ભધલો

bull

 “ભધલો”

       ત્રે મેણા કુલુ,મનાલી ને સિમલા ફરીને પ્રબોધને પ્રવિણા પાછા કચ્છ અચી વ્યા.ઘુમણ વ્યાતે તડેં વિંટલ ઘરજી સાફ સફાઇ કંધે ને ગોઠવીંધે ભાંઢા બેવડ વરી વ્યા.પ્રવિણાચેં તે પ્રમાણે પ્રબોધ હોટલ મિંજા ખાધો મઙાય સે ખાઇ ને નેઢુ થિઇ બોંય સુતા.પ્રવિણાજી ત મોરંઇ આધત વિઇ તીં છ વગે અખ ખુલી વિઇ પ પ્રબોધજી અખ ખુલઇ તડેં સામલી ભિતતે રખલ ઘડિયાલમેં નોં વજી વ્યા વા,પ્રવિણા બપોરજી રસોઇ લા ભીંઢા સમારીધે પુછેં

‘નિંધર ઉડઇ…?’

‘હા ભેંસા ગચ અવેર થિઇ વિઇ….’ચિઇ પ્રબોધ નાયણી ડીંયા વર્યો પાછો બાર આવ્યો તડેં પ્રવિણા ગેસ મથે રખલ ચાય ગારેને પ્રબોધ ડિંયા કોપ ધ્રગાય સે પી ને અઙણમેં નજર કંધે ઇન પુછે

‘અઞા છાપો નાય આયો…?’

‘સોફે વટ રખ્યો આય…’ ચિઇ પ્રવિણા રસોડેમેં હલઇ વિઇ

           છાપેજા પના ઉથલાઇધે ઇનજી નજર મરણ નોંધમેં મિણિયા મથે રઘુવીર જાધવ જે મોતજા સમાચારતે પિઇ ઇનજી પ્રાર્થના સભા રોટરી ક્લબજે હોલમેં અજ સિંજા ટાણે આય ઇ વાંચે પ્રબોધ હેબત ખાઇ વ્યો ઇતરે ઇનજે મોં મ્યાં ઉબરાડ઼ નિકરી વિઇ ‘હે રામ હી કુરો થિઇ વ્યો…?’

‘કુરો થ્યો પ્રબોધ….?’ કંધી પ્રવિણા રસોડે મિંજા બાર આવઇ ને પ્રબોધ વટા છાપો ગિની નેરણ મંઢાણી ઇ પ રઘુવીર જાધવજા સમાચાર વાંચે ને હેબતાઇ વિઇ.

        પેલી વખત ઉગતા સાહિત્યકાર પ્રોત્સાહક સંસ્થા જી વાર્તા હરિફાઇમેં પ્રબોધજી આખાણીકે ત્રીજો ઇનામ મિલ્યો વો.કાર્યક્રમ પુરો થે પુઠિયા ખાસ પ્રબોધકે વટ બોલાયને રઘુવીર જાધવ ચ્યો વો

‘ભા પ્રબોધ તોજી આખાણીજો વિસય ખાસો આય પ આખાણીજા વાઘા પેરાયમેં તું થાપ ખાઇ વે.ઇ કર બ ડીં રિઇને મુંજે ઘરે અચ પાં ઇન બાબત ચર્ચા કંધાસી”

       ઇન પ્વા પ્રબોધ આખાણી લિખે ઇ રઘુવીર જાધવકે વાંચે લા ડીંધો વો અને તેમેં જરૂરી સુધારા વધારા કરે ફરી લખાયજા ઇનીજો હિંયારી વારો વેવાર પ્રબોધકે હિકડ઼ો સારો વાર્તાકાર ભનાયો. ઇતરે રઘુવીર જાધવ ઇન લા કરે ગુરૂ વા.પ્રબોધજી અખ ભરજી આવઇ.કુરો થ્યો હુંધો ઓચિંતો…બોંયજે મનમેં હી સવાલ ઘુમરી ખાધેતે.પ્રબોધ બ ત્રે જેણેકે ફોન કેં પ સંતોસ કારક જભાભ કેં વટા પ ન મિલ્યો.સાંજીજો પ્રાર્થના સભામેં વેંધાસી તડેં ખબર ત પોંધી ઇં મન વારે પોય પિઢ પિંઢજે કમમેં પિઇ વ્યા.પ્રબોધ કોમ્પ્યુટરતે આખાણી લિખેમેં પ્યો ને પ્રવિણા ઘર કમમેં પિઇ.

        સંજા ટાણે બોંય રોટરી કલ્બજે હોલમેં પુગા.સામે જ રઘુવીર જાધવજે ફોટેકે ફૂલેજી માલા પેરાય વટ ડિયો અગરબતી કેલ વિઇ.રઘુવીરજો કોય સગો વાલો ત વો નં, ને પિંઢ અલગારી જીવ હેકલો જ રોંધો વો. પ્રાર્થના સભામેં ગીતાજો પંધરમો અધ્યાય બોલાણો. તેં પ્વા રોટરી કલ્બજા પ્રમુખ અજીતસિંહ સોઢા પ્રોફેસર રઘુવીર જાધવજી જીવન ઝરમર ને ઇનીજી લખલ આખાણિયેંજી પંજ ચોપડિયું ને કાવજી ત્રે ચોપડિયેંસે ઇની સાહિત્યજી જીકી સેવા ક્યોં અયો સે અનેરી ને અનોખી આય એડ઼ી ગાલ કંધે ચ્યોં ક,ઇનીજી ઓચિંતે સ્વર્ગવાસસે સાહિત્ય જગત કે હમંશા ઇનીજી ખોટ રોંધી એડ઼ી મિડ઼ે ગાલિયું છણાવટ ક્યોં. બ્યા બ ચાર જેણા વારા ફિરતી ઊભા થિઇ ઇનીજે આત્માકે શાંતિ મિલે એડ઼ા પ્રવચન ક્યો.પ્રબોધકે પિંઢ હિકડ઼ા અઝીઝ અને ગુરૂ તુલ્ય સ્વજન વિઞાયજો અફસોસ કંધે ડંજ ભરાઇ અચિંધે જજો બોલી ન સગધે હથ જોડ કેં. સભા પુરી થીંધે પ્રબોધ બારા આયો ત ઇનકે ઉમેશ મિલ્યો ઇનકે પુછે

‘હી રઘુવીર સાયેબકે અચાનક કુરો થ્યો વો ?’

‘અરે…!! ઇ ભના કોક ખરાભ સોંણું વે તીં ભની વ્યો,સે મુંજી અખ સામે ફિલમજી પટી વારેજી અઞા તરે તો.”

“થ્યો કુરો વો…?”

“મેણેં ડીં મોંધ ભીમ ઇગ્યારસજો સાયેભકે ઠંડાઇજી પ્રસાધી આય ચિઇ બ ખણ ગિલાસ ભંગ પિરાય છડ્યોં ને પોય ખારાયો પેડા ઇતરે ભંગ ભરોભર ચડ઼ી વિઇ.ભંગજે નશેમેં ડોલધા ડોલધા સાયેભ ઘરે વ્યાતે.આઉં ભેરો જ વોસેં.ઇનીજી શેરીજે મોંતે એઠ ખેંધી ગોં કે કાગડો ઠોલો હંય ને ગોં કંધ ધુણાય ઇતરે એઠ ગડેલ મોં મિંજા એઠજા છંઢા સાયેબજે નયે આભેતે પ્યા.મરધલકે મર ન ચોંધલ સાયેભજે મગજમેં કેડ઼ીખર કેડ઼ો ફો ભરાણો સે ધોડધા ઘરમેં વ્યા ને ઘર મિંજા પિરાણો આણે ગોંકે સટોસટ ઠકા કરાઇધા ગોં પ્વા ધોડ્યા.ઇન વિચમેં ઠેસ લગંધે હિકડ઼ે ઓટેતે મથો ભુસકાણો ને રતછાણ થિઇ પિઇ. નજરો નજર નેરીધલ ને આઉં ઇનીકે તિન ટાણે જ ઇસ્પટાલ કોઠે વ્યાસી ને પટાપીંઢી કરાઇ પ ત્યારનું સાયેભજે મગજમેં ચરપાઇ ઘર કરે વિઇ. પો ત પિરાણો ભેરો જ ફિરાઇધાવા જીડાં ગોં ડીસે ભસ સટોસટ ઠકા કરાઇધા ગોં પુઠિયા ધોડે.’

‘આહો…..”

 ‘બિઇ ગોં ક ત ચાર પિરાણા ઠકા કરાયને છડે ડીંધાવા પ હિકડ઼ી રતી ગોંસે ત કેડીખર કેડો આડવેર વો ઇનકે ત પિરાણા ઠકા કરાઇધા ઠેઠ ગામ બારા છડે અચિંધા વા’

‘ઇ ત સમજાણું પ ઇ ગુજારે કીં વ્યા કુરો થ્યો વો…?”

‘બ ડીં મોંધ ઉન રતી ગોં પ્વા સાયેભ ધોડ્યાતે તડેં પાણી ભરે અચિંધલ હિકડ઼ી બાઇજી હડફટમેં અચીવ્યા બાઇજા મથેતા પાણી ભરલ હાંઢો સાયેભજે મથેતે પ્યો ને ગુડથલિયો ખાઇને છણ્યા સે એડ઼ા કુઢંગા છણ્યા ક ઉડાં જ બ ડચકા ખાઇને ગુજારે વ્યા બાઇ ત એડ઼ી હેબત ખાઇ વિઇ ક મડ પિંઢકે જલે.’

“પ સાયેભ કે ભંગ પિરાય કેર વેં….?”

“છેલશંકર….એ હુ….તો વિઞે”ફટફટિયેતે વેંધે છેલશંકર કોરા આંગર ચિંધે ઉમસ ચેં

‘હી છેલસંકર મોધઇ કુસોજો ને અપલખણો આય’પ્રબોધ ચેં

            એડ઼ી ગાલ હલઇતે તડેં બ કુતા વિડયા ને  હિકડ઼ો માતેલો કારો આંખલો ઠામુકો ભુંરાટો થિઇને ધોડ્યો ને વાટમેં હે…હે….કંધેને માડ઼ુ રસ્તેજી બાજુમેં થઇ વ્યા.

‘હી રખડેલ જીનાવરેજે ત્રાસ મિંજા કડેં છુટકારો થીધો ભગવાન જાણે.નગરપાલિકા કીં કરે નતી’ઉમેસ ચેં

              બે ડીં છેલશંકરકે કોક આખલે સિંગમે જલેને ઉલારેજા સમાચાર મિલ્યા.નજરે નેરીધલ ચ્યોં ક છેલશંકર ફટફટિયે તે આયોતે તેં પ્વા હિકડ઼ો ભૂરાંટો કારો આખલો ધોડ઼ધો આયોતે ઉન છેલશંકરજે ફટફટિયેકે ઠુઇ મારે ત ફટફટિયો હિકડ઼ી ડિસમે ને છેલશંકર બિઇ ડિસમેં ઉલરીને છણ્યો. ગાલ ઉત જ પુરી ન થિઇ ઉન આખલે ઇનકે શિંગમે ઉપાડેને ધોડ્યો ને પો કંધ ધુણાંય બ ચકકર ઘુમાયને છેલસંકરકે ઉલારે સે એડ઼ો છણ્યો ક ઇનજે બોંય હથજા ને બોંય પગજા હડા જુરી પ્યા.અજ છેલસંકર લાંચાર ને પથારી વસ આય.પથારીમેં પે પે ઇનકે પિંઢજા કેલ કુકરમ જાધ કંધે અચેંતા વિચાડ઼ો અસોસાર રૂંધે મોત મઙેતો પ અચે નતી.(પુરી)

 ૨૬-૧૦-૨૦૧૫

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: