મા જસોડા

yashoda

‘મા જસોડા’                 

         ‘જીવણ’ કમાલપરજે સેઠ ટોપણડાસજો હિકડ઼ો જ પુતર વો.મા-પે જો પ્રેમ ઇ પંજ વરેજો થ્યો તેં લગણ જ પામ્યો.પેલા ટોપણડાસકે હાર્ટ અટેક ખણી ગિડ઼ે ને પોય માંધી સજી રોંધલ ઇનીજી ઘરવારી જમનાકે ઉન જમાનેજો રાજરોગ ખે ખાઇ વ્યો.  

           ભેણજી ચાકરિઇ લા અવાર નવાર ઘરે અચિંધલ માસી ચાગબાઇ હિન અનાથ જીવણકે પિંઢજે ઘરે કોઠે વિઇ,પ જીવણજા કરમ કાણી કચલી જેડ઼ા વા,ઇતરે ત્રે વરે પ્વા હિકડ઼ો ડીં ચાગબાઇ ને જીવણ રિક્ષામેં વેંધા વા સે રિક્ષા ઉથલી પિઇ,તેંમે રિક્ષા હકલીધલ ને ચાગબાઇ ઉડાં જ વડો ગામતરો ક્યોં, પ કરમજો બડ઼િયો જીવણ ભચી વ્યો.

               હી ભનાજા સમાચાર મિલધે જીવણજી કાકી કાંતા(જુકો જીવણ ૨૧ વરેજો થીએ તેં લગણ મિલકતજી ટ્રસ્ટી વિઇ),સે જીવણકે પિંઢ ભેરો કોઠે વિઇ. કાકી ત બ્યુટી પાર્લરમેં, કલબમેં ને સોપિન્ગમેં ઓલાય મિંજા ઉંચી નતે આવઇ,ઇતરે ઇન વટ જીવણ વટ વિઠે લા ફુરસધ નં વિઇ. પિંઢજી જાન છડાયલા જીવણકે છૂટ પૈસા ડીંધી વિઇ.ઇં અસોસાર મિલધે પૈસેનું જીવણ લખણેજો લાડકો થિઇ વ્યો.ખલક સજેજા કુલખણ કુટે કુટેને ઇનમેં ભરજી વ્યા.હિડાં જીજે મોજ સોખજે કારણ કાકીકે કેન્સર લાગુ પિઇ વ્યો.પિંઢજી ભીમારીજી જાણ થીધે હાણે બાજર ખુટેતી ઇં અણસાર કાંતાકે અચિંધે ને જીવણજા લખણ ડિસધે કાંતાકે સમજાઇ વ્યો ક,વસિયતનામે પરમાણે લખણજે લાડકે જીવણકે મરેનું મોંધ જ મિલ્કત સોંપાધી ત મિલકતજો તરિયો ડિસાંધે વાર નિઇ લગે ઇતરે કાંતા મરેનું મોંધ જીવણજા લગન લાખીસે કરાયને મિડ઼ે મિલકત લાખીજે નાં કરે, લાખીકે સોંપેને વડો ગામતરો કેં.      

        લાખીકે મિલકત ભેરો હી બ માડ઼ વારો ધિધાલ ઘર મિલ્યો વો.જેંજો હિકડ઼ો ધરવાજો હિકડ઼ી સેરીમેં ને બ્યો બિઇ સેરીમેં પ્યો તે.બીં ધરવાજેં વારે બી ઓયડ઼ેજી વિચમેં હિકડ઼ો વડો ઓયડ઼ો વો ઇ સરાર ત્રે ઓયડ઼ા વા.ઓચિંધો કમાલપરમેં તોફાન ને રમખાણ ફાટી નિકર્યો.જીવણ ધારૂજે નસેમેં ધુત ઘરમેં અચીને રડ઼ વિધે

‘લાખી……પૈસા ડે…’ચિઇ ધબ ડિઇને ખુડસીમેં વિઇ ર્યો.લાખી ધાધ ન ડિને ત જીવણ વિફર્યો

‘કિડાં વિઇએ વાઘરોણ સુણેં નતી પૈસા ડે….’ચોંધે છેવાડે જે ઓયડ઼ેમેં અચી આડે પડખે થેલ લાખીજે તિડ઼ેમેં લત વિજી ચેં ‘ભમરાડ઼ી બોડ઼ી થિઇ રિઇ અઇયેં પૈસા ડે…’

‘મું વટે પૈસા નંઇ’લત લગધે ઊભી થિઇ લાખી ચેં

‘કૂડ મ પિટ…કુંભારજા મુંકે ખબર આય તોકે નાય ડિણાં ઇતરે….’ઇં ચોંધે લાખીજી બાં જલે ને કાકી ઇનકે ઇનજી સસજો સોંપેલ જુકો સોનજો કડ઼ો પેરાંય વે સે કઢીને જીવણ લાખીકે ધક્કો ડિને. બાર વેંધે ઓયડ઼ેજો ધરવાજો બારાનું ભંધ કરે હલ્યો વ્યો.લાખી અઞા ધરવાજે વટ જ ઊભી વિઇ તિડાં ત જીવણજી ઉબરાડ ‘વોય..મા…’સુણાણી ને પોય ધબ ડિંધે કિંક ભારી ચીજ છણેજો અવાઝ ભેરી રડ઼ સુણાણી “લા…ખી”

       લાખી બારા સુણાંધો કલોગો સુણી ડપજી વિઇ.જરા વાર રિઇને સુઙ થિઇ રિઇ તડેં બે ધરવાજે વટા બાર અચી ને ઘરમેં આવઇ ત રતજે તરામેં મુવેલ જીવણ ડિઠે.લાખી વટા જુકો કડ઼ો ઇ જટે વ્યો વો ઇ કિડાંથી વે જિડાં જીવણજો હથજો પંજો જ ગેબ વો.રોજજી મારકુટ ને ગારા ગારનું કખ થેલ લાખી કે પિંઢ વિધવા થિઇ વિઇ તેંજો કીં અફસોસ ન થ્યો.જીવણ ભંધ કરે વ્યો વો ઇ ધરવાજો ખોલે ઇ પાછી પિંઢજે ઓયડ઼ેમેં આવઇ ને હિન મૈયતજો કુરો કેણું ઇં વિચારેતે ઇતરી વારમેં ફરી કલોગો સુજેમેં આયો.ઇ ધરવાજો ભંધ કરે તેંનુ મોધ રૂકિયાં ધરવાજો ઠેલે ને ઘરમેં આવઇ

‘લાખી મું….કે ભ…ચા..ય….’ ચિઇ પટતે પખડજી વિઇ.કલોગો ઉર્યા અચણ મંઢાણો ત લાખી જાટ પાટા રૂકિયાં કે નડ઼ી સુધી ચાધર ઓઢાડ઼ે પિંઢજે કિપારજો ટિકો રૂકિયાંજે કપાર તે ચોડ઼ે પિંઢજો મંગડ઼સુતર ઉતારે ઇનકે પેરાય છડેં.ઇતરી વારમેં ત હિકડ઼ો ઘેરો ઇનજે ઘરમેં અચી

‘લાખી હી કેર આય…?’ઘેરે મિંજા ચતુ પુછે

‘મુંજી માસિયાઇ ભેણ કબુ આય….’

      રૂકિયાં જે કપારજો ટિકો ને મંગડ઼સુતર નેરે ઘેરો હલ્યો વ્યો પ મિંજોંમિંજ ચુંણભુંણ થિઇતે તેંમે સુર પુરાઇધે નટુ ચેં ‘રઝાકજી ઘરવારી હિન કોરા જ આવઇ વિઇ.’ઘેરો જરા છેટે વ્યો ત ડપજેલીને પુરે ડિંયેજી રૂકિયાં ‘યા..અલ્લા..’રડ઼ વિધે ને બિઇ પલ ઉંવા ઉંવા અવાઝ સુજેમેં આયો.લાખી નાર કપેને ટાબરકે વેંજારે ને રૂકિયાં કે સમાચાર ડીણ વટ આવઇ ત ઇનકે જન્નત નસીન થેલ ડિસી લાખી ચાર લુગડ઼ા જરૂરી કાગરીયા…રોકડ઼…ધાગિનેજો પોટલો વારે ને ચાધરમેં ટાબરકે વિટે ને ફરી ઘેરો ઇનજે ઘર ડીંયા અચે તેનું મોંધ અંધારેમેં અલોપ થિઇ વિઇ.

      સીમમેં હિકડ઼ે ખટારેમેં થોડાક ભાઇ ને બાઇયું ગામ છડે વિઞેજી સાંભાઇ કયોંતે તેંમે ભિરી ઇ પ વિઇ રિઇ.લાખીકે તરતજે જન્મેલ ટાબર ભુખ્યો હુંધો તેંજી ફિકર થિઇતે ઇતરે પિંઢજી ઠલી છાતીતે ટાબરકે વિડ઼ગાય રખેવેં.અધ ખણ કલાક રિઇને વાટતે હિકડ઼ી મઢુલીમેં બરધે ફાનોસજે ઉજારો ને મઢુલી પ્વા વાડેમેં પોંયું ડીસી ઇન ખટારો ઊભો રખાયને ટાબર ને પોટલો સંભારીંધે ઉતરી વિઇ. મઢુલીજે બાયણે વટ વિઠલ આધેડ રબારણ માલામા વટ લાખી પોટલો ફિગાય ફસ ડિઇને વિઇ રિઇ ત માલામા પુછેં

‘કેર અઇયે બચ્ચા…હિન નવાઇ રાતજો કિડાંનું આવઇ અંઇયે…?’

‘મા…આઉં કમાલપરજી લાખી અઇયાં ગામમેં તોફાન ને રમખાણ ફાટી નિકર્યા અંઇ.ઇની મુંજે ધણીકે વેતરે વિધોંનો ઇતરે મુંજે હિન ટાબરજો જીવ ભચાય લા ભજી આવઇ અંઇયાં…..’

‘ફિકર મ કર ધી હિડાં તોકે કોય નંઇ કટાડ઼ે…..’(વધુ અગલિ ટપાલમેં)

 

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: