અવતાર (૨)

kinnar

અવતાર (૨)

(વે અંકનું અગિયા)

હીં સે કિસ્મતજી કેડ઼ી કઠણાઇ બ કાંધોતર પુતર માઇતરંકે રિખડાય પર્યા વિઞી વિઠા જીડાં પિઢજી મરજીસે વિઞી પ ન સગાજે ને જુકો જીજો ચાગલો વો ઇ વિઞાઇ વ્યો. ભગવાન જાણે કિડાં ને કિન હાલતમેં હુંધો.

‘રૂ મ રમિલા કેંકે ડો ડીણું છોરેં કે ક કિસ્મત કે…? ને ફાયધો પ કુરો? હી વિભા પ લગન કરે સાવરેં વેંધી પો પાંકે અરસ પરસ હિકડ઼ે બે જે આસરે જ રે જો આય

ના…ભલા…આઉં આંકે છડેને કિડાં પ નિઇ વિઞા..’ભીજલ અખિયેં વિભા ચેં

‘ધી ત પારકી થાપ્ણ ચોવાજે સે ત જેંજી વે તેંકે સોંપણી જ ખપે ખિલીને ક રૂઇને’

            કપિલ લંઢન વે પ્વા રમણિકલાલકે કર મનજે ઉનાણ મિંજા સંધેસા મિલધા વે તીં ધંધેજી આંટીગુટી રમિલાકે સમજાઇધો વો.સરૂઆતમેં ત રમિલા આનાકાની કેંતે પ વિભા જડેં સમજાયને ચેં ક પપ્પા જીકીં કરિયેતા સે સમજી વિચારેને કંધા હુંધા ઇતરે હાફિસજો કમ,નામું ને ઓડિટજો કમ જુકો સૌમિલ કંધો વો,પોય કપિલ કંધો વો સે મિડ઼ે રમિલા સંભારે ગિડ઼ે વિભા પ વેપારમેં જાણકાર વારેજી કમ કેંણ મંઢાણી.

          બ વરે ઇં જ નિકરી વ્યા.હિકડ઼ી સવારજો ધુકાનમેં કુડ઼ડેવીજી છબી સામે ડિયો અગરબતી કરે રમણિકલાલ  થડે તે વેણ વ્યોતે તિત ભજારમેં કલોગો ને ધોડાધોડ થીણ મંઢાણી સે ડિસી સુણી કુરો થ્યો તેંજો તાગ અચે તેં લા ધુકાનજે ઓટેતે ઊભોર્યો. ભરાભર તિન જ ટાણે ભુંરાટો થિઇ ધોડ઼ધે હિકડ઼ે આંખલે રમણિકલાલકે સિંગમે ઉપાડ઼ે સામલી ભિતતે પછાડે. તિન ટાણે ધુકાનતે અચિંધી વિભા ‘પપ્પા….’ઇં ઉબરાડ વિજીને સટ કઢે.ઝાટપાટા રમણિકલાલકે ઇસ્પટાલ ખણીવ્યા.ઇલાજ હલધો વો તડેં જ રમણિકલાલ ગુજરી વ્યો.રમિલા ને વિભા મથે કર અભ ફાટો.સુમિલ ને કપિલકે રમણિકલાલ ગુજારે વ્યો એડ઼ા સમાચાર ડિનો.સૌમિલ અમેરિકાથી હેકલો જ આવ્યો ને ઇન ચેં વે તી રમણિકલાલજે મડ઼ેકે બરફજી પાટતે મડ઼ા રખેજી ઓયડ઼ીમેં રખ્યાં જેંજા અગ્નિસંસ્કાર સૌમિલ કેં.૧૩મેં જે ડીં જ મિડ઼ે વિધી પાતયમેં આવઇ ને બે ડીં સૌમિલ અમેરિકા હલ્યો વ્યો.

        ગુજરધા ડીં ઇ જ ડુખજી ધવા આય.વિભા ધુકાનતે કમ કંધલ માડ઼ુએ ભેરી ધુકાન સંભારે ગિડ઼ેં.ડેઢમેણો થીધે રમિલા પ ધુકાનતે અચિંધી વિઇ.બ વરે બ્યા કિડાં ગુધરી વ્યા સે ખબર ન પિઇ.

       હિકડ઼ો ડીં સવારજે પોરમેં રમિલાજો ભા તલકસી ને ભાભી તારા મિલણ આયા.ભા ભાભી કે ખિંકારીધે રમિલા પુછે ‘સે કુરો અજ ભેણ જાધ અચી વિઇ..?’

‘અંઇ પ કુરો રમિલાભેણ પિંઢ ત કડેં અચો નતા ને અસાંકે ચો તા…?’

‘ઇ પાછા થ્યા તે પ્વા ધુકાનજી જંજાડ઼ મિંજા ફુરસધ કિડાં મિલેતી…?’

‘ગિનો મામા-મામી ચાય પિઓ..’વિભા ચાયજા કોપ ડીંધે ચેં

           ચાય પિવાઇ વિઇ બ ચાર હિડાં હુડાંજી ગાલિયું થિઇયું પો તલકસી ચેં

રમિલા વિભા લા રાજકોટતા માંગો આયો આય.ઘર ભર્યો ભાધર્યો આય,પિંઢજો વડો ભંગલો આય. ઘરજી ગાડી આય,હોલસેલજો વેપાર આય ને ઇનીજો હિકડ઼ો જ ડાવ ને સમજુ પુતર ઉડાંજી હિક્ડ઼ી બેન્કમેં મેનેજર આય.’

‘ઇ ગમેસે વે આઉં મમ્મીકે હેકલી છડેને કિતે પ નંઇ વિઞા’વિભા ચેં      

લખમી ટિકો કઢણ અચે તડેં મોં ધુઅણ ન વિઞાજે હેડ઼ા માંગા ને મોકા હર ઘડી ન અચે ભા અંઇ ગાલ પક્કી કરેને મુંકે ચોજા’

મમ્મી તું હેકલી થિઇ વિઞે સે મુંકે ન ગમે’ચિઇ વિભા રૂઇ પિઇ

‘તોકે સારો ઘર ને વર મિલધો ત તોજે પપ્પાકે ડિનલ વચન પુરો કરેજો મુંકે સંતોસ થીધો ને તોજે પપ્પાજે આત્માકે પ સાંતિ મિલધી.

‘મમ્મી…..’ચિઇ વિભા રમિલાકે બખ વિજી રૂઇ પિઇ.

                      વિભાજી સગાઇ થિઇ વિઇ પ લગન ત્રે મેણે પ્વા થીધા કુલાય ક વિભાજા સોરો નયે જોડલે લા કરે હિકડ઼ી ગાડી નોંધાયોં વો સે ત્રે મેણે પ્વા મિલે વારી વિઇ.ઇનીજી ઇચ્છા વિઇ ક વિભા ઇન નઇ ગાડીમેં વિઇને સાવરેં અચે.વિભાજી સગાઇ ને ત્રે મેણે પ્વા લગન થે વારા અંઇ એડ઼ા સમાચાર અમેરિકા ને લંઢન ડેવાણા.સૌમિલ ત હેર કચ્છ અચી સગેતીં નાય ઇતરે કપિલ વિભાકે પેંણાય એડ઼ો આગ્રહ ક્યોં.

હી સૌમિલ ને કપિલ ત પરડેસ વિઞી વિઠા ને પુતર જેડ઼ી ધી પ ત્રે મેણે પ્વા પિંઢજે ઘરે વેંધી ત જ તું હા ચોંધી વે ત બંટીકે ધુકાનતે કમ કેણ હલાઇયાં વિભા સાંવરે વિઞે પો ઇ સંભારે ગિને…?’હિકડ઼ો ડીં સવારજે પોરમેં અચી રસિલા રમિલાકે પુછે

‘હા હલાઇજ ભલે અચે…’ખુસ થઇ રમિલા ચેં

      ઉન ડીં તા બંટી રમિલા ભેરો ધુકાનતે અચણ લગો.મેણે આખરમેં વિકરેજો હિસાભ કંધે જરા આવક ઓછી લગી.હિક્યાર ગાલ ગાલમેં રમણિકલાલ રમિલાકે ચેં વે ક,પાંજી ધુકાન તે કમ કંધલ લવો(લવજી) ને પધો(પધમસી)બોંય સચા બોલા,કમજા મતારા ને નેક અંઇ.આઉં સૌમિલ ક કપિલ મથે ભરોસો નં કરિયાં પ ઇન મથે ત નં. ઇતરે ઇનીજો મન ડુભાજે એડ઼ો કડેં મ કજ.

       રમિલાકે વેમ વ્યો ક રખે બંટી હથ ફેરો કંધો વે.બંટી બિપોરજો માની ખેણ વ્યો તડેં રમિલા પિંઢકે જુકો વેમ વો સે વિભાકે ચિઇ બંટી મથે નજર રખણજો ચેં.હિકડ઼ો ડી વડે બીલજી રકમ ૨૫૦૦ મિંજા ૨૦૦ રૂપિયા ગુડે નીચે ધાબે બ્યા પૈસા ગલ્લેમેં વિજધે વિભા ડિસી વિઇ ત રમિલાકે ઇસારો કેં.બંટી કોય ડિસે નતો ઇં સમજી પૈસા ગુંજે વિજણ વ્યો ઇ હથ રમિલા જલે પૈસા જટે કોલર મિંજા જલે ઊભો કરે બ બુસટું ઠકા કરાય રડ઼ વિધે ‘મુવા નપાવટ ધુકાનમેં ચોરઇ કરીએતો..? ભાણેજે કે સગો પુતર સમજી ધુકાન તે વેરાયો તેંજો હી ભધલો ડિને..?નીચે ઉતર મુવા નાલાયક….નીચે ઉતર બિઇયાર જ ધુકાન તે પગ વિધે આય ત ટંગા જોરે ચાવડીમેં ડિઇ ડીધીસે..’

‘માસી માફ કર્યો ભુલ થિઇ વિઇ હાણે બિયાર નિઇ કરિયાં…મમ્મીકે કીં મ ચોજા’કરગીરીને બંટી ચેં  

‘વિભા ચાવડીતા પોલીસ સડાય ઇ હીં નંઇ મંઞે’ડંધ ભીસે રમિલા ચેં સે સુણી બંટી બ પગ વિચ પુછ વિજી ભગો.ડેઢ મેણે પ્વા બંટી ઓચિંતો ગેબ થિઇ વ્યો.વેણીલાલ મિણી કોરા તપાસ કેં પ બંટી કિડાં વ્યો કોયકે ખબર નં વિઇ.          

                 વિભાજે લગનજે હિકડ઼ે અઠવાડે મોંધ કપિલકે વિભાજા લગન કરાયલા અચી વિઞેજો ફોન થ્યો.કપિલ ચેં પપ્પા ઇસ્પટાલમેં અંઇ ઇતરે આઉં અચી સગાં ઇં નંઇયા પ પૈસા હલાઇયાંતો ત લગન ધામ ધુમથી કજા ને ખાસો ડાજો ડીજા.આખર બાર બચ્ચે વિગરજા મામા-મામી વિભાજો કન્યાડાન ક્યોં.ભાજે ફેરે ટાણે હાજર હોત ત બંટીકે વેરાયજી ગાલ થિઇ તડેં વિભા રમિલાજે કનમેં ચેં ‘ઇ ચોર મુંજો ભા નં વે ખાસો આય ક હાજર નાય ઇતરે ચંધુકે વેરાયો’હી ફેરફાર કેં થ્યો તેંજી પપજડ઼મેં તલકસી વિધી પુરી કેં.ભારી મન સે વિભા પિંઢજે સાંવરે વિઇ તેં પ્વા પિંઢજે મનમેં હલધી ઉથલ પાથલ રમિલાકે પુછેં તડેં બે કોયકે ગાલ ન કેણી ઇન સરતે રમિલા મિડ઼ે ગાલજો ખુલાસો કેં.ચંધુ ભા તરિકે વિભાકે સોનજો સેટ ડિનેવે ઇતરે ચંધુકે સડાય રમિલા પુછે

‘મુવા ચંધુડા તો વટ હેડા મિડ઼ે પૈસા ક્યાંનું આયા..?’

‘મુંકે લગેતો ક આંકે હાણે મિડ઼ે ગાલ કરેજો મોકો અચીવ્યો આય…’ચિઇ ચંધુ ખિલ્યો

‘ઇતરે….?’રમિલા સની અખિયું કરે કન ચુસા કરે પુછે

‘માસી આંકે મુંતે ભરોસો આય નં? ત મુંજી ગાલ ધ્યાન ડિઇને સુણજા ને હી ગાલ અંઇ કોયકે પ નંઇ ચો ઇન સરતે આંકે ચાં…ચાં…?’ 

‘હાણે ગાલમેં ગડા ભરેને મોણ વિજે વિગર ને સરતેજી જલેભી ભનાય વિગર જીકીં ચોણું વે સે સીધી સટ ગાલ કર નં હીં ગાલ તો મું વિચ જરોંધી ભસ…?’

‘ત ન્યાર્યો હી આય બંટી…’ચિઇ પિંઢજે મોબાઇલ મથે હિકડ઼ો ફોટો વતાય.

‘અડ઼ે!! હી ત……’હેબતાઇને રમિલા અગિયા કેં ચે તેનું મોંધ ચંધુ ચેં

‘ખધડ઼ો આય……’હી કીં થ્યો એડ઼ો સવાલ રમિલાજી અખિંયેમેં વાંચે ચંધુ ચેં

‘આંજી ધુકાનમેં હથફેરો કંધલ બંટી ધારૂ ને જુગારજે રવાડ઼ે ચડ઼ી વ્યો.અંઇ ધુકાન મિંજા તગડ઼્યા પો   છાયા નાંજી હેકલી રોંધી એર હોસ્ટેસ ઇન મથે મોહી પિઇ.બંટી ઇનકે રમાડીધો વો ને પૈસા ગિનધો વો.બ ડીં બંટી ઇનજે ઘરે નં વ્યો ત રાતજો ધારૂ પિણ બંટી કિડાં વેંધો સે ઇનકે ખબર વિઇ ઇતરે છાયા ઉડાં પુગી.ધારૂમેં ભુત થેલ બંટીકે ઇનજો ધોસ્તાર પુછે

‘કીં અજ છાયા મેડમ તો ભેરા નંઇ…?’

‘આઉં કીં ઇનજી સાડીજે છેડે બધલ અંઇયા…? ઇ મું ભેરી બધલ આય…હિન બંટીજી કાયાજી માયા જ એડ઼ી આય ક ભલ ભલેરી છાયા ઇનજી માયામેં વિંટાજી વિઞે.’

 ‘પ છાયા ત તોજી સિપરી આય નં……?’  

‘સિપરી….? ભેરી ફિરે ઇતરે સિપરી થિઇ વિઇ…? ઇ ત સોનજા ઇના ડીંધી કુકડી આય કુક્ડી…’ ચિઇ બંટી રાકાંસ વારેંજી ખિલ્યો.          

           હી મિડ઼ે સુણી છાયા ડંધ ભીસે ઉડાંનું હલઇ વિઇ.બ ડીં રિઇને પુનમજી રાત વિઇ તડેં છાયા હિકડ઼ે સુઙ વારે ધરિયાજે આરેતે ચાંધનીરાતજે ઉજારેમેં મુંકે મન ભરે પ્રેમ કજ ચિઇ બંટીકે ઉડાં કોઠે વિઇ.મિણિયાં મોંધ ત બંટી કે ચિક્કાર ધારૂ પિરાય ને પોય મિડ઼ે લુગડા ઉતારે પ્રેમ કેણ લગા અચિંતો આંભુડ઼ે મેં લિકાયલ તેજ ધાર વારે ઇસ્ત્રે સે જીન કાયજો બંટીકે ગુમાનવો ઇ વઢેને ધરિયામેં ઘા કરે બંટીકે ઉડાં છડેં ભજી વિઇ ને હિકડ઼ો ફોન કેં ને ખધડા ઇનકે ઉપાડે વ્યા.

‘પ હી મિડ઼ે તોકે કીં ખબર…વિઞણ ડે’રમિલા ચેં ત ચંધુ ખિલ્યો

 ‘ને હા બિઇ ખાસ ગાલ વિભાકે લગન ટાણે જુકો સેટ મું ડિનો વો ઇ મુંજે પૈસેજો કિડાં વો…?’

‘ત…?’

‘ઇ છબિલ હલાંય વેં..’

‘ઇતરે છબિલ કિડાં આય સે તોકે ખબર આય…’

‘હા છબિલ હિડાંનું વ્યો તડેંનું અજ ડીં સુધી મિડ઼ે….’અખિયું ઢારે હિકડ઼ો વડો નિસાકો વિજી ચંધુ ચેં

ત મુંકે મોરનું કીં ન ચે…?’

‘હિડાંનું વેંધે છબિલ મુંકે સોં ડિને વે…”        

ત હાણે હી ગાલ ખુલઇ આય ત મુંકે ચો ક હી મિડ઼ે કુરો આય…?’

‘રસિલા માસી આજી મુરમેં રોણ આયા તેંજે અઠવાડે પ્વા બંટી આંજી આગાસીમેં છબિલજી બાજુમેં સુમણ અચિંધો વો.સરૂઆતમેં છબિલજી મુરમેં સુમધો વો પો પિંઢજી ચાધર છબિલકે ઓઢાડ઼ે છબિલકે ભીંસેને સુમધો વો.છબિલ કીં વાંધો ન ગિડ઼ે ઇતરે છબિલજી ચેંણી ઉતારે ઇનજી ડિઇસે રાંધ કંધો વો.છબિલ ઇનકે ચેંતે બંટી હી કુરો કરીંયેતો ગિલગિલીયા થીએતા પ બંટી છબીલજો મોં ધાબે ને ઇનસે કુકરમ કેણ લગો.પંજ છ વેરા ઇં થ્યો પો છબિલ સૌમિલ ને કપિલજી વિચમેં સુમણ લગો.’

ઇતરે હી બંટી નેપે નિપાવટ જ વો ઇં નં…?’

‘હિકડ઼ી સાંજીજો સૌમિલ ધુકાન તે વો,કપિલ ધોસ્તારે ભેરો બાર વ્યો વો,અંઇ ને વિભા ભાજાર વ્યા વા છબિલ ઘરેં હેકલો જ વો ઇ ખબર પોંધે બંટી ઇનીજી આગાસી મિંજા આંજી આગાસીમ્યાં થિઇને આંજે ઘરમેં આયો.છબિલજા બોંય હથ બંધી મોંમે ડુચો વિજી ઇનસે કુકરમ કેં.જડેં બંટી છબિલજા હથ છોડે તડે ખારાજીને છબિલ પુરે જોસમેં બંટીજે બ પગ વિચમેં લતજો ઠકા કરાય તેંસે બંટીકે ચક્કર અચી વ્યા ને પાણિયારેજે ઓટેસે ભુસકાણો ને મથો ફાટી પ્યો ને રતજી ધાર વિઇ સે ડીસી છબિલ હેબત ખાઇ વ્યો ને ઘર મિંજા ભગો.’

હા આઉં ને વિભા ઘરે આયાસી તડેં ઇ અઞા બેભાન જ વો ભાન વરઇ તડેં મું પુછ્યો છબિલ કિડાં ત ઇ નિપાવટ મુંકે ચેં આઉં ઇનકે રમે લા કોઠણ જ આયો વો સે પાણી પિધે લા વ્યોસે તડેં પગ ત્રીકી વ્યો ને મથેમેં લગધે આઉં બેભાન થિઇ વ્યોસે…મો ખોટા બોલો..પોય..?’

‘ઘર મિંજા ભજંધો છબિલ મુંકે મિલી વ્યો ને મિડ઼ે ગાલ કેં ઇનકે હિકડ઼ો જ ડપ વો ક બંટીકે કીં પ થિઇ વેંધો ત પોલીસ ઇનકે જલે વેંધી.’

તું મુકે કો ન ગાલ કે…?’

‘છબિલ મુંકે આંજા સોં ડેને વેં ક મુંકે હી ગાલ કેંકે પ ન કેણી’

‘હે ભગવાન ઇતરે છબિલજો ભજણું ને ગુગરીએ બાવે જો ગેબ થીણું જોગાનુજોગ વો….હં પો…?’

‘ઘરેથી ભજી છબિલ રેલવાઇ ઠેસણ તે આયો.પૈસા ત પિંઢ વટ વા નં ઇતરે માલગાડીજે હિકડ઼ે ખાલી વેગનમેં વિઇર્યો.માલગાડી હિકડ઼ે વડે ઠેસણતે ઊભી ત છબિલ ઉન વેગન મિંજા ઉતરી વ્યો સે છોકરા ચોરાયને ઇની વટા ભીખ મઙાઇધલ ટોડ઼કીજે નજરે ચડી વ્યો.’

‘ને જલજી વ્યો…? છબિલ ભીખ મંઙેતો…?’

 ‘ના…ઇ ઉડાંનું ભગો ને હિકડ઼ો સાધુએજો સંઘ વ્યો તે તેમેં ભરીવ્યો.ઇન હિકડ઼ે સાધુકે ચેં કિતરાક ગુંડા ઇનકે જલણ પ્વા પ્યા અંઇ ત સાધુકે ડયા આવઇ ને પિંઢજે થેલે મિંજા હિકડ઼ી ભગવી ચાધર કઢી ઇનકે ડિને સે છબિલ ઓઢે ગિડ઼ે તેંસે ઇ ભચી વ્યો ને ગુંડા ગોત કંધા જ ર્‍ઇ વ્યા.’

 ‘ભગવાન ઇન સાધુકે ઇનજી મનોકામના પુરી કરેજી સક્તિ ડે…પો…?’

‘સંઘ જીડાં વેંધો વો છબિલ ઇની ભેરો જ વો.હિકડ઼ો ડીં સંઘજો જીડાં ઓતારો વો ઉડાં રામલીલા થે વારી વિઇ.છબિલ ઇ નેરણ વ્યો.જુકો સીતાજો વેસ પેરેંતે સે મેનેજરસે પૈસે લા રિકજીક કેં તે, વરી ધમકી પ ડિને ક ઇ ચેતો ઇતરા પૈસા નિઇ મિલે ત મંઢલી છડેને હલ્યો વેંધો.છબિલ વિઞીને મેનેજર કે પુછે ‘સીતાજો વેસ આઉં પેરીઆ?’મેનેજર ત રાજીયાણું થ્યો ને છબિલ રામલીલાજી મંઢલીમેં સીતા થિઇ ભિરી વ્યો.પો હિકડ઼ી નાટક કંપનીમેં ભેરો ગુમણ લગો.છબિલકે મું વિભાજે લગનજી ગાલ કિઇ ત ઇન મુંકે ઉ સેટ ડિને.’

‘ઇનજો મતલભ છબિલ કિડાં આય સે તોકે ખબર આય ત મુંકે ઇનકે મિલણ કોઠે વિઞ’

‘મિલણ ત કોઠે વિઞા પ હિકડ઼ી સરત આય અંઇ છબિલકે મિલણ વિઞોતા સે ઇ ગાલ કેં કે ચોણી નં’

‘મુંજી ગેરહાજરીજો કુરો જભાભ વારણું મિણિયાં મોંધ ત રસિલા જ પુછધી’

‘આંકે ચે જો ક વિભાજા લગન રંગે ચંગે પુરા થ્યા ત સોમનાથજી કેલ સુખા પુરી કેણ વિઞોતા’

           બ ડીં પ્વા ધુકાન માડ઼ુએ કે સોંપે રમિલા ને ચંધુ સોમનાથજી બસમેં વિઠા ઇતરીવારમેં ચંધુ જી નજર ગનુ ગપોડીતે પિઇ ઇતરે સડારે

‘એ ગનુભા સે કુરો સવારજે પોરમેં હિડાં…?’

‘ઉ ખરાસંકર આવ્યો વો ઇનકે અમધાવાધજી બસતે છડણ આયો વોસે ને તું….ઓહો સોમનાથ વિઞે તો….?બસજો પાટિયો નેરે ગનુ પુછેં.

‘હા હી વિભાજા લગન રંગે ચંગે પુરા થ્યા ત સોમનાથજી કેલ સુખા પુરી કેણ રમિલામાસી ભેરો વિઞાતો’

‘હા….હી સુખા ત જરૂર પુરી કિઇ ખપે ભલા.ભલે તડેં મું લા પરસાધ જરૂર ગિની અચીજ હલ આઉં ઘરે વિઞા…ભાજાર કેંણ વાટ નેરાંધી હુંધી’

‘વાહ!! હિન કાગડેજે મોંમે કંકોત્રી ડેવાજી વિઇ.હાણે ગામ સજેકે ખબર પોંધી ક સુખા પુરી કેણ અંઇ સોમનાથ વ્યા અયો’ચિઇ ચંધુ ખિલ્યો.

            સિરધાસે સોમનાથજા ડરસણ કરે પો અગિયા હલ્યા ને વાટમેં જીતરા મિંધર આયા ચંધુ ઉડાં ડરસણ કેણ રમિલાકે કોઠે વ્યો તે.રમિલાજી ઉકોંઢ વધધી વિઇતે ઇતરે ચંધુ કે પુછે

‘અડે!! ચંધુ અઞા કિતરોક છેટે વિઞેજો આય…?’

કીં ન માસી અગિયા હિકડ઼ો મઠ આય તેંજા ગાધીપતિ બોરા ચમતકારી ચોવાજેતા તેંજા અસરવાધ ગિનો  ને ઉડાં હિકડ઼ો બેચરા માતાજીજો મિંધર આય ચેં તા ઇ માવડી હાજરા હજુર ડેવી આય ઇનજા ડરસણ કરે ગિનો પો છબિલ વટ’

                        બેચરા માતાજીજા ડરસણ કરે મઠમેં આયા ઉડાં કુકડકે ડાણા ડિંધલ માડ઼ુકે અસાંકે ગાધીપતિકે મિલણું આય ઇં ચંધુ ચેં ત ઉ ચેં હિક્યાર ઇનીજે હથ નીચે અંઇ તેંકે મિલી ગિનો ઉ આંકે ઇનીજો મેડ઼ાપ કરાય ડીંધો ચિઇ આંગર ચિંધે.ઉ હિકડ઼ો રાજમેલ જેડ઼ો ઓયડ઼ો વો તેમેં સિહાસન તે કોક જાજરમાન લગધી બાઇ વિઠી વિઇ.ઇનજી ઉર્યા અચી બોંય હથ મોં તે રખી સોળો સણગાર સજેલકે નેરે રમિલા ચેં

‘છબિલ તું…..?’

‘અં…હાં..છબિલ ન છબિલી મા હીજ મુંજો અસલ રૂપ આય’(પુરી)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: