વડર (૩)

cloud

વડર (૩)

(વિઇ ટપાલથી અગિયા)

“નેરે હિનકે ચોવાજે નિરડોસતા..”મુંજે વકીલ મન ધલીલ કેં

“સ્મિ…!!”

“હં….!!!”

“સ્મિ…!!!”

“હં…!!”

“એ સ્મિ…!! ચો ન સમીર કિડાં વ્યો આય?”ચાયજો છેલ્લો ઢુક ભરિંધે અને કધાચ બ્યો કોય નયો મુધ્ધો લજે ઇન હિસાભે જરા ઉકોંઢ વતાઇધે પુછ્યો

“સમીર કોય ટેન્ડર બેન્ડર ભરણ પાવરી એન્ડ કંપનીમેં નાય વ્યો ઇ ત પિંઢજે પ્રેમજો ટેન્ડર ભરણ માયા કે મિલણ વ્યો આય સમજે……? જેડ઼ી રીતે તું લિકી છુપીને મુંકે મિલણ અચિંધો વે….. વિઞણ ડે યાર ગાલ જુની થિઇ વિઇ તું નંઇ સમજે!!!”

“માયા…”

“હા…માયા”

“ઓહ!! માયા ઉ આર.બી.હરનામસીંગજી કુડ઼ી પંજાબ દી અડ઼ે…ઇન પંજબણજે ચક્કરમેં ઇ કડેથી પિઇવ્યો?તું મુંકે મોરથી કીં નં ચેં?”

“આંકે ફુરસધ આય..??” ભ્રકુટી તાણે ને પુછે

“વાહ! બેટા મિંજ સ્મિતા ને બારા માયા ઇસ હાથમેં લડ્ડુ ઔર ઉસ હાથમેં ભી લડ્ડુ” મુંજો મેલો મન કુછ્યો

“નેરે ઇન કે માયાસે પ્રેમ આય પોય સ્મિતા વેર આડો સબંધ બધી ધોસ્તારથી પણ વધુ ભા જેડ઼ે મુંજે સંસારમેં ધિરૂં કુલાય વિજે?”મુંજો વકીલ મન ધલીલ કેં

“પણ ભા ભા વે ને ધોસ્તાર ધોસ્તાર ઇ કિડાં તોજો સગો ભા આય…?”મુંજો મેલો મન કુછ્યો

“પણ આંજો બીંજો હેત ડિસી કોય નં ચિઇ સગે ક સમીર મહેતા ને સુમન પટેલ સગા ભા નં હુંધા.ડેસમેં પણ બીં ઘરે વિચ નામજી ભિત આય છતા રમણિકલાલ મહેતા ને મનસુખલાલ પટેલજો ઘર હિકડ઼ો જ લેખાજે ઇ જગ જાહેર ગાલ આય.અધા ત વધુ ટેમ ત  કલકતા વસેંતા પણ કોય ડીં રમણિકકાકા કોરાનું અજુગતો વેવાર બાઇ કોરા થ્યો વે એડ઼ો ધાખલો આય? ને સમીરે કના જજેરો તોકે રમીલાકાકી ને રમણિકકાકા રખેંતા એડ઼ે સંસકારી માઇતરેજો વિયા હેડ઼ો પાપ કરે….?”મુંજે વકીલ મન હેડ઼ી ધલીલ કરે મુંકે સજો હલબલાય વિધેં

“પણ તોજો વકાલતમેં ખુતો રોણું,રાતજો મોડ઼ેથી ઘરે અચણું,એકાંત,વાંઢો મન ને કામણ ગારી ડિઇ વારી રૂપાડ઼ી,રંભા જેડ઼ી કામીની ડિસી કેંજો મન ચલિત નં થીએ કામબાણ વટ વડા વડા જોગીંધર હારીવ્યા અંઇ તડેં હિન વિચાડ઼ે કારે મથેજે માડ઼ુજી કુરો ભકા?”

“ઇનકે બિપોરજો આડી પે જી આધત આય ઇનકે સુતેલી ડિસી તોજો હિંયો કડેં હથ ર્યો આય,તોકે ખબર આય ક હિન નાજુકડ઼ી જો ધણી તું અંઇયે તડેં હિન કચ્ચે કુંવારે જીવજો કુરો ભકા ક ઇનનું છેટો રિઇ સગે ઇનજી કુરો ખાત્રી?” મુંજો મેલો મન વિસ્તારસે કુછ્યો

“ઓહો!! ખાત્રી…ખાત્રી…ખાત્રી…બસ  તું ઠિંઢા જ ગોત્યા કરીજ”મુંજો વકીલ મન ધલીલ કેં

“કેડ઼ે વિચારમેં પિઇવે?કો છોરીમેં કે ચે જેડ઼ો આય?સમથિન્ગ રોંગ?સમીર ને માયા સચ્ચે મનસે હિકડ઼ે બેં જે પ્રેમમેં અંઇ ને જપાટે લગન કરેજી ઇચ્છા આય ઇ મુંકે ખબર આય. બોલ નં સુમી સમથિન્ગ રોંગ?તું જભાભ નં ડિને…”સ્મિતા નમીને મું સામે નેરિંધે પુછે.

“ના…ના…ગેરસમજણ મ કજ નથિન્ગ રોંગ મુંકે નવાઇ લગેતી ઇન ગાલજી ક સમીર તોજો ને મુંજો પ્રેમજો મામલો જાણધો વો ને પિંઢજો કેડ઼ો લિકાય નં?”ચિઇ મું ઇનકે હિકડ઼ી બુચી ડની.

“હલો….અજ હિકડ઼ે ભેરા સમીરજે બ લફરેજી ખબર પિઇ” મુંજો મેલો મન કુછ્યો.

         આંઉ હથ ધુણ વર્યોસે હથ ધુતા ને સ્મિતા નેપકીન જલાય મું હથ ઉઘી નેપકીન પાછો ડિનો ત સિગરેટજી પાકીટ ને લાઇટર જલાય ને પરાગ જો અવાઝ સુણી ઇ બેડરૂમમેં વિઇ ને રામસંગ મિંજારા અચી મુંકે ફીલમજી ટીકીટ જલાઇધે ચેં

“સાયેબ સો સાડાનોં વગેજો આય ગાડી અંઇ ખણી વેંધા ક…”

“ના…ના…તું ચિંધા મ કર…”

“ભલે…”

“સ્મિતા…”

“એ…અચાંતી…”

“ભેણ! ભા મુંકે ડ્યો સાયેબ આંકે સડાંઇયેતા…”રામીજો અવાઝ સુજેમેં આયો

“હલ્યા..હલ્યા..પાણ બારા વેંધાસી વાસંતીભેણ વટે…”ચોંધે રામી પરાગકે કોઠેને બારા હલઇ વિઇ.

“હાં..બોલ”સ્મિતા મુંજી બાજુમેં સોફેતે વેંધે ચેં 

‘હી ફીલમજી ટીકીટું સાંચવ સાડ઼ેનો વગેજો સો આય ત્યાં સુધી સમીર અચી વેંધો?”મું સિગરેટ વસાઇધેં પુછ્યો

“બસ પા કલાક પ્વા હિડાં હુંધો”સ્મિતા ભિતજે ઘડિયાલ ડિયાં નેરેને ચેં

 “અડ઼ે વા!!! તું ત ભરોભર ટાઇમિન્ગ બુજેતી!!”

“ટાઇમિન્ગમેં ઇ અંગ્રેજેનું ચાર ચાસણી ચડ઼ે એડ઼ો આય ઇ ત તોકે ખબર આય ,માયા કે અઠ વગે પ્વા બારા રે જી રજા નાય અને અજ જપાટે અચીજ ચ્યો આય ઇતરે ઇનજી મીટીંગ સત વગે પુરી થીંધી ને સવાસતે ઘરે’

“ગજબ છોરો આય ન સ્મિ…?”

“હં…!!!”             

“પણ તોકે હિન ગાલજી ખબર….?”

“હીં ત મુંકે કેડ઼ી ખબર….? પ  હિકડ઼ો ડી પાર્કમેં માયા ભેરો વિઠો હુંધો ને રામસંગ વાસંતીકે ફરાયલાય કોઠેવ્યો વો તડેં વાસંતી બાજુમેં વિઠેલી માયા ડેખાડ઼ે પુછે હુને ક હી કેર આય? ત ઇન જ ચે વેં ક હી તોજી માયાકાકી આય સે છોરીકે ભરોભર જાધ રિઇવ્યો ને અંઇ ઉ મી.સાવંતજે કેસ લાય ધિલ્લી વ્યા વા તડેં મી.શ્રીનિવાસન પાર્ટિ ડિને વે તેમેં માયા આવઇ વિઇ તેંકે દેખાડ઼ે વાસંતી ચેં મમ્મી…મમ્મી નેલ મુંધા માયાકાકી.મુંજી બાજુમેં જ વસુ વિઠી વિઇ તેંકે ઇસારેસે બોલાયને પુછ્યો ત ઇ ખિલી પિઇ ઇ માયાજી ખાસ જેડલ થીએ ને ઇન કે મિડ઼ે ગાલજી ખબર વિઇ.મુંકે ચે સમીરભા ચોઇ કલાક ઘરમેં રેં તા ને અંઇ અજાણ અયો..? નવાઇજી ગાલ આય.  

             પાર્ટિમાંથી અચે પ્વા ઇન છુપે રૂસ્તમજી મું પરેડ ગિડી તડેં  ઇ વિચાડ઼ો પટ પટ પોપટ વારેજી પિંઢજી પ્રેમ આખાણી સરૂઆત થી તિન ડી તંઇજી સુણાયને કભુલ કેં ઇનકે માયાસે ને માયાકે ઇનસે પ્રેમ આય સમજે…?”ચિઇ સ્મિતા ખિલી પિઇ ઇનજે મોં તે મિડ઼ે ખબર રખેજો વટ ડિસાણો તે.

“નેરે કિતરે ટેસસે ઇન માયાજી ગાલ કેં જ સમીરે વેર ઇનજો લિફરો વે ત માયાજી ગાલ કંધે ઇનજે અવાઝમેં કડવાસ ક તિરસ્કારજો અંસ જરૂર ડિસાણું વોત ઇતરે જ ચાંતો સ્મિતા ભેગુના આય”મુંજે વકીલ મન ધલીલ કેં.

“આર.બી.હરનામસીંગજો આંઉ વકીલ અંઇયા ઇતરે ઇનીકે હિની બીં જા લગન રાજીખુસીસે કરાય લા આંઉ કધાચ સમજાય સગધોસે”

“આઉં પ તોકે ઇ જ ચે વારી વિઇશે”

“સવાસત થ્યા અઞા સમીર ન આયો પોય ફીલમમેં વિઞણ મોડ઼ો થીંધો”

“ફીલમ ત સાડાનો વગે ચાલુ થીંધી તોકે હેરનું કુરો ઉતાવડ઼ આય…?” ચઇ સ્મિતા બારી બારા ન્યારે તિડાં ત બાજુજી ટેબલ તે રખલ ફોન રણક્યો સ્મિતા રિસીવર ઉપાડે

“હલ્લો…!!”

“……….”

“યસ ઇટ ઇઝ ૨૦૩૨૧ મીસીસ પટેલ સ્પિકીંગ કોલ ફ્રોમ?”

“………..” 

“પદમપુર ઓકે પુટ ઇટ યસ યસ”

      ઇન ફોન તે હથ રખી મું સામે ન્યારે

“પપ્પાજો ફોન આય”ઇનથી સત-પંજ સેન નં થીંધે મું કે ચેં.મુંકે ખબર વિઇ મુજો સોરો કોય જરૂરી કમ વિગર કડેં ફોન નં કરિયેં. 

“હલ્લો કેર..?”

“……….”

“અતુલ..?” 

“…………”

“આંઉ સ્મિતા કીં ઓચિંતો ફોન કે?ઘરમેં મિડ઼ે……..”

“………..”

“હેં!!! પપ્પાજી તબિયત અચાનક ફિટી પિઇ? હે ભગવાન”

“………..”

“ભલે આંઉ હેર જ રવાના થિયાંતી”

“……….”

       સ્મિતા ફોનતે ગાલ કેંતે તિડાં “ઇ પધમપુર વિઞેતી તું પુરાવા ભેરા કરેલાય મંઢી વિઞ જ ગુનેગાર લગે ત છુટેછેડ઼ેજી અરજી કરેમેં ઢીલ મ કજ ને છોરીતે કબજો હેરથી જ રખજ…હા હી જ લાટ લાગ આય…” મુંજો મેલો મન સલા ડિંધે કુછ્યો 

“હેર હેડ઼ા વિચાર કરેજો વખત આય…? મુંજે વકીલ મન ધલીલ કેં ને આંઉ સ્મિતાજે હથ મિંજા ફોન ગની ગિડ઼ો

“હલ્લો!!!”

“……….”

“અતુલ આંઉ સુમન બોલાંતો કો ઓચિંતો પપ્પા કે કુરો થ્યો?”

“……….”

“છણીપ્યા?”

“………”

“બેભાન પણ થઇવ્યા અંઇ?કીં ગંભીર લગેતો?”

“………..”

“નેર ભા હેંમથ રખજ આઉં હિડાંનું ડાકટર ચોકસીકે મું ભેરો જ કોઠે આચાંતો ને આઉં ને સ્મિતા હેર જ નિકરોંતા ફિકર મ કજ”

“………..”

“ત રખાંતો…”

       આઉં ફોન રખી બેડરૂમમેં વ્યોસે પલંગ તે બ સુટકેસ ખુલ્લી પિઇ વિઇ હિકડ઼ીમેં પિંઢજા ને પરાગજા ને બિઇમેં મુંજા ને વાસંતીજા લુગડ઼ા સ્મિતા રખેંતે.બેગ પેક થિઇ વિઇ ઇતરે ઇન બારી મિંજા રડ઼ વિધે

“રામસંગ ગાડી ખણી અચ ને રામી કે હલાય”

       રામસંગ ભંગલેજે પગુઠિયેતે વિઇને વાસંતી કે રમાડ઼િધે ઉથ્યો ત વાંસતી ધોડધી ઘરમેં આવઇ ઇ ડિસી સ્મિતા જપાટે જપાટે અખ ઉગે.

“પપ્પા મમ્મી કુલાય લુવેતી?પપ્પા…પપ્પા…મમ્મીકે કુલો થ્યો આય…?”આઉં ડાકટર ચોકસીકે ફોન ક્યોતે ત્યાં સુધીમેં ઇ છોકરી મુંજી પેન્ટ જલે પપ્પા પપ્પા કંધી રિઇ.

“મુંકે કીં નાય થ્યો ભલે ભેણ”ચિઇ સ્મિતા ઇનકે પિંઢ વટ તાણે સમજાયજી મથામણ કેંતે પ ઇ મઞઇ નં.

       આઉં ફોન રખી નાયણી ડિયાં વ્યોસતે તિડાં પ પપ્પા…પપ્પા…પપ્પા કંધી મું પુઠિયા પિઇ વિઇ.

“આઉં હેરઇ અચાંતો ભલે ભેણ તું રામી કે બોલાય અચ ઇ પરાગભા કે તૈયાર કરે”ઇ મથો હલાઇધી બારા હલઇ વિઇ પ તિન ટાણેં જ પાછી અચીને પાછો ઇ જ સવાલ

“પપ્પા મમ્મી તુલાય લુંધી વિઇ…?”

“નેર ભેણ ઉ અંતર આય નં ફુસ ફુસ વારો ઇ મમ્મી છંઢીધી વિઇ સે અખમેં ઉડઇ ઇતરે અખ બરે ત રૂંગો અચે નં ભેણ?”

“કેડ઼ી બલેતી હેં મમ્મી છાભુન અખમેં પે ને બલે એડ઼ી?હે મમ્મી”ઇન પરાગજી ટોપલી તપાસીધી સ્મિતાજી નિડ઼ીમેં ટરીને પુછે.

“હા..ભેણ એડ઼ી જ બરેતી હલ જલ્દી તૈયાર થિઇ વિઞ અજ પાં અતુલમામા વટે વેંધાસી તોકે મજા અચીંધી”પોય સામે ઉભલ રામી કે ચેં

“રામી પરાગ મુંકે ડે ને હિનજો ફડ઼ાક ભધલાય વિજ” (વધુ બિઇ ટપાલમેં)

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s


%d bloggers like this: