કારી ટીલી

khuwo

કારી ટીલી

         સિવાંગીજી કોલેજ પુરી થીધે રજા પિઇ વિઇ.તેંજી ખુસિયાલીમેં મિડ઼ે જેડલું ભેરી થિઇયું.ખેણ પીણ પ્વા કડાંક ઘૂમણ વિઞે લા વિચારણા હલઇતેગામ ત સિવાંગી ચેં હેર મુંજે ગોઠ ધરમપુર હલોં ઉડા અસાંજે ગોઠજે ગિરાસિયેજી વાડીજો તાજો ભાભ ખેણજો રાજીપો બોરો થીધો.નક્કી થ્યો તીં મિડ઼ે જેડલું ધરમપુર વિઞણ તૈયાર થઇયું.

             ધરમપુરમેં સિવાંગીજા ઘરભંગ અધા ગિરાસજા કારભારી વા.ઇનીજે ભંગલે વટ ગાડી અચી ઉભી ત સિવાંગી પપ્પા…પપ્પા…કંધી ઘરમેં ધોડઇ ત સામે જ ઘરજો નોકર સિવરાજ ધોડધે બારા આયો.

‘અરે…સિવુ ધી તું…? સાયેભ ત હાફિસજે કમે રામનગર વ્યા અઇ…તોજો ઓયડ઼ો મું બ ડી મોર જ છંઢ છુંઢ કરે રખ્યો આય તી મેમાણે જા ઓયડ઼ા પ છંઢ છુંઢ કેલ અઇ હલો…’ચિઇ સિવરાજ ચાવી જો જુડ઼ો ખણી મોર થ્યો.મિડ઼ે પિઢજો સામાન સતર રખી તાજી માજી થિઇ બાર આવઇયું ને નાસ્તા પાણી થે પ્વા ઘૂમણ નિકરઇયું.ગિરાસજી વાડી કોરા વેંધે રસ્તે અચેલ અવાવરૂ વાય ઉર્યા અચિંધે અસોસાર મથે ફિરી વિઞે એડ઼ી છટારી છટ અચણ મંઢાણી.મિડ઼ે પિંઢજી પાકિટ મિંજા રૂમાલ કઢી નકતે ધાબ્યો ત સિવાંગીજી જેડલ મંધિરા પુછે

‘સિવાંગી હી છટ….?

‘લગેતો હુન અવાવરૂ વાય મિંજા અચેતી.અસલમેં હેરજે ગિરસધરજા અધા હી વાય હિકડ઼ે ડુકાર વરેમેં ખોધાયો વો.સજો ગામ હિન વાયજો પાણી પીંધો વો પ હિકયાર બ ગોધેજી સાઠમારી થઇ ને બોય વાયમેં પિઇ મરી વ્યા તડેંનું હી છટારો પાણી કોય પીએ નતા મિડ઼ે વાડીજી વાયજો પાણી પીએતા.ભનવા જોગ આય કો જીનાવર વાયમેં છણી પ્યો વે.અઇ મિડ઼ે હિડાં જ ઉભિયો આંઉ નેરે અચાં’ચિઇ પિંઢજી પાકિટમિંજા અંતર ને રૂમાલ કઢે.અંતર રૂમાલતે છંઢે નક મથે રખી સિવાંગી વાય વટ આવઇ જ વાયમેં નજર કેં ત વાયમેં લટકધા ત્રે મડ઼ા ડિસી ‘હાય રામ….’ઉબરાડ વિજધે પડથાર વટ ઢકરજીને પખડજી વિઇ.મિડ઼ે જેડલું વાય કોરા ધોડઇયું ને વાયમેં લટકધા ત્રે મડ઼ા ડિસી ઇ પ હેબત ખાઇ વિઇયું.મંધિરા ને વિસાખા સિવાંગીકે ઉપાડે ને વાટ વિચ અચલ વડજે ઝાડજે ઓટે તે સુમારે હિડાં હુડાં નેરણ મંઢાણિયું ઇતરે મેં હિકડ઼ી બાઇ પાણી ભરેને આવઇતે ઉનકે ઊભી રખી પાણી મઙી સિવાંગીજે મોંતે છંઢયો.સિવાંગી જરા ભાનમેં આવઇ ત ઉન બાઇ પુછે

‘કુરો થ્યો…તું ત ઉ કપુરીયેજી નીંગરી અઇયે ન?’

‘ભો….માસી હુન અવાવરૂ વાયમેં લટકધા ત્રે મડ઼ા ડિસી આઉં ડપજીને ઢકરજી વિઇસે’સિવાંગી વાય કોરા હથ ધ્રગાય ચેં

‘કુરો ગાલ કરીએ’તી…..?’હેલ ઓટે તે રખી ઉ બાઇ વાય કોરા વિઇ ને વાયમેં નજર કરે પાછી અચી ચેં “હી ત જેસંગજી ઘરવારી સોમા ને ઇનજે બ ટાબરજા મડ઼ા અઇ’

‘અઇ સુઙણોતા માસી…?’

‘ન ત કુરો આઉં કી ચરઇ નાય થિઇ રિઇસે હુઇયે ઇનીજા નાં ગિનાતી…?’ 

‘ત હલો ચાવડીમેં ખબર કરીયું…’ચિઇ સજો ઘેરો ઉપડયો ચાવડી ડીયાં.     

‘હાં..બોલો કુરો કમ આય…?’સામે વિઠલ ધિલાવરસિંહ પુછે

‘ગામજી સીમમેં અવાવરૂ વાય આય તેમેં ત્રે મડ઼ા લટકેંતા…’

‘કુરો ગાલ કર્યોતા…?’ચોંધે ધિલાવરસિંહ ઊભો થિઇવ્યો ત હવાલધાર પ ખભરધાર થઇ વ્યા.

‘અસાંકે ત પાણીજી હેલસે બાઇ મિલઇ વિઇ સે ચેં ક હી મડ઼ા જેસંગજી ઘરવારી સોમા ને ઇનજે છોકરેજા અઇ’

             મિડ઼ે સજો હાયડ઼ો પાછો વાય વટ આયો મડ઼ા બાર કઢેમેં આયા પંચનામું થ્યો ને સાક્ષી તરિકે સિવાંગી ને મંધિરા સઇ ક્યો.ચાવડી તે અચીને વડી હાફિસકે ખબર કે મેં આવઇ.મડ઼ેજી તપાસ લાય રામનગરથી ગાડી મંગાયમેં આવઇ ઇ અચે તેનું મોંધ ત ગોઠમેં હો હા થિઇ વિઇ ને મડ઼ા નેરણ ગોઠ સજો ભેરો થ્યો.

‘જેસંગ પાછો થ્યો તેંકે બ મેણાં પ નાય થ્યા ને હી….?’

‘વિચાડી કરે પ કુરો ખેતર ખેડણાં ઇ કીં બાઇ માડ઼ુજા કમ નઇ તોંય….’

‘જરૂર કોક અજુગતો ભના ભન્યો હુંધો ઇન સાથે…’

‘લગે ત ઇંજ તો નકાં કોય હીં મરી ન વિઞે…’

‘પ…ઇનમેં છોરા….?’

‘જરૂર કોક ખુટલસે ડપજી વિઇ હુંધી…’

‘હા…હા..લગે ત એડ઼ો જ તો…’

       સિવાંગી ને ઇનજી જેડલું ઉન જ સિંજા ટાણે હોસ્ટેલમેં વિઞણ પાછી હલઇ વિયું.રામનગર તા મડ઼ા પાછા આયા ને અડોસ પાડોસજા ભેરા થિઇ અવલ મજલ પુજાયોં.ગાલ વા ખણી વ્યો ને વખત ગુધરધે ઇન ગાલ મથે રજ ચડ઼ધે ગાલ ભુલાઇ વઇ.

*****

           હિકડ઼ો ડી કપુરચંધજે હથ નીચે કમ કંધલ તલકસી કમમેં મુંજલ વો તડે હાંફડ઼ી ફાંફડ઼ી ઇનજી જુવાણ ધી કમડ઼ા અચી ચેં ‘પપ્પા ઘરે હલો મમ્મીજી તભિયત ફટી આય સા બોરો હલે તો..’ સુણી તલકસી કમ છડે ઊભો થિઇ વ્યો તડેં ચોપડે મિંજા મથે નેરિંધે

‘તલકસી તોજી છોરી ત જુવાણ થિઇ વિઇ’ચોંધે કપુરચંધજી વાસના ભુખઇ અખિયેંસે કમડ઼ાજી સજી કાયા મથે ફિરી વિઇ ઇનજી અખમેં સુરધા ઉંધા સપ ડિસી ઇનજા મિડ઼ે કુકરમ જાણધલ તિલકસી ડપજી વ્યો.કમડ઼ાજી ફિંઙણ જલે બાર નિકરી વ્યો.વાટમેં છોરીકે ખુખડાઇધે ચેં

‘તોકે હિડાં અચેજી કુરો જરૂર વિઇ ઉ માવલે કે કો ન હલાય?’

‘પપ્પા ઇ ડાગધરકે સડાયલા વ્યો વો’

‘તું કો ન વિઇયે ડાગધરકે સડાયલા…?’

‘કુરો થ્યો ડાગધર રેવા કે…?’ઘર મિંજા અઙણમેં અચલ ડાગધરકે તલકસી પુછે

‘અડ઼ે…કી ધ્રા જેડ઼ો નાય પેટમેં ગેસજો ભરાવો થ્યો આય સે ગેસ મથે ચડધે ગભરામણ થિઇ હુંધી મું ધવા ડિની આય સિભુજો પેટ સાફ થિઇ વેંધો ત મિડ઼ે ભરાભર થિઇ વેંધો’તલકસીજે ખભેતે થાપ હણી ડાગધર ચેં

‘પરઇયેં સોમવાર વો કાલ ઇગ્યારસ તોકે કિતરીવર ચ્યો આય ક હી સાંઉ ને ભટાસા બોય વાઇ વસ્તુ અઇ પાછા બપોરજા વધેલા ઉ જ વાસી સંજા ટાણે ન ખાધેજા તોકે કિતરી વાર સમજાયો આય પણ મઞે કેર?

 ‘પપ્પા છડયો ન મથાકુટ ચાય ભનાઇયા..?’

‘ના હાફિસજો કમ અધુરો છડેને આયો અઇયા ઇતરે વિઞા…ને હા હીં બઇયાર હાફિસતે મ અચીજ કમ વે ત માવલે કે કાં ભીખે હલાઇજ.’ચિઇ તલકસી વ્યો પ ઇનજે કનમેં અઞા કપુરચંધજા સબડ ભમરેજી ગુણગુણાત વારેજી ગુમ્યાતે ‘તલકસી તોજી છોરી ત જુવાણ થિઇ વિઇ’ ફરી જાધ અચીંધે ઇનકે સીયાખર ચડી વિઇ.હઇયો હાણે ગણે થયો પાણીજો રેલો પગ હેઠ અચીવ્યો.હિન કપુરીયેજો કી પરો ન બધાજે.(વધુ બે અંકમે)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: