ઓછવ (૨)

fatakada

‘ઓછવ’ (૨)

     (છેલ્લી ટપાલથી અગિયા) હિકડ઼ો ડીં સસાંકજે પેટમેં અજાવ ડુખાવો ઉપડયો.પ્રથા સસાંકજે હિંધજીંધ ભાઇબંધ ડાગધર નાડકર્ણીકે ફોન કરેને સડાય.નાડકર્ણી ચેક-અપ કરે ચેં ખાસ કીં વાંધે જેડ઼ો નાય. પિંઢજે ધરધીએ લા ખાસ ચાંવત રખે વારો સસાંક પિંઢજી તબિયત લા પ ભારી સુજાગ વો, ઇ નાડકર્ણીકે ખબર વિઇ.પ નાડકર્ણીકે હિકડ઼ી સંકા વિઇ સે પ્રથાજી હાજરીમેં જાહેર ન થઇ વિઞે ઇતરે ઠાવકાઇસે સસાંક કે ચેં

‘અડ઼ે ચિંધા જેડ઼ો કીં નાય…હલ મુંજે ધવાખાને પાં જરા વાર વેંધાસી ઉડાં મુંજી નરસ અનુરાધા તોકે લાટ કાફી પિરાઇધી ત તું તાજો માજો થિઇ વેને’ચિઇ નાડકર્ણી સસાંકજો હથ જલે ઉભો કેં ને પિંઢજી ગાડીમેં પિંઢજે ધવાખાને કોઠે વિઞેજી ભધલી કેન્સર એકસ્પર્ટ ડાગધર જાવડ઼ેકરજે ધવાખાને વટ ઉતર્યા ત સસાંક પુછેં ‘ભાઉ….હિડાં કીં…?’

‘મુંકે વેમ આય ક તોકેં આંધરેજો કેન્સર આય.માલકજી મેરભાનીસે કધાચ ન પ વે, પ ભાભી સામે મુંજી જીભ ન ઉપડ઼ઇ મુંજો વેમ જાહેર કરે મોરઇ ઇનીકે ચિંધા ન કરાયણી વિઇ ઇતરે મુંજે ધવાખાનેજો બાનું કયો વો.’ ચિઇ બોંય જાવડ઼ેકરજી કેબિનમેં ડાખલ થ્યા ત જાવડ઼ેકર ઉભો થિઇ બીં કે ખીકારીંધે ચેં

‘ઓહો હી જાવડ઼ેકરજા કેડ઼ા અહોભાગ ક અજ બ બ ડાગધરજા ડરસણ થ્યા…વ્યો…વ્યો’

‘બ ડાગધર ન હિકડ઼ે ડાગધર ને હિકડ઼ે ધરધીજા’ચિઇ નાડકર્ણી મિડ઼ે ચોખવટ કેં મિણી મીસિનસે તપાસ કંધે નાડકર્ણીજી સંકા સચ્ચી ઠરઇ.   

‘જાવડ઼ેકર કુરો કંધાસી…?’

‘હી કમભખ્ત ભીમારી જ એડ઼ી આય ક છેલ્લે ટાંકણે સુધી ખબર નતી પે ઇતરે ગચ અવેર થિઇ વિઇ આય’ મથો ધુણાય જાવડ઼ેકર ચેં બીં ડાગધરેજી ગાલ સુણી સસાંક ધવાખાને મિંજા બાર નીકરી વ્યો ને રિક્ષા જલે ઘરે આયો.સસાંકજો છણલ મોં નેરે પ્રથાકે ફાડ઼ પિઇ સે પુછે

‘કુરો થ્યો સસાંક…?…તોજી તબિયત…?’

‘પ્રથા…પ્રથા…મુંકે આંધરેજો કેન્સર આય ને આઉં અભાગિયો મુંજે વારસધાર…..’ચિઇ સસાંક રુઇ પ્યો ને કડ઼ડ઼ ભુસ કંધે મુરો સોંત ઉખડલ ઝાડ વારેજી પટતે પખડ઼જી વ્યો.તડેં સગુણાજા સબડ જાણે કનમેં ગુંજારવ ક્યોંતે ‘સસાંક તુ પ સુણી ગિન હી તોજી ખોટી જીધ આય જાધ રખજ પુતર નમ્યા ઇ મિણીં કે ગમ્યા પ નં નમ્યા ઇ તૂટી વિઞેતા’

          સસાંક ધવાખાનેમેં ન ડિસાણો ઇતરે જાવડ઼ેકર ને નાડકર્ણી સસાંક પ્વા જ ઇનજે ઘરે પુગા.સસાંકકે વિછાણમેં સુમારે જાવડ઼ેકર પિંઢજી બેગ મિંજા હિકડ઼ો ઇન્જેકશન લગાય.પ્રથા ફોન કરે મોહિતકે સોફિયા ને મોહનકે કોઠે અતરિયાર અચી વિંઞણ ચેં.

            મિડ઼ે ઘરે આયા ત પ્રથા મોહિત ને સોફિયાકે મિડ઼ે ગાલકેં.મોહિત સસાંકજે ઓયડ઼ેજે બાયણે વટ ઉભી પે કે નેરેને રુઇ પ્યો.થોડી વાર રિઇ સસાંકકે ભાન આવઇ ત મોહિત ટાબર મોહનકે સમજાયને સસાંક વટ હલાય.

‘ડાડા….આંકે કુરો થ્યો આય…?મોહન સસાંકજી મુંછિયેસે રમધે પુછે

‘કીં નાય થ્યો પુતર હલ્યો મું વટ વે..’ચિઇ મોહનજો હથ જલે પિંઢ વટ વ્યારે નેં પોય ભીની અખિંયે પુછે

‘તું હિડાં મું વટ રોંને નં પુતર….?’                     

‘આઉં હિડાં રાં ત ઉડાં મમ્મી હેકલી થિઇ વિઞે નં?’મોહન ચેં

‘ત મમ્મી કે પ પાણ હિડાં બો..લા…ઇ..ધા..સી’નિડ઼ી મેં ભરલ ડંજસે સસાંક મડ મડ કુછ્યો

‘મમ્મી ચર્ચમેં વિઞેતી સે આંકે નતો ગમે ન…ડાડા?’

‘હાણે ગમધો…’નિડ઼ીમેં ભરલ ડચુરો સસાંક જલે ત અખ મિંજા પાણી વયા

‘ડાડા મમ્મી ચોંધી વિઇ ક ડાયા છોકરા રુંધા ખાસા ન લગે’સસાંકજી અખિયું ઉઘીધે મોહન ચેં

‘મુંજી મમ્મી નાય નં પુતર ઇતરે મુંકે કેર ચે…?’ફિકાઇને ખિલધે સસાંક ચેં

‘ડાડા આંકે સિવ તાંડવ સ્તોત્ર આવડે તો?’

‘તોકે આવડ઼ે તો…..?ઉકોંઢીને સસાંક પુછે

‘હા મુંકે મમ્મી સિખાય આય મમ્મીકે ત સિવ મહીમન પ આવડ઼ેતો સોમવારજો ધિગેંસર માડેવજે મિંધરમેં વિઇને બોલેતી’સસાંકજી મુંછેતે હથ ફિરાંધે મોહન ચેં

‘બ્યો કુરો કરેતી તોજી મમ્મી…?’ઉકોંઢ વધધે સસાંક પુછે

‘સોમવારજો મમ્મી બિપોરજો હિક્યાર જ જીમેતી ને જીમે ટાણે બોલે નતી..’ચપતે જીપ ભંધ કંધો વે તીં હથજો લોડો કરે મોહન ચેં તડેં સસાંકકે થ્યો ક હી મિડ઼ે ત પિંઢજી પસંધ કેલ નોં પ કધાચ ન કેંવે જીડાં પિઢ એડ઼ો કીં કરે નતો. હેડ઼ી સંસ્કારી ને ગુણિયલ નોં કે પિંઢજે ખોટે એંકાર ને જડસુપણેસે ધાર રખી પિંઢ કિતરો વડો પાપ કેં આય ઇ સમજાધે સસાંક ઉચકાર વિજી રુઇ પ્યો.

‘ડાડી….ડાડા રુએતા…’મોહન ઓયડ઼ે મિંજા ધોડ઼ધો અચી ચેં

      મોહનજી ગાલ સુણી પ્રથા,મોહિત ને સોફિયા સફાડ઼ા સસાંકજે વિછાણ વટ આયા ત પ્રથા સસાંકજે ખભેતે હથ રખી પુછે

‘કુરો થ્યો સસાંક…..?’પ્રથા રુંધે સસાંકજો હથ જલે ચેં

‘પપ્પા મમ્મી સડાય વેં ઇતરે….’ચિઇ સસાંકજો હથ જલે મોહિત રુઇ પ્યો ત ભીની અખિયેં સોફિયા મોહિત પ્વા લિકી તેંકે હથજે ઇસારે સસાંક પિંઢ વટ બોલાય.મથેતે છેડ઼ો રખી સોફિયા સસાંકકે પેણામ કેં ત

‘સડા સુહોગણ રોજે ધી ને ભની સગે ત તોજે હિન એંકારી ને અભાગિયે સોરેકે માફ કજ’

‘એડ઼ો ચિઇ મુંકે પાપમેં મ વિજો પપ્પા..’સસાંકજો હથ પિંઢજી અખિયેં લગાઇધે ભીની અખિયેં સોફિયા ચેં

‘પ્રથા બાઇ સચ્ચો જ ચેં વેં ‘સસાંક તુ પ સુણી ગિન હી તોજી ખોટી જીધ આય જાધ રખજ પુતર નમ્યા ઇ મિણીં કે ગમ્યા પ ન નમ્યા ઇ તૂટી વિઞેતા’ પ્રથા હાણે જીતરો જીવતર આય સે આઉં ખિલી ખુસિયાલીસે જીરો રે લા મંઙાતો પુતર મોહિત સોફિયા વઉ અઇ હાણે મું ભેરા રોંધા નં….?’સસાંક બિંજા હથ જલે ડંજ ભરલ અવાજસે પુછેં

 ‘પપ્પા અઇ મું લા ત ઉ જ પપ્પા અયો જુકો આઉં ઘર છડેને વ્યોસે તેં મોંધ વા.’મોહિત ગુડે વરાણ થિઇ સસાંકજો હથ જલે ચેં

‘પ્રથા હાણે મુંકે મુંજે મોતજો કોય અફસોસ નઇ રે હેડી નીરી વાડ઼ી નેરે પ્વા અચલ મોત ત વડો ઓછવ ચોવાજે’મોહનકે છાતી ભેર રખી બુચી ડિઇ સસાંક ચેં (પુરી)

 

 

 

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s


%d bloggers like this: