આખાણી ધારજી (૨)

tado chavi

આખાણી ધારજી (૨)

(વિઇ ટપાલનું આગિયા)

“આંઉ સમજાય નેરિયાં?”

“ના યાર ગાલજો ગાલોડો કરે એડ઼ી આય.મુંકે કોય ઇલાજ સુજે નતો,તોકે કીં સુજધો વે ક કી ઇલાજ વે ત ચો”ચિઇ ઇન મુંકે બિઇ બીડ઼ી ડિને.

              બીડ઼ી ધુખાય મું કિતરી વાર મથો ખનેર્યો.ઓચિંતો મુંકે હિકડ઼ો કિસ્સો જાધ અચીવ્યો.ઇ મું કેં વટા સુયોવો ક કડાંક વાંચ્યો વો ઇ અજમાય નેરેજો વિચાર કરે મું બકુલકે મિડ઼ે ગાલ સમજાઇ ઇતરે નિરાંતજો સા ખણધે બકુલ ચેં

“ભલે તડે હલધાસીં?” 

“હા ને બઇ ગાલ,ભાભી ઘરે ન વેં તડે કાકીકે મડ઼ે સમજાય છડીજ.

“હા ઇન ગાલમેં બેફિકર રોજ બાઇકે મડ઼ે સમજાય છડીધોસે,પણ તું મુંકે ચે ન ક હેર જયલો કડાં આય?”

“મુંભઇમેં”

       હન ગાલ કે ચારખણ ડીં થ્યા હુંધા તડાં મુકે કિસલો જાધ અચીવ્યો.ઇનકે હકડ઼ો ઘર ભાડ઼ે ડીણો વો.આંઉ કિસોરજે ઘરેવ્યોસે ઇનકે ચ્યો મુંજે કાકાઇભાજે ધોસ્તારકે હકડ઼ો ઘર ભાડે ખપેતો.ચાવી ડે ઘર વતાઇધોસ જ પસંધ અચિંધો ત ભાડેજી ગાલ લાય તો વટ ખોઠે અચિંધોસે પોય આપસમેં સનજી ગનજા ચઇ ઇન વટા ઘરજી ચાવી ગની આવ્યોસે.

       ઘર ગામજી બાર ભનલ નઇ સોસાયટીમેં વો. ઇ પણ હકડી ખાસી ગાલ વઇ. બીના જેડ઼ી ધાર રે જો પસંધ કંધલ હેડા જ એરિઆ પસંધ કરિયેં. જડાં ન ત કોય પાંજી પંચાત કરે ક ન ત પાંકે કેંજી પંચાતમેં પોણું. આંઉ ઘર નેરે આયોસે હાણે હકડ઼ી બાઇ માડ઼ુજી નજરે ઇ ઘર કેડ઼ો આય ઇ ખબર પે ઇતરે તકડ઼ો ઘરે આવ્યોસે ને ઘરે અચી મંજુલા કે ચ્યો,

“જરા હઇયા તૈયાર થઇ વિઞ જરા બાર વિઞણું આય”

“કુરો કમ આય? કન કોરા વિઞણું આય?”

“ઇ મડ઼ે તોકે વાટમેં ચોંધોસે,તું જરા હઇયા તૈયાર થઇ વિઞ,બાઇ કડાં આય?”

“આગાસીમેં ચોખા સોંઇયેતા”     

“આંઉ અગાસીમેં વ્યોસે તડ઼ે બાઇ,મધુ ને બાજુવારા મીનાભાભી ચોખા સોંઇધાવા

“બાઇ આંઉ ને મંજુ જરા બાર વિઞોતા”

“તું ભજાર ડીયાં વેંધોવે ત ઉ વલુકે ચોખેજે બાચકેજા પૈસા ડીંધો અચિજ”

“ના આંઉ ભજાર કોરા નતો વિઞા,અસાંકે સોસાયટી કોરા વિઞણું આય”

“બાઇ અસીં જરા બાર વિઞોતા”તૈયાર થઇ અચલ મંજુલા ચેં

“હા વિઞી અચો મુંકે મોહન ચેં”

          ઘરમેંથી બાર આચીને રીક્ષામેં વિઠાસી ઇતરે રીક્ષાવારેકે ચ્યો

“કામાક્ષી ડીયાં ગની ગન ભા”

“કામાક્ષીમેં વરી કેં વટ વિઞણું આય?”

“કામાક્ષીમેં બીનાભાભી લાય ઘર ભાડ઼ે ગિનણું આય,તોકે વતાય ડિયાં તું પસંધ કરીએ ત ભાભી કે પણ પસંધ અચીંધો ઇનમેં સંકા નાય.”

“ભાભીકે જ કુલાય કાસીકાકીકે પણ પસંધ અચીંધો”

“હી ઘર બીનાભાભી લાય નેરેજો આય કાસીકાકી લાય ન”

“ઇનજો મતલબ બીનાભાભી હડાં ધાર રે વારા અઇ?”

“હા….ઇતરે ત બકુલ મુંકે ઘર ડેરાયજી ગાલ કેંવે”

“હં!!!!”મંજુજો જભાભ સુણી મુંકે વેમ પ્યો ક ઇનજે મગજમેં કીંક રંધાજેતો.

“કુરો હં.? ઘરવારીજી ગાલ મઞણી ઇ ત ધણીજી ફરજ આય”મું ઇનજા ભધલધા હાવભાવ નેરેને ચ્યો.

“ઇતરે બીનાભાભી ધાર રેં ઇનજે પક્ષમેં અઇ અયો”મંજુજી અખમેં હકડ઼ી અજબ ચમક મું ડઠી.

“બેશક“

     મંજુલા મનોમન ખુસ થઇ વઇ.હાણે ઇ કડે પણ મોહનકે ધાર રે લાય મનાય સગધી એડ઼ી ખાત્રી થઇ વઇ. ધાર ઘર મીલે પોય કેતકી,ચેતના,જહાન્વી ને રેખા કના પણ ઘરજી સરસ સજાવટ કરેને મણીકે છક્ક કરે વિજધીસે .આજ રાતજો જ ગાલ કરિયાં?,ના ના અઞા ત લગન થેકે હકડ઼ો વરે પણ નાય થ્યો.ઉ મડ઼ે ત લગન પ્વા બ મેણે ક ચાર મેણે ધાર રોંધી થઇ વઇ.તેમેં ઉ રેખા ત ભારી જભરી લગન પેલા જ ધાર રે જી મડ઼ે સગવડ઼ કરેને પોય જ મયુરકે પેણઇ.ઇનજી મડ઼ે બેલપણીયું હિકડ઼ી જ સૈયારી સલા ડના વા ક સારેપક્ષજા ભૂત ત પાંકે કડેં સમજી ન સગે ઇતરે જાટપાટા ધાર રોણ હલ્યો વિઞણું. અસીં ઘરજે બાયણે વટ જ ઉતર્યાસી મું મંજુલાકે ચાવી ડની.

“તું તાડ઼ો ખોલ આંઉ હિનકે પૈસા ડઇ અચાંતો.કિતરા થ્યા ભા?”

     આંઉ ભાડ઼ો ચુકાય ઘરમેં આયોસે ત્યાં સુધીમેં ત મંજુલા ઘરજા મડ઼ે બારી બાયણા ખોલે વધે વેં

“હવા ઉજાસ ખાસા અઇ,પુઠિયા અઙણ પણ આય”

“તોકે ગમ્યો?”

“ખુબ જ“ હેડ઼ો જ હુંધો મુંજે સપનેજો મેલ મંજુલા મનોમન ચેં.

“ત બીનાભાભીકે પણ ગમધો જ“

“ચોક્કસ“

“ત હલધાસી?”

“ઉભિયો ન પંજ ડો મિનીટ વઞાજેતો ઉતાવળ કુરો આય?

“ભલે“

     આંઉ પાછલે બાયણેમિંજા અંઙણમેં આયોસે.હડા કેડ઼ા ફૂલ ઝાડ઼ ખાસા લગધા ઇ વિચાર્યો ત મુંકે મુંતા જ ખિલ આવઇ.ઇ ત હડાં રે વારે કે વિચારેજો આય.મું ડિઠો ક બાયણેમેં ઉભી રઇ મંજુલા સામલી ડિસમેં નેરીધી કિંક વિચાર મેં પઇ વઇ હુઇ”

“હલો મેડમ નકાં રાત હડાં જ પઇ વેંધી”

      હિન ગાલ કે એકાંધોક અઠવાડ઼ો થ્યો હુંધો તે પ્વા બકુલ ઘરે અચી સડ કેં

“બીના,ઓ બીના કડાં અઇયે?જલ્દી બાર અચ“

“કુરો ગાલ આય? બોરા રાજી લગોતા?”રસોડ઼ેમાંથી હથ ઉગીધી બાર અચી બકુલજી બ્રીફ્કેસ ગિનધે પુછે.

“ધાર રે લાય ઘર મલી વ્યો”બકુલ બીનાકે બખ વિજધે ચેં

“સચ્ચઇ!!!!!!!!!!”

“હલ જપાટે તૈયાર થઈ વિઞ ઇતરે તોકે નયો ઘર વતાયિંઆ.તું પસંધ કરીએ ઇતરે સામાન હલાય જો નક્કી કરિયું”

“ત છેવટે મુંજી ગાલ અઇ મઞયા ખરા”બકુલજી નડ઼ી ફરધા હથ વિટે બીના ચેં

“રાણીકે નારાજ કરેને રાજા કડાં વિઞે ચો ભલા?”ઇતરે જ પ્રેમસે બકુલ ચેં.

“આંઉ ભસ પંજ મિનીટમેં અચાંતિ”ચઇ હેણ વારેજી ઠેંકધી ઇ ઓયડ઼ેમેં વઇ.ઘર નેરાઇ વ્યો ને પાસ પણ થઇ વ્યો.ત્રે ડીં પ્વા ઉડાં કુંભ પણ રઇ વ્યો.સામાન ધાર કરે ટાણે બીનાભાભી કાસીકાકીકે પુછધી વઇ બાઇ આંઉ હી ખણી વિઞા?તડે ઇનીજો હકડ઼ો જ જભાભ વો તોકે ખપે ઇ મુંકે ન ખપે.બે ડી આતવાર વો.સામાન ટેમ્પોમેં ભરાણો ને નયે ઘરમેં ખાલી થ્યો.અઠ વગે ત સામાન આયો ને ઇગ્યારો વગે સુધીમેં ત વડ઼ે ભાગજો ગોઠવાઇ પણ વ્યો.ઇગ્યારો વગે નયે ઘરમેં બીનાભાભી ચાય ભનાયો ને ભેગા બિસ્કુટજા પાકીટ ખુલ્યા.ચાય પિવાઇ વઇ ઇતરે ખાલી કોપ રકાબી ઉપાડ઼ે રસોડેમેં વેંધે બીનાભાભી ચ્યાં

“લપઇજો ઉંધરોણ ચડાઇયાતી મોહનભા ને ભાભી અંકે પણ અજ અસાં ભેરો જ જમેજો આય કીં બકુલ ભરાભર ન?”

“ના,ભલા અસાંકે ત કાસીકાકીજે હથજી કડ઼ી ને પુલાવ જમેજો આય”મું ચ્યો

“હા,અસાંકે ઉડાં જ વિઞેજો આય”બકુલ ચેં

“અસાંકે ઇતરે?”નવાઇ પામધે બીનાભાભી પુછ્યાં

“અસાંકે ઇતરે આંઉ,મોહન ને મંજુભાભીકે”બકુલ ખુલાસો કેં

“ઇનીકે વિઞણું વે ત ભલે વિઞે આંકે ત હડાં પાંજે ઘરે જ જમેજો આય ન?”

“પાંજો ઘર ન તોજો ઘર ચો”ચોંધે બકુલજી ભ્રકુટી ફરી વઇ

“ઇતરે હી ઘર આંજો નાય?”નવાઇમેં પાંધે પોડ઼ી અખસે બીનાભાભી ચ્યોં

“ના..”કડપસે બકુલ ચેં

“કીં…?”રૂને જેડ઼ી થીધે બિનાભાભી ચ્યાં

“તોકે ધાર રણું વો તું રો આંઉ ત વિઞાતો બાઇ વટે”તપીને બકુલચેં

“પણ…?”બોય હથસે મોં જલીધે ગુડે ભેર થીધે બીનાભાભી બકુલ ડીયાં નેર્યા.

“પણ ને બણ કીં પણ ન હલ મોહન હલધાસી ન?”

“હા હલો ” ચોંધે આંઉ ઉભો થ્યોસે.

“મુંકે હેકલીકે ધાર ન રોણું વો.આંઉ હેકલી રઇને કુરો કરિયાં?”ચઇ બીનાભાભી રૂઇપ્યા.

“તોજી મરજી“ખભ્ભા ઉલારીધે બકુલ ચેં.

               મું બકુલકે ઇસારો ક્યો હાણે ઘણે થ્યો.ઇન રસોડેમેંથી પાણી આણે બીનાભાભીકે પિરાય ને તે પ્વા બિનાભાભીકે બાજુજે રૂમમેં કોઠે વ્યો.થોડીવાર પ્વા વોસબેસીન તે મોં ધુઇ બીનાભાભી આયા તડે સ્વસ્થ લગા.સ્વસ્થ થઇ બારી બાયણા બંધ કેણ મંઢાણા.અસીં મડ઼ે બાર આયાસી તડે મંજુ સુંઞી વારેજી બુંભમેં વઠી જ વઇ. ઇનજે ખભેતે હથ રખી બીના પુછેં

“તું વરી કેડ઼ે વિચારમેં પઇ વઈયે?”

મજુલા કુરો જભાભ ડે ક ઇ પણ બીના વારેજી ધાર રે લાય મોહન કે ચે વારી વઇ પણ કાલ કધાચ હી જ પ્લાન ઇન સામે આજમાયમેં અચે ત?છાસમાં માખણ જાય ને નાર ફુવડ કહેવાય જેડ઼ો તાલ થીએ.પંઢજી નાધાનીજો જીરો ધાખલો ત ઇન સામે  હી બીના આય ઇતરો ઘણે આય બેલપણિયું ત સલા ડઇને વેંધી રે પણ ભોગવેજો ત પાંકે જ વે ન?ઝબકીને મંજુલા ચેં

“આંઉ વિચારીધી વઇસે ત પોય હન સમાન જો કુરો?”

“પાંજે કુરો જુકો ખણી આવ્યા અઇ ઇ પિઢઇ ખણી અચીંધા.બારા અચ ઇતરે હી આખાણી પુરી થીએ”પિંઢ જે હથમેં જલેલો તાડ઼ો વતાઇધે ચેં.

    અસીં બાર હક્ડ઼ે ખુણમૅ ઉભા વાસી.મું બકુલ કે અખ મારઇ ત ઇન ઓ.કે.મેં આગુંઠો

વતાય.(પુરી) ૧૭-૦૪-૨૦૦૫

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: