ઉપવાસ (૨)

આરતી

ઉપવાસ (૨)

    (વિઇ ટપાલથી આગિયા) અનુજ ઇનકે ઉપાડ઼ેને પલંગ તે સુમારે ને રસોડે મિંજા પાણીજો ગલાસ ભરે આયો.મીણબતી પલંગજી બાજુમેં ટીપાઇતે રખી મીનાજે મોં તે છંઢ વિધે મીના અખ ખોલે નેરે ને ઓચિન્ધી

અનુજ…..મુંકે છડેને વેજ મુંકે બોરો ડપ લગેતો…..”ચિઇ અનુજકે બખ વિધે.

        ઠામુકી હી ગાલ થીંધે અનુજજે હથમિંજા પાણીજો ગિલાસ છટકી વ્યો થીર નં રોવાંધે ટીપોઇકે ધક્કો લગો ત મીણબતી પટ પોંધેને વિસાઇ વિઇ.જુવાણ લુઇ, અંધારો ને હેકાવો મિડ઼ે ભરધે નધારલ ભની વ્યો ને વિજ અચીંધે બોંય છક્કડ ખાઇ વ્યા.મીના અંઞા અંધારેમેં ભનલ ભના જે ઘેનમેં હુઇ.અનુજ અજ ડી તંઇ સ્ત્રી સન્માનજી વડી વડી ગાલિયું કરીંધલ ને વડે સડારે નારી તું નારાયણી જા નારા લગાય સભાઉ ગજાઇધલ પિંઢજી નજરમ્યાં પિઢ છણી પ્યો.

       મીણબતી વિસાણી ઇન મોંધજી ને વિસાણી ઇન પ્વાજી મીનામેં ઇનકે ફરક લગો.કિડાં મિરગલી જેડ઼ી ઠેંકધી ને પિંઢજી મસ્તીમેં રોંધલ મીના ને કિડાં અજ લાચાર જેડ઼ી લગંધી ભાંસધી મીના. મીના જેં સામે કોય અખ ઉંચી કરેને નેરે સગે એડ઼ી જાજરમાન બાઇ ઉજ હેર સામે ન્યારીંધે સરમસે અખ ઢારે છડેતી

     અનુજ ચુપચાપ નાયણીમેં હલ્યો વ્યો ઇં વિચારીધે મીના કેડ઼ીખર મુલાય કુરો ધારીંધી હુંધી?હિતરે વરેંજી તપસા મથે પાણી ફરીવ્યો.

                     ઇન લિખવારજે આવેસમેં અનુજકે લગો પિંઢજા મડ઼ે સિધ્ધાંત ઠગારા થિઇપ્યા એડ઼ી વિચારમાડ઼ાજા મુતીડ઼ા પરોઇંધે કીં કુછે વિગર મીનાજે ઘરમિંજા બાર નીકરીવ્યો ઇં ચિઇ સગાજે કર ભજી છુટો. પિંઢકે લગંધી પિંઢજી ફિઠ ફિઠનું ઇનકે ભોં ભારી થિઇ પિઇ. રોડતે આયો તડેં ટાવરમેં બારોજા ટકોરા વગા ઇનજી નજર પોંધે ભેગા મલેલ ટાવરજા કાંટા જાણે ચોંધાવે

ચુપ કર તોજે સિધ્ધાંતજા તોજે પ્રચારજા તોજી વડી માણસાઇજા બારો વજીવ્યા બચ્ચા.”

        અનુજ ઘરે આયો તેર બાયણે હેઠ રખલ ટપાલ મિલઇ.પપ્પા લખ્યો વોં ક, તોજો કચ્છ અચણું જરૂરી નાય તું ઉડાંનું સીધો મુંભઇ હલ્યો વેજ.તોજે કાકાજી તબિયત સારી નતી રે ઇતરે ઇનીજો કાંચજો કારખાનો સંભારેજો આય.અનુજકે નિરાંત થિઇ હી પણ લાટ થ્યો, હાણે મીના વેર અખ મિલાયજી હુંઇયે હેમત નાય. મિડ઼ે ચેંતા નં પોથી માંયલા રિંગણા પાંજે મણી સિધ્ધાંત છણું છણું ને વણું વણું થિઇ વ્યા તેં કના મુંભઇ વિઞણું ભરાભર.વખત વખતજી બલિહારી આય હિકડ઼ો ડી ધંધે લાય અનુજ જીન હોટલમેં ઓતારો કેં વે ને હોટલજી પરસાડ઼મેં વિઇ ઇનકે કોઠણ અચેવારી ગાડીજી વાટ ન્યારેતે તડેં મીનાજો ભેટો થિઇ વ્યો

..ડ઼ેઅનુજ તું ને હિડાં?ઘચ ડીંએપ્વા પાણ મિલ્યાસી નં??”ચિઇ ઇનજે સામે અચીને વિઠી.

હેંહાહા…”

કો તબિયત ભરોભર આય નં??”

હંનાના એડ઼ો કીં નાય!!”

હીહુંહા કિં કરિયેતો?છેલ્લીવાર ચિત્રામિંજા પાણ ઘરે આવ્યાસી ઉન રાત પ્વા તું કડેં મિલે નં નકોય ગાલબોલ કે મુંજો કીં વંગગુનો?હી તોજો સ્ત્રી સન્માન? ને નારી તું નારાયણી ખાલી સભાઉં ગજાયલા ને તાડ઼ીયું વજાયલા બોલધો વેં? અનુજ સમુરો ગેભ થિઇવ્યો.”

ઇની સિધ્ધાંતેજો આંઉ ભોગ ભન્યો અઇયા તેંજી તોકે કિડાં ખબર આય?”

         મીનાજી ગાલ કપીંધે અનુજ ચેં તેં પ્વા અનુજ પેલ્લે થી છેલ્લે સુધી કુરો થ્યો,ઇન મીના કુરો ધારીધીં હુંધી તેં લાય કેડ઼ી કેડ઼ી અટકલ કેંવે ઇનસે પેધા થેલ મગજજી તાણજા કિતરા વિખ ઇન પીધે વે સે ચેં.મીના હિકડ઼ે ચિત મિડ઼ે સુંણધી વિઇ ને અનુજજે મોં જા ભધલધા હાવભાવ નેરીંધી વિઇ.મીના અંઞા કીં અગિયા ગાલ કરે ઇનનું મોંધ અનુજકે એરપોર્ટ તે વિઞેલાય કોઠણ ગાડી અચી વિઇ ને અનુજ હલ્યો વ્યો.

       કાકાજો કાંચજો કારખાનો સંભરેમેં ઠરીઠામ થેલ અનુજકે લગન કરે ગિનણ ધબાણ થીણ લગો ને આખર મમ્મીપપ્પાજી પસંધ કેલ છોકરી વેર અનુજજા લગન થિઇ વ્યા.મોડી રાતજો સગેં સબંધીએજી ભીડ ઓછી થિઇ તડેં પિંઢજે બેડરૂમમેં આયો તડેં ઇનજી લાડી સાંતી પલંગતે વિઠી વિઇ.ઇનકે ન્યારે ને અંધારેમેં ને ઉજારેમેં ડીઠલ મીના જાધ અચી વિઇ. કોઇ બાઇમાડ઼ુજી ડઇ વિખેપિખે વિજણી ઇજ મુડ઼સાઇ? ના..ના હી નં ભને ને અનુજ જેડ઼ો આવ્યો વો તેડ઼ો પાછો વરી વ્યો. લગન થ્યા તેંકે લગભગ ડેઢ મેણે જેડ઼ો સમો ગુધારેવ્યો. તિડાં અનુજજે સોરેજો કાગર આયો અસાંજી ધી કે સાતમ આઠમજા મેડ઼ા કેણ માઇતરે હલાયો.અનુજ પેલી બસમેં સાંતિકે માઇતરે વિઞણ વેરાય આયો જાણે હિકડ઼ી ડ્યુટી પુરી કેં વે એડ઼ો નિરાંતજો સા ગિનધે પિઢજા જુના ભેરૂ ભેરા થીંધાવા ઉન ઇરાની હોટલજી વાટ જલે.ઉડાં ભેરૂએમેં મરધને બાયલેજી ચોવટ હલઇતે.

અડ઼ે!!! મુંજાભા આંઉ ચાંતો સે તું સમજે નતો,ધણિયાણીકે ધણી વટા સુખ મમિલે કુરો કરે? પોય પિંઢઇ પિંઢજો માગ ગોતે ગિને જી નય પિંઢજો માગ નક્કી કરે ગિને

સાલામિડ઼ે એડ઼િયું નં વે તેમેં પાંજી હિંધુસ્તાનજી પતિપરાયણ બાઇયું..”

અડ઼ે!!! પતિપરાયણજી રામાયણ કિડાં મંઢિયેતો એડ઼ી મડ સો મિંજા પિંજા નિકરેં ભાકી જરા આધાર મિલ્યો નાય વલજી વિંટાજી તીંચોંધલ મિણી ડિયાં હિકડ઼ી નઝર કરે અખજો ઇસારો કેં.

             અનુજ વિચારે મુંજા લગન થ્યા ત્યારનું સાંતિકે કિડાં છુતો આય ઇનકે પતિસુખ કિડાંનું મિલે?મું કડેં ઇનજે સુખજી ચિંધા કિડાં કઇ આય?બનવાજોગ આય સાંતિ મુંકે ખધડ઼ો નં સમજી વિઠી વે? કાં ….કોયજે….ચક્કરમેં….નાના એડ઼ો નં ભનેમુંજી સાંતિ એડ઼ી નાય એડ઼ો વિચાર કંધે અનુજ ઊભો થિઇ હલધો થ્યો ઇન પ્વા રડું સુજેમેં આવઇ અડે! અનુજ ..નુ.. અનુજ કુરોથ્યો? સુણે કેર?ઇન સીધો ટેકસી સ્ટેન્ડજી વાટ જલેં ને હિકડ઼ી ખાલી ટેકસીજો બાયણો ખોલે ને વિઠો ને ડ્રાઇવરકે હેર રવાની થેલ લગઝરી બસ પ્વા વિઞણ ચેં.

               અધ ખણ કલાક પ્વા લગઝરી બસ લગોલગ ટેકસી પુગી ઇતરે ટેકસી ડ્રાઇવર બસ ડ્રાઇવર કે બસ ઉભી રખેજો ઇસારો કેં.બસ ઉભી રિઇ બસ મિંજા સાંતિ ને સામાન ઉતારે મેં આયા ને ઇન ટેકસીજી ડીકીમેં સામાન રખાણો અને બસ ને ટેક્સી બોય પિંઢજી વાટતે રવાની થિઇ વિઇ. ટેકસીમેં બોંય ચુપચાપ વિઠાવા કોય જાતજી ગાલબોલ કરે વિગર. સાંતિ ઠમુકો હી કુરો થીએતો તેંજે સતપંજમેં વિઇ.ઘરે પુગા તડેં અઠ વગા વા.ઘરમેં કોય નં વો જપાટેસે સામાન ઉતારે ટેકસીજો ભાડ઼ો ચુકાય રવાની કરે ઇન ઘરજો બાયણો ખોલેં.સાંતિકે પાણી ભરે અચેજો ચેં ને પિંઢ બેડરૂમ ડિયાં વ્યો.પાણી ભરેને અચીંધી સાંતિજી જેરજો અવાઝ સુણી અનુજ પલંગતા ઊભો થિઇ વ્યો.

         બસમાંથી ઉતરઇ તડેંથી બીં વચમેં કિં ગાલબોલ નં થિઇ હુંધે કોક નોંલે ડપસે ધરજધી ને ધુબધી સાંતિજે હથમ્યાંનું પાણીજો ગલાસ છણ્યો છણધો ઇં થીણ લગો ઇન વટા ગિની અનુજ પલંગજી મુરજી ટીપાઇતે રખેં ને કુરો થિયેતો સે સાંતિ સમજે તેંનુ મોંધ અનુજ ઇનકે બખ વિજી ઉપાડ઼ેને હરે કરેં ખિલ્ધે પલંગતે સુમારે બેડરૂમજો બાયણ બંધ કરે ઇસ્ટાપડી લગાય તડેં હિતરીવારથી ડપજે ઓછાઇયેમેં ધરજધી સાંતિજી સજી ડિઇમેં આનંધજો મેરાણ અચીવ્યો ને સાંતિ અનુજમેં સમાઇ વિઇ.

     ઘચ ટેમ ગુધરીવ્યો તડેં અનુજકે નીચેથી અચિંધલ ઇનજી મા જો સડ સુજેમેં આયો

અનુજ કાલ ગોકડ઼ાઠમજો તું ઉપવાસ કને એકટાણું???”

મુંકે કિતરા ઉપવાસ ને કિતરા એકટાણા કેણાં??”ભભડ઼ાટ કંધે અનુજ ભેગી સાંતિકે મિડ઼ે નેરિંધાજ રિઇવ્યા. (પુરી)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: