મેંધીજો રઙ

mahendi-5

“મેંધીજો રઙ”

       સરાણ મેંણો વેંધે ને મણીકાન્ત મુંભઇનું ઘરે આયો.બાયણેમેં પગ ડીંધેને જ કાસીકાકી સામે મિલ્યા ઇનીકે પગે લગો ત હથમેં જો ઠાં નીચે રખી મથેતે છેડ઼ો સરખો કંધે ડુખણાં ગિની ચ્યાં

“જુગ જુગ જીયેં પુતર હેર જ આવે?”

“હા કાકી હેર જ ભુજજી બસમેં આયોસે”

“ભલે આવે પે હાંસબાઇ હેર જ ચેંતે ક મણીકાન્ત અજકાલમેં આયો ખપે”ચિઇ બાર વ્યા ત મણીકાન્ત બેગ બાજુમેં રખધે સડ કેં

“મા…એ…માડ઼ી”

“આવેં મણિયા?” ચોંધે હાંસબાઇ જટપટ ડાધરો ઉતરણ લગા ને અઞા ત છેલ્લા બ પગઠીયા ભાકી ર્યા તડેં મણીકાન્ત મા કે પગે લગો

“અડ઼ે!!! પિટ્યા ડાધરો ત ઉતરણ ડે,મથેતે ઉછિયા…” ચિઇ પુતારેજો છેડ઼ો સરખો કંધે ડુખણા ગિણાં

“જુગ જુગ જીયે પુતર…..!!” ચિઇ પુતરકે બખમેં ગિણા ને પુતારે જે છેડ઼ેસે અખિયું ઉગ્યા ત મણીકાન્ત ચેં

“હિ કુરો….મા???”

“પુતર અસાઢી ચંધર ડિસજે ને અખિયું વાટ નેરિધીવે…..”

“ત અસાઢી ચંધર ડિસજે ને અચાં”

“નારે પે….સરાણજે મેડ઼ે મલાખડ઼ેજી ધામધુમ તું ન વે ત મધુ ને કબુકે ફિક્કી ફિક્કી લગે”

“હા….ઇ ગાલ તોજી સચ્ચી.કીંક ખાધે લાય ડે ભુખ લગી આય”

“હા….વે કાલ જ ચેવડ઼ો ભનાયો આય સે ડીયાં”ચિઇ હાંસબાઇ રસોડેમેં વ્યા ને મણીકાન્ત નાયણી મેં હથપગ ધુઅણ વ્યો.અઞા ત પગતે પાણી વિધે જ વેં તિડાં ત કાવેરીજો સડ સુણાણો.

“કાકી મણીકાન્ત આયો?”

“એ…હા…હલઇ ધી”રસોડે મિંજા નાસ્તેજી રકાબી બારા ખણી અચિંધે ચ્યા.

“કિડાં…આય??”ચોંધેક ને ઇ ડાધરો ચડ઼ી વિઇ 

“અડ઼ે….કબુ….સુણતા ખરી….’ઇં હાંસબાઇ ચે તેનું મોંધ નાયણીમાંથી બારા અચિંધે મણીકાન્ત નક તે આંગર રખી ઇસારે સે ના ચેં ને મા વટા નાસ્તેજી રકાબી ગિની નાસ્તો કેણ વિઠો.કાવેરી ત્રભિંઇ સુધીજો ચક્કર મારે છેલ્લો ડાધરો ઉતરધે છણકો કંધે હાંસબાઇ કે ચેં

“કિડાં આય મણીકાન્ત કાકી….? બાઇ મુંકે ખોટી ધોડ઼ાય મારેં” ચિઇ ડાધરો ઉતરઇ ત મણીકાન્ત ચેં

“ભગવાન અખિયું નેરે લાય ડિને આય….પ કેંકે ડિસજે નં ત કેર કુરો કરે?ભેસાં તોજી અખિયું અંઇ ક ભટાસા અંઇ….આઉં ત હડાંજ વિઠો વોસે ને તું મણીકાન્ત કંધી વાવાજોડે વાંગે ત્રભોઇ સુધી ફરી અચે તેમેં કો કુરો કરે સગે?”

“હાણે વે વે ડેઢડાયા આઉં હિડાં આવઇસે તડેં તું હડાં ન વેં…..”

“હા….ડ઼ે…બાઇજે છેડ઼ે બધલ વોસે સે હેર જ છોડ઼ે ને વેરાય…”

“નેર્યો ન કાકી અચે ભેરો જ…”ચિઇ કાવરી છણકો કેં

“નેર ધી આં જુવાનિયેં મેં મુંકે મ ઢેડ઼્યો.ચેવડ઼ો ખેણું આય?”

“હા કાકી આંજે હથ ભનલ ચેવડ઼ેજો સ્વાડ જ અલગ આય…”ચિઇ મણીકાન્તજી બાજુ વારી ખુડ઼સી તે વિઇ મણીકાન્તજી રકાબીમાંથી ચેવડ઼ો ખેણ મંઢાણી

“હી કુરો કબુ…..?”બિઇ રકાબી ખણી અચિંધે હાંસબાઇ ચ્યોં

“કીંક ત ઝગડ઼ેજો પાઇયો ખપે નં…”મા વટાનું રકાબી ગિનધે મણીકાન્ત ચેં

“મિની ચે તેંસે છિક્કો નીચે નં છણે કો કાકી……?”ચિઇ ચેવડ઼ો ખેણ મંઢાણી ત બાયણેમાંથી સડ સુણાણો

“ન છણે મુંજી મા પણ હાણે હી રેકાડ ઘસજી વિઇ આય ને જુની થિઇ વિઇ હાણે ત બિઇ ચડાય મુંજી મા…..”ચિઇ મધુકાન્ત ઘરમેં ડાખલ થ્યો.સડ સુણી હાંસબાઇ રસોડે મિંજા પુછ્યાં

“મધુ ચાય પીણી આય નં…???”

“એ…હા કાકી…”ચિઇ કાવેરીજી રકાબી મિંજા ચેવડ઼ો ખાધેં

“મ…મ…ભખિયો પેલ ખેને ત પેટ ડુખધો મુંજા ભા રે લાય ડે…”ચિઇ મણીકાન્ત પિંઢજી રકાબી મધુકાન્ત સામઇ કેં.

“નાડ઼ે….એડ઼ા ભખિયે વારા ખાઇ ખાઇને મેસ મરી વિઇ આય…”ચિઇ ફિરી ચેવડ઼ેજો ફક ભરે.પોય ચાય આવઇ નાસ્તો પાણી થિઇ વ્યા ત મણીકાન્ત ચેં

“મા…આઉં અધાકે પેઢી તે મિલી અચાં….હલ મધુ”ચિઇ ઇ બારા નિકર્યા ત કાવેરી નાસ્તેજા ઠાં ખણી રસોડ઼ેમેં રખણ વિઇ

                         ડીં કીં હલ્યા વ્યા સે ખબર નં પિઇ ઇં નેરિંધે નેરિંધે ગોકડ઼ાઠમ અચી વિઇ.અજ મિડ઼ે ભગુકાકાજે ઘરે ભેરા થ્યાવા.હાંસબાઇ ને કાસીબાઇ ડીયેજી વટું ભનાયોંતે ત બે કોરા ચાર પંજ વિઠે વિઠે ભજન ગાતોતે…પુસ્પકાન્ત મેડીકલજી કોક ચોપડ઼ી વાંચેંતે,મણીકાન્ત કાવેરીજે હથતે મેંધીજી ડીઝાઇન કેં તે સે મધુકાન્ત નેરેં તે,ઉડાં ભગુભા ને કાનજીભા રમીજી રાંધમેં જામ્યા વા. 

તરાવારે નાકે બારા મેડ઼ો પુરબહાર જામ્યો વો.તિત લાઉડસ્પીકર તે વજધલ ગાયન “મહેંદી તે વાવી માડવે એનો રંગ ગયો ગુજરાત રે…..”જા સુર સુણાંણાતે તેમેં ખુશખુશાલ થિઇ કાવેરી સુર પુરાઇધી ગાઇધી વિઇ સે સુણી મણીકાન્તે ચેં.

“કાલ તો વારે પરડેસીકે મેંધીજોરઙ વતાઇજ ભલા….”

“હા હા વતાઇધીસ તું નં ચે હોય તોંય…”અખિયું ઉલારઈધે કાવેરી ચેં ત મધુકાન્ત ખિલ્યો

 “હિન છટારી કે કેર ખણધો?”

“તું ત ખાસો રૂપાડ઼ો અંઇયેં નં….?ઇ ખબર આય”કાવેરી ચેં ત મણીકાન્ત જિન કાનીસે મેંધી રખેતેં સે મેંધીજી વાટકીમેં રખી બીંજો ઝઘડ઼ો નેરણ લગો.

“કો કુરોથ્યો…?”કાવેરી મણીકાન્ત કે વિઠલ ડિસી પુછેં

“કીં નં અંઇ બોંય આરામસે વડ઼ી ગિનો પોય ગાલ મેંધી ત પોય પ રખાંધી”

“ના ના મણીકાન્ત આઉં બાઇ કે ચાં ચાય ભનાઇયેં તું તોજો કમ કર મુંજા ભા નકાં હી વાંધરી મુંકે ઠેઠ સુધી નઇ છડે ને લોઇ પી વેંધી”ચિઇ મધુકાન્ત ઉભો થ્યો તડેં ઇન ડિઠે ક મણીકાન્ત હકડ઼ી ટસ કાવેરીકે નેરેતેં ઇ ડિસી મધુકાન્ત પુછે

“કો કુરો થ્યો તું કેડ઼ે વિચારમેં આવટાજી વેં…?”

“મુંકે વિચાર આચેતો ક પાંજે ખભે તે વેરાય ફરાઇધાવાસી સે કબુ હી જ આય ક બિઇ કોક વિઈ..?”

“હા ઇ ગાલ તોજી સાવ સચ્ચી…પાંજે ભાભ મિંજા ઇનજો અલગ ભાગ કરેને ઇનકે ખારાઇધા વાસી ઇનજો ત હિન વાંધરી કે નં ગુણ નં ભ્રમચાર આય ને ઘીધબો કરેને ફરાઇધાવાસી ઇ ત લાવ લટ્ટે મેં જ વ્યો ન..?”ચઇ મધુકાન્ત વ્યો ને મણીકાન્ત પિંઢજે કમ કેણ લગો ત કાવેરી ચેં

“છડ઼ાયો બોંય ભેરા થિઇને ને વંગ મુંજો કો…?”    

“આઉં ત ખાલી પુછ્યોતે ક હી કબુ ઉ જ આય ક બિઇ કોય ઇનમેં ખોટો કુરો ચ્યો…?”મણીકાન્ત પિંઢજો કમ કંધે ચેં

“ખોટો ને તું બોલે…હં…તું ને મુંવારો ભા બોંય સરખા અયો હિકડ઼ે બેં મેં પછાડ્યો ત ગુબ કેમેં પણ નપે ઉ ચવક આય નં ચુલ જી સાક્સી કેર તચેં ફુંકણી”ચિઇ કાવેરી ખિલી પિઇ

            રાતજો કરસન જનમજા ડરસન કરેને અચે પ્વા કનુડ઼ેજી જ ગાલિયું થઇયું તે મણી કાન્ત ને મધુકાન્ત મથે ખુલ્લી અગાસીમેં ગાલિયું કંધે કંધે સુમીર્યા.વેલી સવારજો

મણીકાન્તકે લગો ક ઇનજે પગજો અંગુઠો ધબજેતો ઇતરે અખ ખુલી વિઇ અખ ખોલે નેરે ત સામે કાવેરી ઉભી વિઇ                 

“ઉથી સવાર પિઇ વિઇ”મણીકાન્ત કીં નેરે ક સમજે તેનું મોંધ કાવેરી પુછે

“કેડ઼ો રઙ આયો આય……?”

“ખાસો આય….”નિધરોકી અખિયેં નેરિંધે ને ચિઇ મણીકાન્ત ઘરે વ્યો ને પાછો સુમીર્યો

            સાંજીજો મેડ઼ે તે વિંઞણ મધુકાન્ત કે બોલાયલાય મણીકાન્ત વ્યો ત કાસીકાકી ચ્યાં

“મધુ ભજારવ્યો આય હેરઇ અચિંધો તું વે આંઉ ચાય ભનાઇયા”

“પુસ્પકાન્ત કડાં આય…?”

“ત્રભોઇતે હુંધો”ચિઇ કાસીકાકી રસોડેમેં વ્યા ને મણીકાન્ત ત્રભોઇ તે આયો તડે પુસ્પકાન્ત બારા વિઞણ તૈયાર થીંધો વો ઇ નેરે મણીકાન્ત પુછે

“મેડ઼ે તે હલેંતો ક બાર વિઞેતો….?”

“મેડ઼ે તે અચણું પાંજો કમ નાય.ધિલ્લીથી હકડ઼ા પ્રોફેસર આયા અંઇ ડાકબંગલેતે ઉતર્યા અંઇ મુંકે ઇનીકે મિલણ ખાસ વિઞણું આય.તું વે મધુ હેરઇ જ આયો ખપે આઉં વિઞા”

ચઇ પુસ્પકાન્ત ડાધરે કોરા વર્યો ને મણીકાન્ત આગસીમેં ઉભી ડિસાંધો ગામ નેરણ લગો.આગાસીજી હકડ઼ી ભિત ભરોભર ઓટલે જેડ઼ો ભનાયલ વો ઉડાં વિઇ ઇન નજર ચોફેર ફરાંય ઇતરેમેં કોપ-રકાબી ખુખડ઼ાટ સુણાણો નજર ફરાંય ત કાવેરી ચાય ખણીને ઉભી વિઇ.મણીકાન્ત ચાયજો કોપ હથમેં ગિનધે ચેં

“અડ઼ે…વા!!! અજ ત તું ઉ જાપાની ધેકલી જેડ઼ી લગેતી…..” ત કાવેરી રંગમેં અચી વિઇ

મણીકાન્ત ચાય પુરી કરેને ખાલી કોપ-રકાબી કાવેરીજે હથમેં ડિને તિડાં નીચલે માડ઼તા મધુકાન્તજો સડ સુણાંણો ઇતરે ઇ ડાધરો ઉતરણ મંઢાણો તડાં ઇનકે મજાક સુજઇ ઇતરે કાવેરીકે ચેં

“પોય મેંધીજો રઙ તોવારે પરડેસીકે વતાય….?”

“ઓહ!!!!મણિયા તું મુંકે કડેં સમજી સગને….?”ચિઇ કાવેરી રૂઇ પિઇ

        મણીકાન્ત મથે ત જાણે વિજ પઇવે તીં હેબત ખાઇવ્યો ને ડાધરેજા બ ત્રે પગઠિયા ચાંતરીવ્યો પણ ટેકે લાય ડાધરે વટ બધલ રસો જ હથમેં ન આયો વોત ત સીધે નીચે છણ્યો વોત.ડાધરેજી હી ધડબડાટી સુણી કાસીબાઇ ને મધુ કુરો થ્યો…?કુરો થ્યો.? કંધા મથલે માડ઼તે આયા.

“કીં નરે…મેડ઼ેમેં વિઞેજે હિરખમેં પગઠિયા ચાંતરીવ્યોસે ઇતરે હેર છણાંતો ક છણ્ધોસે ઇનજી અરેરાટીમેં નેર્યો કબુજી અખ ભરજી આવઇ….”ચિઇ મણીકાન્ત ખિલ્યો ને પોય ચેં

“હલો મેડ઼ેમેં વિઞણ કે મોડ઼ો થીએતો…”

           હી ભનાવ ભને પ્વા મણીકાન્તજો કચ્છ અચેજો હરખ ઓસરીવ્યો ને મેણોં ડીં રોંધલ મણીકાન્ત હકડ઼ે અઠવાડેથી વધુ રોકાણો નાય.(પુરી)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: