સાટો

patient

        મકનપરજી ચોકડી વટનું વેંધલ રા’રસ્તે વટ હિકડ઼ે વડે વડજે ઝાડ હેઠ છાંપરો વિજી પાંચે ચાયજી હોટલ ભનાય વેં. સજો ડીં ખીર ખુટે ત્યાં સુધી હોટલ હલાય સિંજા ટાણે ઘરે અચણ નિકરે.સજો ડીં ઊભે ટંગે રે પ્વા મકનપર ગામજે ઝાંપેં તરાજી પાર વટજે વડજે ઓટેતે વેસા ખેણ વિઠેજો નિત નીમ વો સે અજ પ અચીને વિઠો.

         ગલ્લેમિંજા ગુંજેમેં વિજલ થોડીક નોંટેજા ડૂચા ને બિઇ પરચુરણ કઢીને લેખો કેં પોય ચેં

‘પાંચા હી ત રોજ થીએતી ઇતરી કમાણી આય…’ પો પિંઢ મથા ખિલીને ચેં

‘સે હી ચાયજી હોટલ તોકે થોડાજ હજારેજે હિસાભે કમાય ડિધી…થિથી વિગરજી ગાલ મ કર’

           ગુંજે મિંજા વિકરે ભેરા બેડીજો ભંઢલ ને બાકસ નિકર્યા વે સે ધાર રખી પાછો વિકરો ગુંજેમે વિજી બેડી પેટાય ને હરે કરે ઓટેતે મેલાંય.

              વસરેસે ખિરી હિકડ઼ો વડજો પન ઇનતે છણ્યો.સજો ડી ઊભે ટંગે રે પ્વા થકલ ટંગેકે કિંક આરામ મિલે, ત ગણે વેરા ઇનકે ઝોલો પ અચી વેંધો વો.અજ નિધરાકી અખ મથે વડજો પન છણ્યો ત ઇનજી નઝર વડ મથે લટકધી વડવાઇએં મથે પિઇ સે નેરિધે ઇ અતીતમેં સિરી પ્યો..

               નિંઢપણજા ઇ કેડ઼ા સોનેરી ડીં વા.નં વિઇ કીં ફિકર ક નં વિઇ કીં ચિંધા ભસ મસ્તરામ થિઇને ફિરણું.હી મંગલસર તરા ઓગની વ્યો વે પો વડ મથે ચડી કેર મિણીયાં ઉંચે વિઞી ઠેંક ડે તો તેંજી ચડસા ચડસી થિંધી વિઇ. પો ઠેક ડિઇ સામલે આરે વટ અચલ કનકાવતી વાય સુધી વિઞી પાછા તરાજે હિન આરે વટ અચલ રતનવાયતે અચી વેસા ખેંધા વા.     

           હિન જ વડતે ચોર પોલીસ રાંધ રમધાવા ઇન ગાલ તા ઇનકે જાધ આયો મનહર.ઉન ડીં મનહર ગચ ખણ મથે વ્યો વો તેંકે જલણ પિંઢ કિતરી મેનત કેંવે પો કુરો કેણું સે વિચાર કેંતે ત મનહર જીન ડારખીતે વિઠો વો ઉડાં પકડ ઢિલી થિધે ઇ છણ્યોતે ત મનહરજો આભો હિકડ઼ી ડારખીમેં અટકીર્યો ને મનહરજી ચેણીજો પાંયચો પાંચેજે હથમેં અચી વ્યો સે તાણે ને મનહરકે જલે ગિડ઼ે ને વડવાઇમેં ટિરીને મનહરકે નીચે ખણી આયો ત નીચે અચિંધે મનહર રૂઇ પ્યો ઇતરે મનહરજી પુઠમેં ઢુંભો હણધે પાંચો ચેં

‘હી ત રાંધ આય તેમે જલજી વે ત છોરી વારેંજી રૂઅણ કુરો વિઠે…?’

‘ના પાંચા હી જલજી વ્યોસે તેંજે ધોખેજા આંસુ નિઇ અજ જ તું મુંકે જલે ન વે ત વડજે ઓટે તે પછડાટ ખાઇને આઉં કડેં મરી વ્યો વોસે…’ચિઇ બખ વિધે વે.

             હેડ઼ી કિતરિક ડુખજી પ વધુ સુખજા ભના ફિલમજી પટ્ટી વારેજી ઇનજી નજર સામે આવઇયું. વડજે ઝાડ તા હિકડ઼ો પારેલો ઉડયો ઇ નેરે પાંચેકે વિચાર આયો હિન વડ તે મારા કરે ઉડી વેલ પખી વારેજીં ઇન ભેરા રાંધ કંધલ મિડ઼ે ધોસ્તાર પ હરે હરે માની લા કરે ગામ છડે હલ્યા વ્યા. પાંચો ચાર ડીં માંધી ને બ ડીં સજી ભિમાર ઘરવારી જમનાકે ખણી કિત વિઞે…?

           હી ઇસાક વટ સાઇકલ આય ને ડાગધર ધવાઇયું લિખી ડીને સે આણે ડિને સે ખાસો થ્યો નિકાં ધવાઇયેં લા સુજાપર સુધી લમો થીણું ખપ્યો વોત.બેડીજા બ ધમ મારે ઠુઠો ઓટેતે ઘસે ફિગાય પો કુથરી સંભારે ચેં ‘હલ જીવ ટાણે ઘરે પુજોં…’

            ઘરમેં પગ ડીંધે જાધ આયો ક જમનાકે ત સરકારી ધવાખાને ધાખલ કેં આય.હિક્ડ઼ો વડો નિસાકો વીજી ઇસાકજે ઘર કોરા વ્યો.

‘ઝુભેદામાસી…’

‘હાં બોલ…. અડ઼ે પાંચા તું હિડાં અંઇયે ત કોક ફટફટિયેવારો સે’રજો માડ઼ુ તોજી ગોત કેંતે ઇનકે મું હોટલતે હલાયો વો ઇ નાંય મિલ્યો…?’

‘ઇસાક કિડાં આય…?’

‘ઇ ત મસીધમેં નમાજ પડ઼ે લા વ્યો આય…’

‘ભલે આઉં ઇનકે ઉડાં મિલી ગિના….’ચિઇ ભિત ભરોભર રખલ ઇસાકજી સાઇકલ ખણી પેંડલ મારેને મસીધતે આયો ત ઇમામ સાયેબ સામા મિલ્યા 

‘અ..સલામ વાલુકુમ ઇમામ સાયેબ ઇસાકને ડિઠાં…?’

‘વા…અલેકુમ સલામ પુતર ઇ ત નમાજ પડ઼ી સે’રજો કોક ફટફટિયેવારો….’

‘હલ જીવ પારકી આસ સડા નિરાસ….’ચિઇ સાઇકલકે પેંડલ મારે સુજાપરજી વાટ જલે.સુજાપરજે સરકારી ધવાખાનેમેં આયો ને જમનાજે ખટલે કોરા વર્યો ત ઇ ખાલી વો સે ડિસી ઇ ડપજી વ્યો ને ઉડાંજી હાજર નરસકે પુછેં

‘મુંજી જમના કિડાં…?’

‘ઇનજો એપેડીસજો ઓપરેસન જરૂરી વો ઇતરે નારાયણી ઇસ્પટાલ કોઠે વ્યા…’

‘પ ઇનકે કોઠે કેર વ્યો…? ને ઓપરેસનજા ઢિંગલા…?’

‘ઇ મુંકે ખબર નાય ને હિડાં વેવલા વિઘારે ખોટો ટેમ ભિગાડે વિગર અંઇ નારાયણી ઇસ્પટાલ કો નતા વિઞો…?પાંચે કે ખુખડાયને નરસ હલઇ વિઇ

‘હેં…હા…હા…’ફિકાઇને પાંચો બાર આયો ને સાઇકલ ઉપડીધેં ચેં

‘હી ખાસો થ્યો ઇસાક સાઇકલ ઘરે રખીવ્યો નિકાં પાંચા તું ત કિડાંજો પ નં ર્યો વેંત…’

                 નારાયણે ઇસ્પટાલજે અઙણમેં પાંચો આયો ત મથે ચાલી મિંજા પન ચબિધેં મનહર ને ઇસાક ઇ ડિઠો ત બોંય અલગ અલગ થંભલે પ્વા લિકીને પાંચેજી વાટ નેર્યોંતે

 ‘હી ઓપરેસનજો રૂમ કિડાં આય…?’ ઉડાંનું વટાંધી નરસ કે પુછે

‘બે માડ઼ તે…’

          ઉતાવડ઼ે ને હાંફડ઼ો ફાંફડ઼ો પાંચો બે માડ઼તે આયો ત કુધરતી               

સામે ડાગધર મિલ્યો તેંકે પુછે

‘સાયેબ મુંજી ઘરવારી જમનાકે કોક હિડાં કોઠે આયો આય આંધરેજે ઓપરેસન લા ઇ કિત આય’

‘સામલે રૂમમેં આય હલો…’

જમનાજે ખટલે વટ અચી પાંચે નેરે ત જમના ધવાજે ઘેનમેં વિઇ

‘સાયેભ હિનજો ઓપરેસન થિઇ વ્યો..?’

‘હા અજ જ થિઇ વ્યો સે ટાણેસર ન થ્યો વોત ત ધરધીજે જીવજો જોખમ વો’

‘પ સરકારી ધવાખાનેજો સાયભ ત ઇં ચેંતે ક ઓપરેસનજી ફી ત ચા…લીહ..જા..ર ઇ કેર..કેર ડિને?’

‘મું ડિની….’રૂમમેં અચી મનહર ચેં

‘મનહર તું અજ મું તે વડો ઉપકાર કે…’ચિઇ પાંચો મનહરકે બખ વિજી રૂઇ પ્યો.

‘ભેસા…વડ મથા છણધે તું મુંકે ભચાય વે તડેં મું ત નં ચ્યો વો ક તું મું તે વડો ઉપકાર કે….’પાંચેજી અખિયું ઉગીધે મનહર ચે.

‘હી નેરે લા વિઞો ત હિકડ઼ી રીતે સાટો વરી વ્યો…’ઇસાકચેં ત ત્રોંય ખિલી પ્યા.(પુરી)

૦૮-૦૮-૨૦૧૬

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: