બાડ઼ા ને બુઢ્ઢા

dado

            અજ સેકન્ડ ઇનિન્ગ ક્લબકે ૨૫ વરે પુરા થીંધે રજત જયંતીજો જલસો પતે પ્વા નાસ્તા પાણી કરેને બ ધોસ્તાર રમણ ને વિનોધ સામ સામે વિઇને ગાલાઇધા વા તડેં વિનોધજે મોબાઇલજી ઘંટી વગી

‘હાં…બોલ સુરિયા…’

‘………’

‘ભલે વાંધો નાય આઉં મુંજી રીતે પુજી વેંધોસે’

‘કુરો થ્યો વિનીયા……’

‘મુંજો પુતર મુંકે કોઠે લા અચે વારો વો સે જરા બે કમમેં ફસજી વ્યો ઇતરે મુંકે કોઠણ નિઇ અચી સગે સે ચે લા ફોન કેં વેં’

અડ઼ે,,વાંધો નાય મુંજો પુતર મુંકે કોઠે લા અચે વારો આય ત તોકે ઘરે પુજાય ડીંધાસી’

  હી ગાલ હલઇતે તિન ટાણે જ કમલ અચી ચેં              

 ‘પપ્પા હલો ઘરે વિઞો..’

‘હા હલ… મિણિયાં મોર વિનોધકાકાકે ઇનીજે ઘરે છડે લા વિઞેજો આય’ચિઇ મિડ઼ે ગાડીમેં વિઠા ને વિનોધ જે ઘરે આયા ત ગાડીમેં વિઠે વિઠે રમણ ચેં

‘જયસી કરસન’

‘ઇ બારો બાર ન વિઞાજે રમલા ઘરમેં અચ ચાય-પાણી પીને વેજ’

               મિડ઼ે ઘરમેં આયા ત બાયણેજે સામે જ ફલી મથે ઇલાજો ફોટો નેરે કમલ જરા જંજકીર્યો સે રમણજે ધ્યાનમેં અચીવ્યો.ચાય ભેરી વેફરજી અડારી રખણ ઇલા આવઇ તડેં કમલકે ડિસી ઇ પ જપાટે બે ઓયડ઼ેમેં હલઇ વિઇ.ચાય પાણી થિઇ વ્યા,બ-ચાર હિડાં હુડાંજી ગાલિયું થિઇયું ને પો છુટા પ્યા.

          નિતનીમ હો તીં રાતજે વોયારૂ પો સોફે તે વિઇ રમણ ટી.વી.જા કન માંટેતે.કમલ પિંઢજે ઓયડ઼ેમેં લેપટોપતે હાફિસજો કમ કેંતે.રસોડેજો કમ પુરો થીંધે લીના બાર આવઇ ત રમણ ઇસારેસે વટ વ્યારે.લીના પ સમજી વિઇ ક,પપ્પાકે કમલજી કીંક ગાલ કેંણી આય ઇતરે ઇ પ વટ વેંધે ભિંઞણ મથે હેઠ કરે ઇશારે સે પુછે  

કુરો થ્યો…?’ને પોય પે ને ધીજી ગુસપુસ ચાલુ થિઇ.

‘તું વિનોધકાકાજી ઇલાકે સુઙણે’તી…?’

‘હા ઇ ત મુંજી જેડલ થીએ કો…..?’

‘મુંકે લગેતો કમલેજી પ જેડલ થીએ…’

‘ભલે સમજી વિઇસે આઉં તપાસ કંધીસે….’ચિઇ ઇ પિંઢજે ઓયડ઼ેમેં હલઇ વિઇ.

        બે ડીં લાયબેરીમેં બોંય જેડલું ભેરી થિયું ત લીના ચેં

‘નેર ઇલા મુંકે ગોલ ગોલ ફરાયને ગાલ કંધે નતી અચે ઇતરે સીધો સવાલ કરિંયાતી મુંજો ભા કમલ તોકે ગમેતો….?’

‘……………..’ઇલા ત હી સિધો સવાલ સુણી મુંજી પિઇને લીનાજે ડાચે કોરા નેરણ મંઢાણી

‘હીં ઘોઘે વારેજી કુરો નેરીયેંતી …?મુંજા પપ્પા તોજે પપ્પાકે ઘરે છડણ આયા વા તડેં આં બીંજી અખિયેંજી ભાસા મુંજા પપ્પા સમજી વ્યા’વા ઇતરે હાણે તોજે મનમેં કુરો આય તેંજી તપાસ કેંણ મુંકે ચ્યોં અયોં….બોલ મુંજો ભા તોકે ગમેંતો…?’ ભિંઞણ મથે હેઠ કરે લીના પુછે

‘કમલ મુંકે ગમે ત તો પ…’

‘ઇ આઉં સમજી વિઇસે હિકડ઼ી બિઇ ગાલ મુંવારે ભા કે પ તું ગમેતી નં….?’ઇલાજે પુઠમેં થાપો હણધે લીના પુછે

‘હા….પ પપ્પાકે આઉં કીં…..?’ઇલા જરા સરમાંધે હા ચેં

            બિપોરજે જિમણ પ્વા લીના રસોડો સાફ કેંતે તડેં રમણ ઉડાં વિઞી લીનાસે ગુસપુસ કંધે પુછે ‘પો કુરો ચેં ઇલા…?’

           લીના બીં જેડલેજી થેલ ગાલ રમણકે કેં ત ઇ ત બોરા રાજીયાણો થ્યો.સાંજીજો બારા વિઞણ કમલ બાઇકકે કીક મારે ત સોફે તે વિઠલ રમણ સડારે

‘કમલા ઊભીજ આઉં પ તો ભેરો અચાંતો…’ચંપલ પેરે બાર અચી ગાડીતે વિઇને ચ્યોં

‘વિઞણ ડે…’

‘હિન્યામોંધ કલ્બમેં…..?કલ્બજો ટેમ ત છ વગેજો આય નં પપ્પા…?’

‘હા તું મુંકે વિનીયેજે ઘરે છડે ડે…’

‘ઓહો…ત ઉડાંનું બોંય કલ્બમેં વેંધા ઇં નં…’

‘ના…..તો લા ઇલાજો હથ મઙણ,ઇલા તોકે ગમેતી નં….?’હી સીધો સવાલ સુણી કમલ પુઠ ફેરેને રમણ કોરા નેરે.

‘મું કોરા કુરો નેરીંયેતો રસ્તે મથે ધ્યાન રખ હિન જમારમેં હડા જોરાયણાં ન પોસાજે….મુંકે

લીના આંજે પેમલા પેમલીજી રાંધજી મિડ઼ે ગાલ કેં આય…’ઇ સુંણધે કમલ બાઇકકે ભ્રેક મારે બાઇક ઊભી રખી હેલ્મેટ ઉતારે રમણ સામે અચી ઊભો.

‘કીં હિડાં બાઇક ઊભી રખે…?’રમણકે નવાઇ લગી ઇતરે પુછે

‘ત બાઇરાજ પિંઢજી પેમલા પેમલીજી રાંધજી ગાલ લિકાયને મુંજી પેમલા પેમલીજી રાંધજી ગાલ આંકે કેં ઇં નં…?’

‘હી તું કુરો ચેંતો લીનાજી પે..મ..લા પે…મલીજી રાંધ…?’

‘હા…લીનાકે વિનોધ કાકાજો સુરિયો ગમેતો…હેર નોરાંતેમેં નોંયે નોં ડીં વમભરેને બોંય ડાંઢિયા રમ્યા વા ને છેલ્લે ડીં પાં ઘરે આયાસતે તડેં વાડીજે બાયણે વટજે થંભ પ્વા ઇન કન વટે હથ રખી ફોન કરીજ એડ઼ો ઇસારો પ લીનાકે કેં વે ઇ મું ડિઠો ને ઘરે અચી લીનાજે ઓયડ઼ે વટ ઊભીને ઇનીજી ગાલિયું પ સુંયું વિઇ….’

‘ઇં…તું મુંકે વિનીયેજે ઘરે છડે વિઞ…’સુણી કમલ બાઇકકે કીક મારે ને બોંય વિનોધજે ઘર કોરા રવાના થ્યા (વધુ બિઇ ટપાલમેં)

         

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: