વાંઝણી

kaaree

                કોક છાપેમેં હિકડ઼ી આખાણીજો મથાડ઼ો વાંચ્યો વો વાંઝણીહી ગાલ માડ઼ુજે જીયણમેં ત લાગુ પે જ તીં પ જીનાવરેમેં પ લાગુ પેતી સે ખબર નં વિઇ ઇતરે હિકડ઼ી સચ્ચી ભનેલ ભનાવજી ગાલ આંકે અજ કરિયાંતો.

         ગાલ ગચ જુની આય લગભગ સઠ વરે મોંધજી ગાલ આય.અસાંજે ફરિયેમેં હિકડ઼ી રતી કુત્તી વિઇ કેડ઼ીખર કિડાંનું હિકડ઼ી કારી કુત્તી અસાંજે ફરિયેમેં અચી વિઇ.કારી કુત્તી જીતરી ભોરી ઇતરી જ રતી કુત્તી નીચ.કારી કુત્તી જાડી ને મતારી જડેં રતી કુત્તી હડર.રતી કુત્તીજી ડિઇતે વાર ચોટેલા વા જડેં કારી કુત્તીજી ડઇતે ત્રે આગર લંમા વાર વા ઇતરે ભીંછરી લગે.રતી કુત્તી કારીકે ડીસી ઉરા ઉર ઉથિયે ને ઇનકે સુખસે વેણ નં ડે.

        વરસારેજી ઋત વિઠી ને કારી કુત્તી વિયાણી ને ઇન જેડા જ ચાર ગુલિયા ડિને.ઇન મ્યાનું રતી કુત્તી હિકડ઼ો ગુલિડો કડેં મારે વિધે અસાંકે ખબર નં વિઇ પ જડેં બ્યો ગુલિડો મારે વિધે તડેં મુંજી મા નક્કી કેં ક, હાણે રતી કુત્તી કે કારી કુત્તીજા ગુલિડા મારણ નિઇ ડે.મુંજી મા રોજ રાતજો હિકડ઼ી કંતાનજી કુથરીમેં બોંય ગુલિડા વિજી કુથરી ખીલીતે ટંગે છડે.સિભુજો પિઢ ડનણ કેંણ વે તડેં કંતાનજી કુથરી ઉતારેને ગુલિડેકે અઙણ છુટા છડે ડે.ગુલિડા પ એડ઼ા સુધીરા ક સજી રાતમેં કુથરીમેં ઝાડ઼ો પેસાબ નં કરિયેં.

       હિકડ઼ો ડી અસાંજી નાતજે મંડડ઼ મિંજા હિકડ઼ી બાર વાર્તાજી ચુપડી આંઉ ગિની આવ્યોસે નાલો વો મોતિયોઇ ચુપડી વાંચે પ્વા નર ગુલિડે જો નાલો મોતિયો ને માધા ગુલિડેજો નાલો ચંપી રખ્યો.સજે ફરિયેજા છોરા ઇની બીં ગુલિડેકે પ્રેમસે રમાડીયેં.ડિયારીજા ડીં વા અસીં બોંય ભા નયે લુગડ઼ે ને ફટાકડેજી ગાલિયેં મેં વાસી ને મોતિયો ને ચંપીકે કુથરીમેં રખેજો ભુલાઇ વ્યો.લાગ સારે રતી કુત્તી મોતિયો ઉપાડે વિઇ ને પિંઢ જિડાં વેંધી વિઇ ઉન ઉની ખડમેં મોતિયો વિજી ઇન મથે ઇ વિઇ રિઇ ને મોતિયેકે ગૂટાયને મારે વિધે.

      કારી કુત્તી ગચ જપુવા મારે પ રતી કુત્તી ઊભી નં થઇ.કારી કુત્તીજો કિકરાટ સુણી મુંજી માકે જાધ આયો હાય રામ ગુલિડા કુથરીમેં રખેજો ત ભુલાઇ વ્યો.કારી કુત્તી હિતરો કિકરાટ કરેતી નિક્કી કીંક ખોટો થ્યો આય મુંજી મા મુંકે ચેં

છોરા નેરતા મોતિયો ને ચંપી કિડાં અંઇ..?’ ફરિયેમેં ફિરી નેર્યો ત ચંપી મિલઇ મોતિયો ન મિલ્યો.કારી કુત્તી જીત કિકરાટ કેંતે ઉત છોરા ભેરા થિઇ વ્યાવા ગચ ખણ ધિરૂં હયોં પ રતી કુત્તી ઊભી નતે થિઇ હિક્ડ઼ે છોરે મુંકેચેં

રતી ખડમેં મોતિયો વિજી ઇન મથે પિંઢ વિઇ રિઇ આય અસી કીતરી લઠું હઇયું ધીરૂં હઇયું પ ઊભી નતી થીએ

       કોક વરી કોસો પાણી ખણી આયો ને રતી મથે વિધે તડે મડ ઇ ઊભી થિઇ પ મોતિયો ત મરી વ્યો વો.કારી સજી રાત મરલ મોતિયે વટ વિઇને ઓનાઇયું ડિઇ રૂની.સિભુજો મુંજી મા ડનણ કેણ વિઠી તડેં કારી મરલ મોતિયો ખણી રવાની થિઇ સે ડિસી મુંજી મા મુંકે ઉથિયરે ચેં

છોરા નેરતા કારી મોતિયો ખણી કિડાં વિઞેતી…?’

          આઉં કારી પ્વા વ્યોસે ત ઇ અસાંજે ઘરનું થોડે છેટે ધરબારી સનાસજી પુઠલી સેરી મિંજા ધાધલીમાઇ નાં સે ઓરખાંધી જબલેસર માડેવજે મિંધર વટ બચ્ચેજે મસાણમેં ઇ આવઇ ઉડાં મોરલે પગેસે ઊની ખડ ખોધે તેમેં મરલ મોતિયો વિજી મોંસે ધૂડ વારે પો ઉન જગિયાજી ચાર પરકમા કરે કિતરી વાર સુધી મોં ઊચો રખી ઓનાઇયું ડિઇ રૂની.ભા મોતિયો મરી વ્યો ઇનજે વિજોગમેં ભેણ ચંપી ભિતેમેં મથા પછાડે પછાડેને મરી વિઇ.મુંજી મા ચેં

હી કારી કુત્તી જરૂર કોક પુંઞાઇ વારી આત્મા આય ને એડ઼ી જ ઇનજી ઓલાધ વિઇ જડેં રતી કુત્તી વાંઝણી આય પિઢકે ઓલાધ થિએ નતી ને કારી કુત્તીકે થીએતી સે ઇનકે મંજૂર નાય (પુરી)

૦૨૧૧૨૦૧૦

    

  

 

         

           

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: