજી છડેં પોય સાધ થિઇ મિંધરજે પુજારીકે કોઠે આયો.

કાંતિએ મિંધરજી ઘંટા ચોરાય આય,મું ઇનકે ખુંચેમેં વિજી ભજધે ડિઠો વો.’ પુજારી કાંતિજે ખુંચે મિંજા ઘંટા કઢે પોય ઇનકે ખબર પિઇ ક હી વાડીલાલજો નંગ આય ઇતરે ફિંગણ જલે હટતે કોઠે આયો.

નેર વાડીલાલ તોજે નંગજા પરાક્રમ મિંધરમિંજા પિતરજી ઘંટા ચોરાય આય.’

‘કાંતિઆ મારાજ કુરો ચેંતા…?’વાડીલાલ છિટકીને પુછે

અધા…આઉં ચોરઇ નાય કિઇ ને હી ઘંટા મુંજે ખુંચેમેં ક્યાંનું આવઇ મુંકે ખબર નાય’કાંતિ ચેં ને પોય કુરો થ્યો વો સે પેલેથી છેલ્લે તંઇ ચેં પ કોયકે ભરોસો ન વિઠો.

‘હી ત તોજો નંગ આય ઇતરે વિઞણ ડીયાંતો નકાં આઉં ત ચાવડી તે ખણી વિઞે વારો વોસેં’-

             હટતે હી ગાલ હલઇતે ત્યાં સુધીમેં કનક ચંધાકે સમાચાર ડિઇ આવ્યો ક કાંતિ ચોરઇ કેં આય ઇ સુણી ત્રોંય ભા છટક્યા

‘બાઇ તું સજો ડીં મુજો કાંતિ મુંજો કાંતિ કે તે ન હાં ગિનધી વિઞ ઇન તો વારે કાંતિએ જ તોજે કિપારતે લખી ડીને ચોરજી મા’            

             હી સમાચાર સુણે ટાંણે રામ જાણે ક્યો કાડ઼ ચોઘડિયો હલ્યોતે  સે ચંધા કુતા તડ઼ે લા ખૂણમેં રખલ ડુંગટી ખણીને તપીને રતીપીરી થીંધી જીન કાંતિકે કડેં ટપલી પ ન મારે વે ઇનકે ડુંગટીસે પિટે લા મંઢાણી. ‘એ…બાઇ મું ચોરઇ નાય કિઇ…એ…બાઇ આઉં ન વોસેં…એ બાઇ આઉં ન વોસે…’કાંતિ કરગર્યોતે

મુવા કુપાતર હાણે ઘરમેં પગ મ વિજજ જ આચીને ત ટંગા જોરે વિજધીસ…ને હા…અઇ ઇનજો પરો મ ગિનજા નકાં મું કનાં ભુછડ઼ી કોય નાય….’ચિઇ ડુંગટી વાડીલાલ કે ડિઇને ચંધા હલઇ વિઇ ને વાડીલાલ હામીમેં મથો ધુણાય હટમેં હલ્યો વ્યો.     

             કાંતિ નીચી ગિથર કરે હલધે હલધે ભીડ઼વારે નાકે બારા હલ્યો વ્યો ને હિકડ઼ી હોટલ સામે છોડ઼્લ ગડેતે વિઇર્યો.ઇન હોટલમેં ઘડ઼ધી બોરી વિઇ ને કમ કંધલ નઇ વવારૂ વારેજી ફિધા પગ ભરેંતે તેમેં બ-ત્રે ગિરાક ઉભા થઇ રવાના થિઇ વ્યા સે ડિસી હોટલજો ધણી છિટક્યો.

‘તોકે ભાઇબંધજો પુતર સમજી નોકરીતે રખ્યો હીં ફિથા પગ ભરીને ત હોટલ ભંધ કરેજો વારો અચિંધો’

હી સુણી કાંતિ ઉડાં આયો ને હોટલવારેકે પુછે

‘આઉં કમ કરિયાં…?’

       હોટલવારો કીં જભાભ વારે તેનું મોંધ ઉડાં લફધો હિકડ઼ો લુગડ઼ેજો ટુકર ખણી ફટાફટ ટેબલું સાફ કેં, પોય કપ-અડારી ને ગલાસ સાફ કેં સે ડિસી હોટલવારો રાજીયાણું થ્યો ને ઉન છોરે કે ચેં

‘હી નેર ભેંસા ભેસરમા હીં કમ થીએ’

         કલાક વાર પ્વા ગિરાક વ્યા પોય હોટલવારો પુછે

‘કુરો પગાર ગિનને…?’

‘નેર્યો સેઠ બ વખત ચાય-પાણી કરાઇજા ને બ ટેમ માની ખારાઇજા પોય આંકે જીકી ઠીક લગે સે ડીજા હિન મોંધ આઉં કડેં નોકરી કિઇ નાય ઇતરે મુંકે કીં ખબર નાય’

             બ ડીં આરામસે વટાઇવ્યા.કાંતિકે મનમેં હિકડ઼ો જ ડપ સતાપેતે ક,કોય સુઙણી ગિનધો ત સતરો સવાલ કંધો તેંજા જભાભ ડીણા ઓખા થીંધા ઇતરે હિડાંનું જીં ભને તી જપાટે નીકરી વિઞણું.ત્રે ડીં સવારજો હિકડ઼ો કચ્છી ને હિકડ઼ો સિરધાર ઇ બ ખટારે વાર ગાલિયું ક્યોંતે તેં મથા કાંતિકે ખબર પિઇ ક સિરધાર મુંભઇ વિઞે વારો આય.જેડ઼ો સિરધાર ખટારેમેં વિઠો તડેં કાંતિ પુછે       

 ‘સરદારજી આપ મુંઝે બમ્બઇ લે જાયેંગે?’

મુફતમેં નહીં લે જાઉગાસિરધાર ખિલીને ચેં

મેરે પાસ પૈસે નહીં હયકાંતિ પિંઢજા ખાલી ખિસ્સા બહાર કઢી વતાય.

અરે! પૈસેકી બાત નહીં કામ કરના પડેગાસિરધાર ચેં

આપ બતાયેંગે મૈં કરુંગાકાંતિચેં

તો ચલ બેઠ ગડ્ડીમેંસિરધાર ચેં

           કાંતિ બ વરે સિરધાર ભેરો કમ કેં હિકડ઼ો ડીં કોક ઢીંગલે વરેજો નંગ પિંઢજી સિપરી સે ગાલિયું કંધે ગાડી પ્વા ખણધે સિરધારજે ખટારે સે પિંઢજી ગાડી ભુસકાંય ને વંગ સિરધાર જો લેખેમેં આયો. સિરધાર કાંતિકે સલા ડીને ક જીત ઇનીજો ખટારો રાસ થીંધો વો ઉન અસલમજે કારખાનેતે વેજ ને મુંજો નાં ડીજ ઇ તોજી ન્યાર કંધો પોય પૈસા ભરલ હિકડ઼ો કવર ડીને ને ચેં હી તોજી કમાણીજા અઇ.

                    કાંતિ અસલમ વટ આયો અસલમ ઇનકે સુઙ્ણધો વો ઇતરે અસલમ ઇનકે સિરધારજી ગાલ સુણી આસરો ડીને. કાંતિ અસલમકે પૈસેવારો કવર સાંચવે લા ડીને ત અસલમ ચેં હીં રોકડા પૈસા ન રખાજે ચોરઇ થીએ વિઞે ત ઇતરે બેંકમેં ખાતો ખોલાય ડીને.

           કાંતિ ત્રે વરે અસલમ વટ કમ કેં ને લાટ કારીગર થિઇ વ્યો.રાસ કેલ ગાડી ટ્રાયલ લા ખણી વેંધે ઢ્રાઇવિન્ગ સિખી ર્યો ઇતરે અસલમ ઇનકે ઢ્રાઇવિન્ગ લાયસન્સ કઢાય ડિને.અસલમજે કારખાને તે સખારામ નાં જો રિક્ષાવારો રિક્ષા રાસ કરાય લા અચિંધો વો.હિકડ઼ો ડી ઇનજી રિક્ષા નેરે કાંતિ ચેં

ભાઉ આપકી રિક્ષાકા નંબર તો અલગ હૈ’               

વો મેરી દુસરી રિક્ષા હૈસખારામ ચેં

તો વો દુસરી?’કાંતિ પુછે

કિરાયે પર ચલતી હૈસખારામ ચેં

આપ મુંઝે ચલાને દેંગે?’કાંતિ પુછે

       કાંતિ સખારામજી રિક્ષા હલાઇધો વો ને ઇમાનધારીસે જીકી કમાણી થિએ સે સખારામજી ઘરવારી સકુકે ડીધો વો.બ મેણે પ્વા સખારામજી રૂમજી લેનમેં હિકડ઼ી રૂમ ખાલી થિઇ ઇ કાંતિ લા ભાડે રખેમેં આવઇ  

તડેં સકુ ને સખારામ ઇનજી કમાણીજો કઢલ ભાગજા પૈસા ડિઇ ચ્યોં હિન મિંજા તોકે ખપધી ચીજ વસત ગિની ગિનજ.

        સિરધાર વટ મિલલ,સખારામ વટા મિલલ ને પિંઢજી કમાણી મિંજા હરે હરે ઘરમેં ખપધી મિડે ચીજું કાંતિ વસાય ગિડ઼ે.સવાર સાંજીજી ચાય ઇ ભનાય ગિનધો વો જીમણ ત સખારામ ભેરો કરેજો.હિકડ઼ો ડી બિપોરજી માની ખાધે ટાણે કાંતિ ચેં નઇ રિક્ષા ગિનણી આય ને ગિનાઇ પ વિઇ.સકુ કાંતિજી પિંઢજે નિંઢે ભા જેડ઼ી ન્યાર કંધી વિઇ.

          હિકડ઼ો ડી સકુજી માસી માલ્વિકા પિંઢજી ધી શ્રીલેખા ભેરી આવઇ.ગાલ ગાલમેં માલ્વિકા સકુકે ચેં શ્રીલેખા લા કોય છોકરો ધ્યાનમેં વે ત વતાય.સકુ ચેં છોકરો કચ્છજો આય બોરો નિણાઇવારો ને ડાયો આય હિડાં બાજુમેં જ રેતો બિપોર સુધી રોંકાઇ વિઞે ત વતાંઇયા.બિપોરજો કાંતિ માની ખેણ આયો,શ્રીલેખાને માલ્વિકા કાંતિકે નેર્યો સકુ કાંતિજે મનજી ગાલ સમજી ગિડ઼ે ને બ અઠવાડ઼ે પ્વા લગન થિઇ વ્યા.સજો અઠવાડ઼ો કાંતિજી નઇ રિક્ષામેં બોંય સજી મુંભઇ ફિર્યા.શ્રીલેખા મરાઠી બોલે ને કાંતિ કચ્છીમેં જભાભ ડે ને શ્રીલેખાકે ચિઇ ડીને આઉં મરાઠી નઇ કુછા તોકે કચ્છી સીખેજી આય ને ડેઢ વરે પ્વા શ્રીલેખા ભરાભર કચ્છી સીખી રિઇ.સુખી સંસાર હલ્યોતે બ વરે રિઇને કાંતિજે ઘરે છોકરો આયો નાં રખ્યોં માધવ.        

         કાંતિકે ચંધા ઘરમિંજા તગડ઼ે છડેં તેજેં ત્રે ડીં ચંધા મિંધરમેં વિઇ તડેં હિકડ઼ી બાઇ પુજારીકે પુછેંતે

‘પોય ઉ માતાજે ચિઠે વારો છોરો જલજી વ્યો?’

‘કુલાય…?’પુજારી નવાઇમેં પિઇ પુછેં

‘કુલાય કુરો કુલાય મું ઇનકેં ઘંટા ચોરાયને ભજધો નજરોનજર ડિઠો વો’

       હી ગાલ સુણધે ચંધા ‘હે મુંજા રામ…..’ચઇ બીં હથે મથો જલે રૂઇ પિઇ.પુજારી ચંધાકે પાણી પિરાય સે પીને ચંધા ચેં

‘મુંકે મુજે વિયા મથે ભરોસો ન વિઠો ઇ વિચાડ઼ો કિરગિરી કિરગિરીને ચેં તે બાઇ આઉં નવોસે….આઉં ન વોસે પ મું અભાગણીજે હિંયે સુધી ઇનજો અવાજ નપુગો રામ જાણે હાણે કિડાં ને કિન હાલતમેં હુંધો?’ચિઇ ચંધા રૂંધી રૂંધી ઘરે વિઇ.

       વેલાં મેરાવે ઇનજે મામાજે ઘરેનું પાછી આવઇ તડેં ઇનકે ખબર પિઇ ક ચંધા કાંતિકે ઘર મિંજા કઢી છડેં આય ત ધભી કે કોઠેને ચંધા વટ વિઇ ને ચેં કાંતિ મથે જીકીં અકઇયું પિઇયું અઇ સે મિડ઼ે કનક,કીસલે ને જગલેજા કારસ્તાન અઇ.મુર ગાલજી ખબર પોંધે વાડીલાલ ઘણે ગોત કેં ત્યાં સુધી ત કાંતિ મુંભઇ હલ્યો વ્યો વો તેંજી કેંકે પ ખબર ન વિઇ.

        વખત ગુજરધો વ્યો.કુંયો,આંધુ ને કાકુ પેણીવ્યા તે પ્વા કોક બારે મેણે કોક ડેઢ વરે ધાર થિઇ વ્યા. કુંયો વાડીલાલ ભેરો હટતે વેંધો વો.કુંયેજી ઘરવારી નિસાડ઼મેં ભણાઇધી વિઇ ને ઘરે ટ્યુસન કંધી વિઇ.આંધુ બેન્કમેં પટેવારેજી નોકરી કંધો વો ને ઇનજી ઘરવારી સિભણું કંધી વિઇ.કાકુ ચાયજી રેંકડી હલાયતેં ને ઇનજી ઘરવારીકે ખે વો સે લગન પ્વા ખબર પિઇ. 

          ઉન વરે મીં બોરો વઠો.મીં વેસા ખાધેં ત મિડ઼ે તરા ઓગનેકે કિતરી વાર આય સે નેરણ વ્યાતે. ગિરાકી ન હુંધે વાડીલાલ પ હટ ઢકેને નિકર્યો.વાટમેં છોટુ ધલાલ મિલી વ્યો.મિડ઼ે ઓગનજી આવ નેરણ વ્યાતે તેં ભેરા ઇ પ ભિર્યા.ઉડાં ગિડ઼ધી બોરી વિઇ.તેંમે ઇનજો પગ લિસક્યો ક કોક જો ધક્કો લગો રામ જાણે પ વાડીલાલ ઓગનજી આવમેં છણ્યોં ઇતરી વારમેં ત એ…માડ઼ુ છણીપ્યો…એ માડ઼ુ છણીપ્યો ઇ સુણી બ-ત્રે જુવાણિયા પાણીમેં ઠેંકી પ્યા પ આવજો જોર બોરો વો ઇનમેં ફસલ વાડીલાલજી લાસ બ કલાકે લધી.

        વાડીલાલ ગુજારે વ્યો પોય હટ ને ભેંણીજો કુંયો ધણી થિઇ વિઇ ર્યો ને ચંધાજી માઠી ડસા વિઠી હિન ઘરથી હુન ઘર ઇં હડ઼ુ તડ઼ુ થિધી ચંધાકે ત્રોય ભા ભરીને અનાથાશ્રમ છડે આયા.

       ધભીજા લગન મુંભઇમેં થ્યા વા.હિકડ઼ો ડીં ઇ જીન રિક્ષામેં ઘરે વિઇતે ઇ વાટમેં ફિટી પિઇ ઇતરે ઇ બિઇ રિક્ષાજી વાટ નેરીધેં હિડાં હુડાં લોણા તાણ કેંતે ત ઇનજી નજર હિકડ઼ે પાટિયેતે પિઇ સે વાંચેરેન્ટ-અકારપ્રોપરાયટર કાંતિલાલ વાડીલાલ ગાંધી સે વાંચે ઇનજી હાફિસમેં વિઇ ઉડાં વિઠલ નરકે પુછેં

કાંતિલાલ કીધર હૈ?’

મૈ હું કાંતિલાલ બોલો મેડમ ક્યા કામથા?’

કાંતિ મુંકે ન ઓરખેં આઉં ધભી’                                                                                            

અડ઼ે!! ધબી તું…? તું પ મુંકે કિડાં સુઙણઇએ પ તું હિડાં મુંભઇમેં કડેં આવઇએ…?’

‘આઉં બ વરે થ્યા પેણીને મુંભઇ આવઇ અઇયા’ચિઇ ખુડ઼સીતે વિઠી.કાંતિ ઇનકે સરબત પિરાય.પોય પુછે

‘કુરો સમાચાર પાંજે ગોઠજા બાઇ ને અધા કીં અઇ..?

ઇં લગે તો તોકે કોય ગાલજી ખબર નાય…’ચિઇ ધબી રૂઇ પિઇ.

        કાંતિ ઇનકે પાણી પિરાય થધારે પોય ધબી ઇનકે કાંતિજે ગામ છડે પુવા કુરો થ્યોને ચંધાજા કુરો હાલ થ્યા સે ગાલ કેં.કાંતિ ઇનકે પિંઢજી ગાડીમેં ઘરે કોઠે વ્યો ને શ્રીલેખાને માધવ સે મિલાય પુવા ધભીકે ઇનજે ઘરે છડે આયો.બે ડીં કાંતિ શ્રીલેખા ને માધવ ભેરો પિંઢજે ગોઠ અચે લા રવાનો થ્યો ને સીધો અનાથાશ્રમમેં પુગો.ઉડાં તપાસ કંધે ખબર પિઇ ક ચંધાકે અસ્પટાલમેં ડાખલ ક્યોં અયો.કાંતિ ડાગધરકે મિલ્યો ત ખબર પિઇ ક ચંધા હાં…ક હમણાંમેં આય.ચંધાજે વિછાણ વટ વિઞી ચંધાજી હલત નેરે કાંતિ રૂઇ પ્યો.ચંધા કડેંક ભાનમેં અચિધી વિઇ નકાં અખિયું મુંચેને પિઇ રોંધી વિઇ.કાંતિ ચંધાજો હથ પિંઢજે હથમેં ગિડ઼ે ત ચંધા અખ ખોલે ન્યારીંધે પુછે

‘કેર….?’

‘બાઇ આઉં તોજો કાંતિ…’

        ચંધાજે નિડ઼ીમેં ડૂમો ભરજીવ્યો સે બોલી ન સગઇ પ અખિંયે મિંજા નયમેં પૂર અચે તી આંસુ આચીવ્યા.ચંધા કાંતિજે હથકે અસોસાર બુચિયું ડિનેતે.કાંતિ શ્રીલેખા ને માધવજી ઓરખાણ કરાંય.માધવ ડાડી…ડાડી કેંતે તેંકે વટ બોલાયને ચંધા બુચિયું ડીને ને શ્રીલેખાકે આસરવાધ કાંતિ ડાગધર કે ચેં

આઉં મુંજી મા કે વેમાનમેં મુંભઇ કોઠે વિઞાતો અઇ કાગરિયા તૈયાર કરાયો.અઞા હી ગાલ હલઇતે તેડાં ત શ્રીલેખા ધોડધી આવઇ

‘કાંતિ બાઇ કીં બોલે નતા…’

       ડાગધર ને કાંતિ ચંધાજે વિછાણ વટ આયા ત ડાગધર ચંધાજે મોંતે ચાધર ઓઢાડ઼ે ચેં     

 ‘સોરી મી.કાંતિ સી ઇઝ નો મોર(પુરી) 

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: