વડર (૪)

cloud

“વડર (૪)”

                 રામસંગ આયો સ્મિતા પરાગકે પલંગતે સુમારીધે ચેં

“હી બોય બેગ ડીકીમેં રખજ ને ટોપલી પુઠલી સીટ તે રખજ.પપ્પા માંધા અંઇ ઇતરે અસીં પધમપુર વિઞોતા”ચિઇ હેંગર મિંજા કોટ કઢી મું પ્વા ઉભી રિઇ.મું કોટ પેરે ગિડ઼ો સ્મિતા પરાગકે કોઠે ગિડ઼ે ને વાસંતી ત કડુંણી ગાડીમેં વિઇ રિઇ વિઇ.સ્મિતા લાય મું આગલી સીટજો ધરવાજો ખોલ્યો તિડાં રામસંગ પુછે

“સાહેભ ગાડી અંઇ જ ખણી વેંધા…?” 

“હા!! મુંકે સવારજો પાછો અચણું આય તોકે હેરાન થે જી કીં જરૂર નાય ને નેર સમીરજી ગાડી કાલ ગેરેજમેં સર્વીસ લાય ડિનેજી તારીખ આય ત સમીર લાય મી.મહાજન વટા ગાડી ખણી આચીજ.”ચિઇ મું ગાડી ચાલુ કિઇ બારી વટ ઉભલ રામી પરાગ,સ્મિતા,વાસંતી ડિયાં નજર ફરાય ગિડ઼ે પોય “ટાટા બેબી ભેણ”ચેં ને ગાડી ભેરી હલધે પરાગજે મથેતે હથ ફરાઇધે ચેં”ભેણ આંજી ધ્યાન રખજા”   

”ટા..ટા…લામછંગ આંઉ મામાજે ઘલે વિનાતી”

           ગાડી અઙણ વટાય રસ્તે તે અચી વિઇ ધરવાજે વટ ઉભેલી ડાકટર ચોકસીજી ગાડી ડિસાણી ડાકટરકે ખિંકારે લાય મું ગાડીજી જડપ ઓછી કિઇ ત ડાકટર રડ વિધે “કેરી ઓન” ને મું ગાડીજી જડપ વધારઇ વાટમેં સ્મિતાને મું વિચ કીં ગાલ નં થિઇ ગાડી પુર જોસમેં વિઇતે સ્મિતા અધાજી માંધાઇજે વિચારેમેં ગુમસુમ હિકડ઼ી ટસે પરાગજા ઉંચા નીચા થિંધા પગ નેરે તે,વાસંતી ધોડ઼્ધી ધરા ને ઝાડ નેરેમેં પિઇ વિઇ ને આઉં લિખ લિખ વારમેં ડાકટર ચોકસીજી ગાડી ભરાભર મું પુઠિયા જ અચેતી ક નં? ઇ નેરીંધો વોસે.

          પધમપુર મેં ગાડી ઉભી રિઇ ને પ્વા ડાક્ટર ચોકસીજી ગાડી પ અચી વિઇ. અતુલ જપાટે ઘરમિંજા બાર આયો અસાં વટ મથો નામે ડાકટર ચોકસી વટા બેગ ગિની ગિડ઼ે ને અસી ચુપચાપ ઘરમેં આયાસી પ અસાં મોંધ સ્મિતા પરાગકે કોઠે ઇં ચો ક ધોડ઼ધી ઘરમેં હલઇ વિઇ પુઠિયા મમ્મી…મમ્મી કંધી વાસંતીકે આઉં કોઠે ગિડ઼ી. 

        ઘરમેં આયાસી તડેં મુંજા સોરો નિંધરમેં વા વટ જ હિકડ઼ે કોરા મુંજી સસ વિઠાવા ઇનીજે ખોરેમેં વાસંતી વિઠી વિઇ ને પટતે વિઇ સ્મિતા પુછાગાછા કેંતે.બે કોરા મુંજી સાલી વસુંધરા વિઠી વિઇ ઇનજી બાજુમેં જ અંજના ઉભી વિઇ બાજુમેં ખુડસીતે મુંજો સાઢુંભાઇ અસોક વિઠો વો ઇનજી બાજુજી ખુડસીમેં ડાકટર દેસાઇ વિઠાવા ઇ મિડ઼ે અસાંકે નેરેને ઉભા થિઇ વ્યા.

           મું ડાકટર ચોકસીજી ઓડ઼ખાણ ડોકટર દેસાઇસે કરાઇ ઇનીકે મસલતમેં છડે આઉં મુંજી સસ વટ વ્યોસે ને મિડ઼ે ગાલ સુઇ ત ખબર પિઇ ક મુંજો સોરો નાયણીમેં લસકીને છણીપ્યા વા.હી નેરે લાય વિઞો ત બારા કોય ઝખમ ડિસાણો નતે પ થાપેજે હડકે કે પટમેં પેલ બાલ્ધીજી કિનારી ને મથેમેં હથધુઅણજી કુંઢીજી ધારજી માર લગી વિઇ તેંસે મિંજો મિંજ કૂડ઼તર થિઇતે.

          ડાકટર ચોકસી મુંજે સોરેકે તપાસણ ઇનીજે ખભે તે હથ રખે ત ઇની અખ ખોલે પુછ્યો

“કેર…?”

“આઉં ડાકટર ચોકસી”

“…………” હી કેર આય ઇ પુછણ ઇની નજર ફરાયોં

“પપ્પા….ડાકટર ચોકસી મુંજો ભાઇબંધ ને ઘરજો ડાકટર આય ઇતરે આઉં આંકે તપાસણ મું ભેરો કોઠે આવ્યો અઇયા”મું ઉર્યા વિઞી ઇનીજે હથતે હથ રખી ચ્યો.

“હી અતુલ ને અંજુ મિલી નકામો ફજીતો ક્યોં,અંઇ આવ્યા,હી અશોકકુમાર આયા વસુ ને સ્મિતાકે નકામી ધરજાય માર્યા એડ઼ો મિડ઼ે ત હલ્યા કરે”

“અંઇ જજી બોલ બોલ નં કર્યો”ડાકટર ચોકસી પગ તપાસીંધે ચેં,પોય પગજો અમુક ભાગ ધબાંઇધે પુછે “હિડાં ડુખાવો થીએતો?”તેં ભેરો ત મુંજે સોરેજે મોં મિંજા સિસકારો નિકરી વ્યો.

“હં!! ભા સુમન ખાસ કીં નાય છતાં ખપે ત હડકેજો ફોટો કઢાય ગિનજ.કીં નાય થ્યો બાલધીતે થાપો ભુસકાણો તેંસે અમુક નસ વર ખાઇ વિઇ આય તેંજો જ ડુખાવો આય. તપાસેજી ભુંગરી બેગમેં રખી હિકડ઼ી ટ્યુબ કઢી મુંજી સસકે ડિને તે મોંધ ડાકટર દેસાઇ

ગિની ગિડ઼ે ઇન મથે કો નાં નિસાન નં વો એડ઼ી કોરી કિટ ટ્યુબ મુંજી સસકે પાછી ડિને ને ડાકટર ચોકસી ડિયાં ન્યારે ત ડાકટર ચોકસી મુરક્યો.

“હાં…ત ભેણ હિન ક્રીમસે હલકે હથે હિન કોરાથી હિનકોરા માલીસ કજા ને માલીસ કે ટાણે ખટક ખટક અવાઝ અચે ઉડાં ખાસ ધબાયને માલીસ કજા તેંસે વર ખાધેલ નસ છુટી થિઇ વિઞે ને મથે તે ઢીમણો થ્યો આય ઉડાં બરફજી કોથરીસે સેક કર્યો ને અંઇ (મુંજે સોરે કોરા ન્યારે અખસે ઇસારો કેં) દુખાવો સેન કરેજી જરા હેમથ રખજા જીતરો માલીસ ટાણે ડુખાવો સેન કંધા ઇતરા વેલા સજા થિઇ વેંધા ભલે?”ચિઇ ઇન મુંજે સોરે સામે હથજો અંગુઠો ઉંચો કરે બેસ્ટ ઓફ લક જો ઇસારો કેં ત મુંજો સોરો ડોગો હલાય સમજીવ્યોસે એડ઼ો ઇસારો ક્યોં. હિટલી વારથી નાનીમાજે ખોરેમેં વિઇ હરે હરે ગુસપુસ કંધી વાસંતી બોલઇ

“નાનુભાપા આંકે કુલો થ્યો આય?”

“ધી આંઉ હરાઇપ્યોસે ને લડું ખાઇવ્યોસે”મુંજો સોરો વાસંતીકે હથજે ઇસારે પિંઢ વટ બોલાઇધે ચ્યોં.

“આંકે કડાં લગો આય…? બગમેં…?”મુંજે સોરેજી મુછસે રમધે વાસંતી પુછે ત મિડ઼ે ખિલ્યા.

“હા…બેટા”

 “નાનુભાપા નેલ્યો હી બાબલો વછુમાછી ડિનાં ઇં છુમાલિયું ત અકિયું બંધ કલેતો”

“ઇં? સરસ આય ભલા….”ચિઇ મુંજો સોરો ખિલ્યા

“ભલે ત હી ગોરિયું ડાકટર ડેસાઇ ડિનો અયોં સે ચાલુ રખજા ઇનસે જરા ટેકો રોંધો ને નિંધર પ લાટ અચિંધી ને સુમન તોકે ધવાઇયું લખી ડિયાંતો સે ઉગેજો ને ઉલથેજો                 

ખાધેજી અંઇ છાતીમેં કફ બોરો ભરલ આય સે છુટો થિઇ વેંધો ને અસક્તિ ઘણે આય સે ઓછી થિઇ વેંધી”ચિઇ ચીઠી ડિને.

“ત હાણે મુંકે રજા ડ્યો…” ચિઇ ડાકટર ચોકસી બેગ ઉપાડેલાય હથ ધ્રગાય.

“ના..ના…હીં ન વિઞાજે અંઞા માની ખાધેજી બાકી આય ને હિન ટાણે રાતજો સાડાનો વગે સાલા પાછો વિઞીને તોકે કુરો કેણું આય? ઉ જ કલબ ને ઉજ તું રાત રોકાઇ વિઞ સવારજો ભેરા વેંધાસી પ્રોમીસ”

“તું અચીને કુરો કને? આઉં ત માડ઼ુએજી મુંજો મતલભ આય ધરધીએંજો ઇલાજ કંધોસે કોક કે તાતકાલિક કમ અચિંધોસે ને તું….?ડાકટર ચોકસી આગિયા કીં કુછે તેનું મોંધ જ..

“યુ વિલ સેવ એ લાઇફ એન્ડ હી વિલ હેંગ એ લાઇફ(તું હકડો જીવ ભચાઇને હી હકડો ફાંસીતે લટકાઇધો) ઇં જ ન? યાર ચોકસી તોજી હી અસોસાર વજધી રેકાડ ઘણે જુની થિઇ વિઇ આય…..”અઙણ મિંજા ઘરમેં અચીંધે સમીર ચેં

“પપ્પા પપ્પા લામછંગ આયો…છમીલકાકા આયા”ચોંધી વાસંતી ધોડધી આવઇ ને….

“ઓ..! આસક બાબુ હિડાં પણ પુજી આયા..?અચેજ ન સિપરીજે અધાજી ખબર કઢણ ઇ નંઇ અચે ત કેર અચિંધો?” મુંજો મેલો મન કુછ્યો

“તોજે ભા જેડ઼ો આય ભા થી પ સબાલો તોજો ડુખ ઇનજો ડુખ લેખાજે હિતરી ચિંધા કંધો આયો આય ઇનકે તું વખોડ઼િયેતો?”મુંજો વકીલ મન ધલીલ કેં.

“સમીરભા આયા…?ધોડ઼ધી સ્મિતા બાર આવઇ.

“નેરે? કેડ઼ી બાર ધોડ઼ધી આવઇ ઇનજી જ આરાધમેં ગિરક હુંધી નિકાં હી બારા ધોડી અચેજી કુરો જરૂર વિઇ?” મુંજો મેલો મન કુછ્યો.

“વડોભા કીં આય પપ્પા કે?ભાભી પપ્પા એ કુરો થ્યો?જોડા ઉતારિંધે સમીર પુછે ત્યાં સુધીમેં મું મુકે સંભારે ગિડ઼ો ને સ્વસ્થ થિઇ મિડ઼ે સમાચાર ડિનાં ને ઇન ભેરો આઉં ઓયડ઼ેમેં આયોસે તડેં મુંજો સોરો સુમીર્યા વા.મુંજી સસ અખિયું ભંધ કરે ઇનીજે પગ વટ વિઠાવા કધાચ ભગવાનજો નાલો ગિનધા હુંધા ઇ લગો ઇતરે અસીં બારા અચી વ્યાસી. હિન કોરા પાટલા ઢારાઇવ્યા વા ઇતરે મિડે જમેલાય વિઠા.વાસંતી સમીર ભેરી જમેલાય વિઇ રિઇ ને ઇન ભેરી ગુસપુસ કંધી વિઇ ને સમીર ઇનકે ખારાઇધો વો ઇ ડિસી મુંજો મેલો મન કુછ્યો “કધાચ વા…સં…તી…?”

“ના…ના…છટ…”મુંજે વકીલ મન ઇનકે રોકે ગિડ઼ે

“અંઇ ત કીં ખાવ જ નતા”ચિઇ અંજના મુંજી થારીમેં ગરમાગરમ માની રખે ને વિચાર ખંખેરે અસોક ને અતુલ ભેરી મજાક કંધે જમેજો પતાયો.બારા અઙણમેં મંજા ઢારાણા વા. ખીર જેડ઼ી સાઇ રાત વિઇ થધે વાસરેજી લેરૂં આવઇ તે.ઓચિંધી વાસંતી પીપરેંજો ડબો

ખુખડાઇધીં આવઇ.

“છમીલકાકા હિન બબેમેં કુલો આય?”

“ઇનમેં પીપરૂં અંઇ પ મણી મોંધ ચો તું ધી કેંજી?”સમીર ઇન વટા ડબો ગિની પુછે

“ડિઠે આંઉ નતે ચ્યો?” મુંજો મેલો મન કુછ્યો

“હાણે વિઞ….વિઞ….હીં ત સમીર કુરો બચ્ચે તે હેત રખધલ ઇંજ પુછે ત કુરો ઇ ઇનજો વિયા થિઇ વ્યો? મુરખજા જામ” મુંજે વકીલ મન મુંજે મેલે મન કે ખુખડાય.

“તડેં હી પીપરૂં પરાગભા લા અંઇ વાસંતી કે નંઇ મિલે”ચિઇ સમીર ડબો ગિની ગિડ઼ે ને ડબે વારો હથ ઉંચો રખે.

“છમીલકાકાજી…છમીલકાકાજી…”વાસંતી ઠેંકડા મારીંધે ડબે તંઇ પુજેજી કોસીસ કંધે ચેં

“ડિઠે? માજી અસર ધીમેં અચે નં?સજો ડીં કેસ ને કોરટજે ચક્કરમેં રોં ઇતરે ઘરવારીકે પ્રેમ નં કરે સગો ઇ પ્રેમ સમીર ડિનેં ને સ્મિતા ઇનજી થિઇ વિઇ પ્રેમજી પીપરમેં સ્મિતા લલચાજે ત બચ્ચેજો કુરો ભકા?” મુંજો મેલો મન કુછ્યો પંણ ત્યાં સુધીમેં ત વાસંતી ડબો ખણીને મું વટ આવઇ ને ડબો ખોલે ડિયાં ઇ ચેં. આઉં ડબે મથે લગલ પટી ઉખેડ઼ઇતે તડેં વાસંતી મુંજી બોય મિટ મથે હથ રખી મુંજો મથો નમાય જાણે મુંજે કનમેં ચોંધી વે તી બોલઇ

“પપ્પા…પપ્પા…આંઉ આંજી ઢી અંઇયા ઓ ન પપ્પા…ઇ ટ છમીલકાકા બબો નટે ડિનો

ટેલાય ઇનીજી ઢી ઠિઇ વિઇસે ઓ પપ્પા આંઉ આંજી ઢી અઇયા ઓ ન પપ્પા”અસીં મિડ઼ે ખલી પ્યાસી તડે મુંજો મેલો મન થથરી વ્યો.

‘ઓ!!!છોરી મુંકે ભનાય વિઇયે ઇં નં?”ચિઇ સમીર વાસંતીજી મિટ તાણે ત વાસંતી ખિલી પિઇ સ્મિતા વાસંતીકે પિઢ વટે તાણે મસકરી કેં

“અડ઼ે!! હા ઉ ટેંડરવારી મિટિંગ પુરી થિઇ વિઇ?…પોય ટેંડર મિલ્યો ક નં?” મું સામે ન્યારે સ્મિતા ખિલીને પુછે

“હેં…હા…હા ટેન્ડર ત મિલીવ્યો પ અંઇ મિડ઼ે ખિલો કીં તા…?’જરા ઓજપાઇને સમીર પુછે ને પિંઢ ઓજપાઇવ્યો આય ઇ લિકાયલા ઇન મોં ઉગેલા રૂમાલ કઢે તેં ભેરો પૈસેજો પાકિટ તણાઇ આયો સે સરી પટ પ્યો ઇ ડિસી વાસંતી ધોડ઼ઇ ને પાકિટ ઉપાડ઼ે મું વટ ખણી આવઇ પોય બીં હથ સે પોડ઼ો કે 

“પપ્પા લુપિયા હેડા મિલે લુપિયા  નેલ્યો ફોટુ માયાકાકીજો ફોટું”ઇ સુણી સમીર વાસંતી કોરા જાપટ મારે ઇન મોંધ મુંજી નજર માયાજે ફોટે તે પિઇ વિઇ મું સમીર ડિયાં ન્યાર્યો  ત ચોરઇ જલાઇ વિઇ વે તી નીચી ગિથર કેં મું સ્મિતાકે પાકિટ ડિની ત વસુ ડોગો વિધે

“અડ઼ે…!!હી ત માયા આય… મુંજી જેડલ… જીજાજી આ વટ હી ફોટો ક્યાનું?”

“ચુપકર ચાંપલી ગમે તીં બાફ્યા મ કર પાકિટ તોજે જીજાજીજો નાય હિન સાયેભ જો આય”સમીરકે પાકિટ ડિંધે સ્મિતા ચે ત વસુ વિચાડ઼ી ફકી થિઇ વિઇ

“વસુકે કેડ઼ી છિક્કી ડિઇ ગિડ઼ે” મુંજે મેલો મન કુછ્યો                                       “સે છિક્કી ન ડે “ત… કુરો કરે..? પાકિટ ત સમીર જો જ વો ન?ઇનમેં કેર ના ચિઇ સગે?”મુંજે વકીલ મન ધલીલ કેં.

“ને તું કુરો ધાવો કરિયેંતી મુંજી જેડલ થીએ ત તોકે ત ઇનજે લફરેજી ખબર હુણી ખપે” સ્મિતા વસુકે ચેં

“હં…અજ જ ઇનજી છંઢ કઢાતી….”વસુ ચે

“વાસંતી હલ પાણ મથે આગાસીમેં હલો…”ચિઇ સમીર વાસંતીકે કોઠેને હલ્યો વ્યો તડેં વેંધે સમીર કે ડિસી સ્મિતા ચેં

“વિચડ઼ો સરમાઇ વ્યો”

“ક પોલ ખુલેજી અણી તા ઉગરી વ્યો” મુંકે મેલો મન કુછ્યો

“ભઇ આઉં ત સુમાંતો…” નાયણી મિંજા નાઇટઢ્રેસ પેરેને અચલ ડાક્ટર ચોકસી પિંઢજા ઉતારેલા લુગડા હથમેં ખણી હિત હુત નજર ફેરણ લગો ક કિત રખણાં તેંજી અવઢવમેં વો સે ગિની સ્મિતાકે ડીંધે મું ચ્યો

“સાલા ચોકસી નાઇટઢ્રેસ ભેરો ખણી આવે વેં ને મુંકે ચે મુંકે રજા ડ્યો આઉં વિઞાતો સાલા નાટકિયા” 

“અડ઼ે!! મુંજાભા હી નાઇટઢ્રેસ ત અતુલ ડિને આય હી નેર ન પાયચાં વાર્યા અંઇ ને બાંયુ ચડા ઇ અંઇ”

“ઓ.કે. ગુડનાઇટ”ચિઇ મિડ઼ે છુટા પ્યા.(વધુ બિઇ ટપાલમેં)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: