ઓપરેટર

T0

            છેલ્લે હિકડ઼ે વરેથી રોજજી ઘટમાડ઼જે મણકે વારેંજી હાફિસ ચાલુ થિઇ. મિણી ટેબલ વટ રખલ ખુડસીતે અચી માડ઼ુ વિઠાતે પ મિણીજી નજર હાફિસજે ધરવાજે વટજી ટેલિફોન ઓપરેટરજી કેબીનમેં વેંધલ અપસરા સરોજકે નેરીંધે પિંઢજા કમ સંભાર્યો, પ કન ત ચુસા કરેને ક અજ મિણિયાં મોર કેંજી ટેબલ તે ઘંટી વજેતી સે સુણેલા અતાલા વેંતા ઇનમેં પ જેંજી ટેબલજી ઘંટી મિણિયાં મોર વજે ઇનકે ત લગે ધનભાગ ને ધન ઘડી ઇનમેં વધુ અતાલો વો હિમાંસુ

         ચાય પિધે લા ભેરા થિંધલ ચાર વાંઢા હિકડ઼ી જ ગાલ કંધા વા ક હી અપસરા કેંકે મિલધી પાંજી હાફિસમેં મિંજા કોક ભાગસાડ઼ી હુંધો ક કીં…?હી ગાલા ઉડધી ઉડધી સરોજ સુધી ઇનજી જેડલ જેનીફર વટા પુગી.હી સુણી સરોજ વિચારકેં ક, હાણે ઘચ થ્યો હિનજો કોક માગ કેણું ખપે.પો હિકડ઼ે અઠવાડ઼ેજી રજા ગિની સરો ગેબ થિઇ વિઇ ને ઇનજો કમ જાડી ભેંસ માર્થા સંભારે.           

          હિકડ઼ો ડીં સવારજો જેનીફરજે  ઘરજી ઘંટી વગી.હાફિસ વિઞણ નિકરધી જેનીફર ધરવાજો ખોલે સરોજકે ડીસી પુછે

‘સરોજ તું…? તું ત રજાતે વિઇએ નં…?’

‘હા મુંજે લગન લા…’ચિઇ સરોજ સોફે તે વિઇ પિંઢજી પર્સ મિંજા ધરજન ખણ કાંચજી લાલ બગલિયુ,બ ચૂડા ને મંગડ઼સુતર કઢી જેનીફરજે ઢ્રેસિન્ગ ટેબલ વટ વિઇ પેરે ને કિપારમેં વડો લાલ ચટકવડો ટિકો ચોડે ઇ ડીસી જેનીફર પુછે

‘કીં તકડ઼મેં ઘરાનું પેરીધે ભુલી વિઇએ કુરો…?’          

 ‘ના મુંજે વરકે હી નતો ગમે મુંકે ચેં હી મિડ઼ે પેરિયેંતી તડેં તું સરોજ નં મણીબાઇ જેડ઼ી લગેતી..’

‘ઇતરે હિડાંનુ જ પેરેને હાફિસ અચીનીએ ઇં નં…?’

‘હા….મુંકે હી લાલ બંગલિયેજો ખન ખન અવાઝ બોરો ગમેતો…’ચિઇ હથ હલાય સરોજ ખિલઇ

‘ભલે હલ…’ચિઇ બોંય સીટી બસ ઠેસણ તે આવિઇયું

          હાફિસમેં અચી સરોજ પિંઢજી ખુડસીતે વિઠીને ઘંટી મારે પટેવારેકે સડાય તડેં સજી હાફિસમેં જાણે ઉજારો ઉજારો થિઇ વ્યો.

‘ભેણ અંઇ મુંકે સડાયા….?’સામરાવ અચી પુછે

‘હા…હી મિણીકે વિરાય અચ…’પર્સ મિંજા હિકડ઼ો બાંકસ કઢી સામરાવ કે ડિઇ સરોજ ચેં

‘હી મિઠાઇ કુરેજી આય કો પુછે ત કુરો ચાં…?

‘મુંજે વિયાંજી…’ચિઇ સરોજ મુરકઇ

          ઉન ડીં ચાય પીણ ભેરા થેલ વાંઢેમેં સરોજજે વિયાંજી ચરચા ચાલુ થિઇ

‘હી ક્યો કાગડો દઇથરો ખણી વ્યો….?’હિમાંસુ પુછે

‘કેકેં ખબર કેર નસીભધાર વો…’ચંધ્રકાંત ચે

‘હી હિકડ઼ે અઠવાડેજી રજા ઇન લા જ ગિડ઼ે વેં…?’વરી હિમાંસુ કુછ્યો

‘કમાલ આય નં પાં મિંજા ઇનકે કો પસંધ નં આયો..?’વનરાજ ચેં

‘આઉં ત કાંચજી લાલ બગલિયુ,ચૂડા,મંગડ઼સુતર ને ટિકો ડિસીને જ હેભત ખાઇ વ્યોસે…’નિસાકો વિજી હિમાંસુ ચેં

‘મથાનું મિણીકે મિઠાઇ પ ખારાંય…’ખારાઇને ચંધ્રકાંત ચે

        ચાય પી મિડ઼ે સરોજકે વાધાણી ડિનો ને વાંઢે કે હાણે મોકો મિલે વારો નાય ઇ સમજાઇ વેંધે નિસાકા વિજી સરોજકે પેણેજી આસ છડે ઢાર્યો વડો નિસાકો હિમાંસુ વિધે

          હિકડ઼ો ડીં જેનીફર સરોજકે ચેં ‘તોજે વરજો ફોટો ત વતાય…’

‘મું વટે નાય….’ચિઇ સરોજ મુરકઇ

‘તોજા વિયાં થ્યા ને તો વટ તોજે વરજો ફોટો નવે ઇ કીં ભને…?’

‘કેંજા વિયાં ને કેડ઼ા વિયાં….’મુરકીને સરોજ પુછે

‘તોજા બે કેંજા….’સની અખ ને ચુસા કન કંધે જેનીફર પુછે

‘મુંજા વિયાં જ નાય થ્યા….’ઠાવકાઇસે સરોજ ચેં

‘ત પો ઉ કાંચજી લાલ બગલિયુ,બ ચૂડા ને મંગડ઼સુતર ને મિઠાઇ કુરેજા વા…’ ’જેનીફરે ઇં જ સની  અખ કરે ને કાન ચુસા કંધે પુછે

‘ઇ ત પાંજી હાફિસજે વાંઢેજી ભુખઇ નજરસે ભચેજો હિકડ઼ો નાટક વો…’

‘ત અઠવાડેજી રજામેં તું કિત વિઇએ…’

‘માડ઼ે ઇંચેં તા ક કચ્છ નહીં દેખા તો કુછ નહીં દેખા સે નેરણ વિઇસે…’

‘હાણે ઉ ધૂડ઼ ને ઢેફે વારે રિણમેં કુરો નેરેજો વો…?’

‘ના યાર માડ઼ુએ જે મગજમેં ઇ ખોટી છાપ આય કુરો લાટ મુલક આય…’ઇ જાધ કંધે સરોજ ચેં

‘ઉડાં રિણ નાય…?’નવાઇ લગધે જેનીફર પુછે

‘આય ન ધોરો રિણ…’

‘છડ યાર રિણ કડેં ધોરો વે…?’

 ‘ધોરો રિણ મતલભ સજે મીઠેજો રિણ જીડાં નજર ફેર્યો મીઠો જ ડિસજે’

‘ભલે હુંધો બ્યો કુરો ન્યારે…?’

‘ઉડાંજી પિરજા ઇતરી હેત ને હુભવારી આય ક ગાલ મ પુછ….તોકે વિસ્વાસ નિઇ અચે પ ઇ હિકડ઼ો જ મુલક આય જીડાં નાત જાતજા ને ધરમજા ઝઘડા નતા થિએ મિડ઼ે હિલી મિલી ને ભા ભાંઢુ વારેજી રેંતા.ઉડાંજા માડ઼ુ અધ માની રાજીપે સે ખેંતા ને સજી માની લા મુલક છડે ને કોક જ બાર જ વિઞેતા’

‘તોકે ઉડાં કો પસંધ ન આયો…?’અખજે ઇશારે જેનીફર પુછે

‘હાણે હિતરી રજામેં ઇતરો ટેમ કિડાં વો…પ બિયાર હિકડ઼ે મેણેજી રજા ગિનીને પાછી વેંધીસે જ કો પસંધ અચી વેંધો ત ઉડાં જ રિઇ વેંધીસે..’સરોજ ઇં ચિઇ ખિલઇ

‘ભલે હેર ત હલ હાફિસ વિઞેકે અવેર થીએતી…’

         મેણો ડીં રિઇને ઇંજ જેનીફરજે ઘરાનું બસ ઠેસણ તે આવઇયું પ બસ ત વટાઇ વિઇ ઇતરે રિક્ષામેં વિઇ બોંય હાફિસ વિઇયુંતે.ઇનીજી હાફિસજી ઉર્યા હિકડ઼ી મીલજી હાફિસ વિઇ ઉત મીલજા મજુર હાફિસકે ઘેર્યો વો.પોલીસ ને મજુર સામસામા અચી વ્યા.ધિરેંજા ઘા ને લઠજી વિજો વિજ  થિઇતે તેં મિંજા ભચાય રિક્ષા હકલીધલ રિક્ષા ખણી વ્યોતે તિન ટાણે કોક ગાડી રિક્ષામેં ભુસકાણી તેંસે રિક્ષા ઉથલી વિઇ ઇન મિંજા સરોજ હિકડ઼ી કોરા ને જેનીફર બિઇ ડિસમેં છણઇયું.નસીભ જોગે રિઇક્ષા હકલે વારો ભાન મેં વો ઇન ફોન કરે ને પોલીસ ને એમ્બ્યુલન્સ સડાય બોંય ઉડાં પુગા ને બેભાન સરોજ ને જેનીફરકે ઇસ્પટાલમેં ડાખલ ક્યોં.કલાકખણ વાર પ્વા જેનીફર ભાનમેં આવઇ ને ઇન સરોજજી પુછા કેં ત ડાગધરચેં સોરી સી ઇઝ નો મોર.હી જીયાન થ્યો તેંજી ખબર પોંધે હાફિસ વારા ઉડાં આયા ત મેનેજર જેનીફરકે પુછે

‘સરોજીનીજે વરકે સડાયું તો વટ ઇનજા નંમર અંઇ…?’

‘સરોજજા વિયાં જ કિડાં થ્યા વા…’હિકડ઼ો વડો નિસાકો વિજી જેનીફર ચેં

 ‘ત પો ઉ કાંચજી લાલ બગલિયુ,ચૂડા ને મંગડ઼સુતર ને મિઠાઇ કુરેજા વા…?’ઉકોંઢીને હિમાંસુ પુછે

 ‘ઇ ત પાંજી હાફિસજે વાંઢેજી ભુખઇ નજરસે ભચેજો હિકડ઼ો નાટક વો…’ચિઇ જેનીફર મુરકઇ

‘મતલભ પાંકે મિણીકે મામા ભનાય….’ગુણ ગુણ કંધે ઘેરે મિંજા કોક કુછયો ઇ હિમાંસુ વો (પુરી)

૨૪-૦૪-૨૦૧૬     

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: