વડર (૫)

cloud

“વડર (૫)”          

(વિઇ ટપાલથી અગિયા)

પધમપુર અચેજો થીએ તડેં અસીં સ્મિતાજો રૂમજ વાપરિયું ઇનમેં સ્મિતાજે નિંઢપણથી કરે ને લગન થ્યા ત્યાં સુધીજા જુધે જુધે રૂપમેં ને ઢબમેં ગિનેલા ફોટા અંઇ ને ઇની મિણીજી વિચમેં વડો ફોટો વાસંતીજો વો.રૂમ ઇંજ અકબંધ વો જડેંથી સ્મિતા કુંવારી વિઇ ત્યારથી અજ ડીં સુધી અસાં વિગર કોય ઇ રૂમ વાપરિંધો નં વો આંઉ પલંગતે વિઇ વિચાર ક્યોતે કાલ વિઞા ક નં વિઞા હિન કિસ્સેજી પુરી ખબર નં પે ને તકડ઼મેં જ કીં અન્યાય કરે વિજા ત?મુંજે હથે મુંજે જ પ્રેમકે ફાંસીતે ચડ઼ાય વિજધોસે ને આઉં જીરો છતાં મરેલેજે ભુતાવડ઼ વારેજી જીયણ લાય જાવા માર્યા કંધોસે.

‘કુરો વિચારિયેંતો સુમી?”મુંજી બાજુમેં વેંધે સ્મિતા પુછે પોય જરા ઉર્યા અચી મુંજે વારેમેં આંગરિયું ફેરીધેં મુંકે પિઢ કોરા તાણે પુછે

“બોલ ન સુમી કુરો વિચારિયેંતો”ઇન મુંજો મથો ઉચોં કરે મુંજી અખમેં નેરે ત આંઉ ખિલ્યોસે ને ઇનજી અખતે બુચી ડિની

“સ્મિ પપ્પાજી તબિયતમેં કીં ફિકર જેડ઼ો નાય ઇતરે આઉં કાલ પાછો વિઞાતો કાલ જમનાડાસ બજાજજો વસિયત નામું તૈયાર કરેજો આય મી.સાવંતકે મિલેજો આય ને બ્યા પ બ ત્રે કમ અંઇ મુંકે લગેતો ક તું સમજી સગેતી ને કીં વાંધો નંઇ ગિને”મું જરા લાગણી ભરે અવાઝમેં ચ્યો.

“હિકડ઼ો ડી રોકાણે વે ત ધજ મન જરા તાજો થિઇવ્યો વોત આંઉ જોર નતી કરિયા ને બ્યો કોય પ રોકાઇ વિઞેલા જોર નંઇ ડે ભસ?” ઇન મુંજે ખમીસજે ભુતાનસે રમધે જરા મથે નેરે ને પોય ચેં

“ત પોય ગુડ નાઇટ”

                  સવારજો વેલો નિવરો થિઇ મું મુંજે સોરેજા સમાચાર પુછ્યા ચોકસી ચેં

“હી ઇઝ ઓલરાઇટ”મું પુઠિયા જ સમીર વો મું રજા મઙઇ ત ઇનપ રજા મઙે તડે મું ચ્યો “કોન્ટ્રાકટર હિકડ઼ો ડીં ભંગલો મોડ઼ો બંધાધો ઇનમેં કીં ખટો મોરો નંઇ થિઇ વિઞે” ઇ મું સામે નેરે ર્યો અજ ઇન કારા ચસમા નં પેરે વે પણ અખમેં લાલાસ ડિસાંધી વિઇ

“રોકાઇ વિઞ ન યાર સિપરી પ હિડાં આય ને ઘણે ઓયડ઼ા અંઇ ગમે તિડાં ને ગમે તડેં ધિલ ભરે ને પ્રેમ કજ” મુંજો મેલો મન કુછ્યો

“ના..ના ..ઇનકે વિઞણ ડ્યો ઇનકે નારાયણ નગરજો ટેન્ડર ભરેજો હુંધો”સ્મિતા રસોડે મિંજા ટોંક ડિને.

“ભાભી અંઇ પ કુરો જડેં ને તડેં નારાયણ નગર…નારાયણ નગર કર્યા કર્યો તા હી મજાક નાય હકિકત આય” જરા તપી કરે સમીર ચેં

“હા…ભઇ હા..,આઉં ઇ હકિકત બુજાતી તડેં જ ચાંતી ક ભલે વિઞે”સ્મિતા નાસ્તો ડિંધે ચેં

અસીં નાસ્તો કરે ગિડ઼ો તડેં વસુ વટ મથો વેડ઼ાયલાય વિઠલ વાસંતી મુંજે કોટજી ચાડ઼ જલે પુછે

“પપ્પા અંઇ તિડાં વિનોતા..? છમીલકાકા અંઇ તિડાં વિનોતા..?”

“નેર ભેણ! મુંકે કમ આય હેડો મિડ઼ે”ચિઇ મું હથ પોડ઼ા ક્યા ને સમીરકાકાકે પ હાફિસ વિઞેજો આય.

“ત આઉં આં ભેલી હલાટી”મુંજે પગમેં વિટાંધે ચેં

“નેર ધી હિડાં મમ્મી આય,વસુ માસી આય,અંજુમાસી આય,અતુલમામા અંઇ,નાનીમા અંઇ,નાનુબાપા અંઇ,કેડ઼ી મજા અચિંધી અતુલમામા તોકે સાઇકલતે ફરે લાય કોઠે વેંધા ને ઉડાં વડતે તોકે લુડાઇધો”મું ઇનકે લાલચ ડિનેલાય મંઢાણી

”અડ઼ે…!! હી તું કુરો ચેંતો સુમન છોરીકે કોઠેને હલધો થી હિડાં રોકાણી ત મિલણી મુસ્કેલ થીધી ભુલી વે છુટેછેડેજી અરજી ડાખલ કરેજો ટાણો અચિંધો ત…?” મુંજો મેલો મન કુછ્યો

“ના…ના…મુંકે આં ભેલો પાંજે ગલે અતનું આય આઉં લુવાં નંઇ લામી ને લામછંગ વટે લોંધીથે ઓ પપ્પા….ઓ પપ્પા”ઇન મુંજી ટાઇ તાણીધે ચેં

“સ્મિતા તો વિગર હી છોરી હેકલી રોંધી?અંજના પુછે

“ઇનજા પપ્પા વે ત ઇનકે કેંજી જરૂર નાય મુંજી પ નં”

“કમાલ આય હી છોરી.તું ને હી અંજુ ને ઉ વસુ સત અઠ વરેજી ઢાંઢિયું થે સુધી મુંજી જીન્ધ નતે છડ્યા”બાયણેમેં ઉભલ મુંજા સસ ચ્યાં

“આંજા ને વાસંતીજા લુગડા ભેરા જ હિન પેટીમેં ખણી આવઇ વિઇસે સે જી જો તીંજ આય”ચિઇ સ્મિતા રામસંગકે પેટી ડિઇ વાસંતીકે ખોરેમેં વેરાયને ચેં

“નેર ભેણ પપ્પા સજો ડીં ઘરે નંઇ વે ભલેં…?” ત તું રૂજ મ ભલેં? પપ્પા કે હેરાન નં કરેજા ભલેં..ને ચુપચાપ ડુધ પી ગિનેજો ભલેં..?”સ્મિતા ભલામણ કંધી વઇ ને વાસંતી હામી ભરીધેં મથો હલાય તે.

“ધવાઇયું ગનીને રામસંગ ભેરી તરત હલાઇયાંતો”મું મુંજી સસકે ચ્યો.

“નેર પપ્પા સજો ડી ઘરે નંઇ વે પોય કજિયા નંઇ કરિયેં નં?” અગલી સીટમેં વેરાયને સ્મિતા ફરી પુછે

“આઉં લામછંગને લામી ભેલી લમધીથે ઓ મમ્મી”ચિઇ પલાગભા ટાટા…વછુમાછી ટાટા..અંધુમાછી ટાટા…”કેણ મંઢાણી ને બાકીજા ટાટા ગાડીજી ઘરઘરાટીમેં ભરી વ્યા.

       મુંજી ગાડી ઉપડઇ પ્વા સમીરકે કોઠે રામસંગજી ગાડી ઉપડઇ ને તેં પ્વા ડાક્ટર ચોકસી વા.ગાડી થોડિક અગિયા હલઇ તડેં વાસંતીકે જાધ આયો

“પપ્પા…પપ્પા મુંધો ધેકલો વછુમાછી વાલો ધેકલો પપ્પા આંઉ કુલેથે લમધીથ?”

“ભેણ ઘરે ઘણે રાધિકડ઼ા અંઇ નં?” મું ગાડીજે જડપ ઘાટાડ઼ે ચ્યો

“ના પપ્પા મુંધો ધેકલો વછુમાછી વાલો ધેકલો…”ચોંધે રૂને જેડ઼ી થિઇ વેલ વાસંતી કે નેરે મું ગાડી ઉભી રખઇ મું પ્વા બિઇયું બ ગાડીયું ઉભી રિઇ ડાકટર ચોકસી બારી મિંજા ડોગો કઢી નેરણ વિઠા રામસંગ ને સુધીર મુંજી ગાડી વટ અચી પુછાણો ક્યોં “કુરો થ્યો સાયેભ? વડો ભા એની પ્રોબ્લેમ?” તિડાં ત રૂની ક હેર રૂઇ પોધી એડ઼ી વાસંતી ચેં “મુંધો ધેકલો”

“ઓહ!!”સમીર ખિલીપ્યો “ગાડીમેં વિઠીએ તડેં જાધ ન આયો ભરાભર? ધે..ક..લો”

“સાયેભ અઇ હિન ગાડીમેં વ્યો આંઉ ધેકલો ખણી અચાંતો” સમીરકે ચિઇ રામસંગ પુઠલી ગાડી ડિયાં વર્યો.સમીર પુઠલી સીટ્જો ધરવાજો ખોલિધે ડાકટર ચોકસી સામે

નેરે ચેં’ધેકલો ભુલાઇ વ્યોઃડોકટર ચોકસી ખિલ્યા સમીર ધરવાજો ભેધ કેં ને મું ગાડી ચાલુ કઇ “પપ્પા..પપ્પા…મુંધો ધેકલો”વાસંતી મુંજો ખભો જલે ચેં

“ભેણ! રામસંગ પુઠિયા જ આય ઇ ખણી અચિંધો પાણ વિઞો.”

“ના લામછંગ અતે ત્યાં થુધી ઉભિયો ન પપ્પા ઉભિયો ન..”

“નેર તું હીં કજિયા કનિયે ત તોકે પાછી છડે અચિંધાસી”સમીર ચેં

“પપ્પા…છમીલકાકા લોથેતા.”વાસંતી ચાગ કંધે ચેં

“એઇ…. સમીર તું મુંજી ધી કે લોસને ત અસી તોજો બ કનજી વિચમેં મથો કરે છડીંધાસી” મું ખોટે ખોટે તપીને ગાડી બંધ કિઇ ત વાસંતી સમીર સામે જીભ કઢી બોય હથ કન વટ રખી આંગરિયું હલાય તિડાં રામસંગ આયો ઇન વટા ધેકલો ગિની વાસંતી ધેકલેમેં મસગુલ થિઇ વિઇ આઉં ગાડીજી ગતિમેં ને સમીર કધાચ સિપરીજે વિચારમેં.

         ઘરે અચી મું મુંજી બ્રીફકેસ સંભારઇ,વાસંતી કે રામી કોઠે વિઇ ને સમીર પિઢ્જે ટેબલ ડિયાં વર્યો.

        બિપોરજો હિકડ઼ે વગે આઉં ભુલી વ્યોસ કે સ્મિતા ઘરે નાય ઇતરે રોજજી આધત સે આઉં ઘરે આવ્યોસે તડેં જાધ આયો સ્મિતા ઘરે નાય રામસંગ ગાડી અઙણમેં ઉભી રખે

“રામસંગ આનંધ સાગર ડિયાં ખણી ગિન આઉં ભલી વ્યોસે ક સ્મિતા ઘરે નાય વાસંતીકે પ કોઠે ગિન”પ રામસંગ ત સાંતીસે ગાડી ભંધ કરે ધરવાજો ખોલેને ચેં

“સાયેભ જમેજો તૈયાર જ હુંધો મુંજી ઘરવારી રંધે આય”

“પપ્પા આયા …”વાસંતી ધોડ઼્ધી આવઇ.

“મુંજી ડાઇ ધી રૂની નાય ન?” મું ઉનકે કોઠે ગિનધે પુછ્યો

“નાલે…આંઉ તુલાય લુંઆ ધેકલો લુએટો ઉંવા…ઉંવા”

           અજ જાણે હિન ઘરમેં ઇનજો જ રાજ વે ઇન ઠાઠસે રામસંગ રડ વિધે

“અડ઼ે!!! સુણેતી? સાયેભ અચી વ્યા જમેકે કિતરી વાર આય?”

“ભસ સાહેભ ભલે જિમેલાય વેં રસોઇ પિરસાજેતી”રસોડે મિંજા રામીજો રણકધો અવાઝ આયો.રસોઇ પિરસાણી ઇતરેમું વાસંતીકે પુછ્યો”તું જમી ગિડ઼ે બેટા?” ત વાસંતી મથો હલાય

“હા…પપ્પા”

      આંઉ ખાધેલાય મંઢાણોસે રસોઇ સરસ થિઇ વિઇ ઇનજે સ્વાડમેં કિંક સ્મિતાજી રસોઇ જેડ઼ી સુગંધ આવઇતે એડ઼ો આઉં વિચારીધો વોસે તિડાં રામસંગ પુછે

“સાયેભ રસોઇ ભરાભર થિઇ આય?”

“રસોઇ ત સરસ થિઇ આય સ્મિતા જેડ઼ી જ…અડ઼ે હા!! તું ધાવાઇયું પધમપુર પુજાય આવેં…?

“હા…તડેં જ બાઇ સાયેભ ચ્યોંવો રામીકે ચોજ રસોઇ કરે ને જો સાયેભ કે પસંધ અચે ત રામી પાસ ત સાયેભ રામી નાપાસ ક પાસ?”રામસંગ ઉકોંઢીને પુછે

“પાસ?…અડ઼ે સજે સજી પાસ” મું ખેંધે ખેંધે ચ્યો.

“પાસ”રાજીયાણો રામસંગ રસોડેમેં વેંધી રામી કે ચેં

“………..”

“તું ભરાભર સિખી રિઇયે બાઇસાયેભ વટા”એડ઼ી ગાલ રામસંગ ને રામીજી અખિયેં ક્યોં

          જમીને સિગરેટ પેટાઇ આંઉ મુજી ટેબલ ડિયાં વર્યોસે.થોડ઼ો કમ પતાય આંઉ ફાફિસ વેંધોવોસે તડેં હિકડ઼ી લાલ ગાડીમેં સમીરે ભેરી કધાચ માયા…ના…ના…માય જ હુઇ ઉ સરધારજી છોરી ને ઉ સરધારજી જ ગાડી વિઇ લમી સેવરોલેટ વરી મુંજે મગજમેં સમીર વરાકા ડીણ મંઢાણો અજ સંજા ટાણે રામસંગને રામી વટા જાણકારી કઢાયણી ખપધી પ બ ડીં કમજી ધમાલમેં નિકરીવ્યા.

        ત્રઇ સંજા ટાણે આંઉ સત વગે જ ઘરે અચીવ્યોસે. બેઠકરૂમમેં રમધી વાસંતી “પપ્પા…આયા…પપ્પા…આયા …”કંધી ધોડધી આવઇ ત મું ઇનકે કોઠેને બુચી ડિની.

“બેટા!!તું દુધ પી ગિડ઼ે?મું પુછ્યો ત વાસંતી મથો હલાય ના ચેં તિડાં ત રામી દુધજી સીસી ખણી આવઇ

“સાયેભ બેબીભેણ ચોંધાવા પપ્પા વટે પી ગિનધીસ”ચોંધે સીસી ટેબલ તે રખી હલઇ વિઇ. મું લુગડા ભધલાયા ને મુંજી ટેબલ ડિયાં વર્યોસે.દુધજી સીસી મુંજી ટેબલતે જિંજો તીજ પિઇ વિઇ મું ખુડસી મું ડિયાં તાણે રડ વધી

“વાસંતી…”

“કોલો આય પપ્પા આંઉ લમાતી..”ધેકલો ખણી વાસંતી ધોડધી આવઇ.

“હલો બેટા ધેકલો રખીને દુધ પી ગિન” મું ઇનકે ખુડસીતે વેરાય દુધજી સીસી હથમેં જલાય ધેકલો ગિનધે ચ્યો ઇન દુધજી સીસી ગિની ગિડ઼ે પણ ધેકલો નં ડિને પ ઇનકે પિંઢજે ખોરેમેં સુમારે દુધ પીણ મંઢાણી આંઉ થોડી થોડી વારે ઇન ડીયાં નેરે ગિનધો વોસે.

“પપ્પા આંજો લુમાલ ડ્યોટા”વાસંતી ચેં

          મું ઇન ડિયાં ન્યારે વિગર મુંજે ગુંજે મિંજા રૂમાલ ડિનો.આંઉ જુકો લખાણ ક્યોતે ઇનજો પન્નો ભધલાઇધે મું મથે નેર્યો ત વાસંતી દુધજી સીસીજી ચુસણી ધબાય બાબલેજી અખમેં દુધ વિજધી વિઇ.આઉં ઇનજી રાંધ નેરીંધોવોસે.ઇન સીસી ટેબલ તે રખી મુંજો રૂમાલ ધેકલેકે ઓઢાડ઼ેને ચેં “તોધી અકિયું ધુકેતિયું નં?તું છુમી લો ભલે?”

મું જે મોંતે ખિલ અચી વિઇ.

‘કુરો કરિયેંતી વાસંતી ધેકલે કે કુરો થ્યો આય?”મું પુછ્યો

“પપ્પા ધેકલેધી અકિયું ડુકેટી છમીલકાકાધી ડુકેટી નં ઇં”

“પણ તું કુરો કે ભેણ?”મું તાડ઼ો મિલાઇધે પુછ્યો

“મમ્મી છમીલકાકાધી અકિયેંમેં ડુધ વિધે વે આંઉ મુંધે ધેકલેધી અકિયેંમેં ડુધ વિધો”

વાસંતી મું સામે નેરિંધે ચેં

         હકડ઼ો વિજજો કડાકો મુંજે મગજમેં થ્યો ઓ!! ભગવાન હિકડ઼ો મા-પુતર જેડો પવીતર સબંધ….આંઉ મુંજી જ નજરમેં પામર સાબિત થ્યોસે.વાસરેજી સુસાટ સુણીમું બારી ખોલે નેરઇ ત અભમેં મીં જા કારા વડર વિખાણાતે ને મુંજે મગજમેં સંકાજા…(પુરી)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: