વડી જાતરા (૪)

heaven

(વિઇ ટપાલનું અગિયા)

        બાયણેંજી મુરમેં જ રઘુનાથ ને સીતારામ સુતા વા, સે પ્રસાંતજી ઉબરાડ઼ સુણી જાગી વ્યાને ધોડધા રૂમમેં આયા. વિછણતે ને બિંધુજે લુગડેતે રત પખડજી વ્યો વો.પ્રસાંત ખંગ ખેંધી બિંધુજો મોં પછેડીસે ઉગી પાણી પિયારીંધે ચેં

‘સીતરામ હૈયા વૈધકાકા કે ઉથિયારે સડાયો’

હાંફધી બિંધુ હથજે ઇસારે ચેં ‘ના…ના…’પાણી પિધે પ્વા જરા સા કાભુમેં આયો ત પ્રસાંતકે ચેં

‘આઉં ચાર ડીંજી મેમાન અંઇયા હી મિડ઼ે ફોગટ આય..’

‘ના..ના  બિંધુ તોજો મોત આઉં જુકો મંત્ર સિધ્ધી સિખ્યો અંઇયા તેંસે ટારે વિજધોસે તોજો નયો જન્મ થીંધો..’ પ્રસાંત થધારીંધે ચેં

‘ના પ્રસાંત આઉં એડ઼ો ભખ્સીસમેં મિલેલો જીયણ હિન જાજરી કાયામેં જીરી રે લા નતી મઙા થિઇ સગે ત મુંજે અધાકે હિડાં સડાયો મુંકે ઇનીસે હિકડ઼ી ગાલ કેણી આય તોકે પાંજે પ્રેમજા સોં અંઇ જ મુંકે જીરી રખેજી જીધ કને ત…’

‘……….’ડડ઼ ડડ઼ આંસુ છણ્ધી અખિયેં પ્રસાંત જો જીવ ડપજી વ્યો નિડ઼ી મેં ડૂમો ભરજી વ્યો રૂંધી અખિયેં ઇ રઘુનાથ કોરા ન્યારે…

‘સમજી વ્યોસે માલિક આઉં પાંજી જીપમેં હેરજ મુંભઇ વિઞતો ને ઘનસ્યામ સેઠકે કોઠે આચાંતો’ ચિઇ ભિજલ અખિયેં ઇ બાર નિકરી વ્યો ત સીતારામ વૈધરાજકે સડાય આયો.વૈધરાજ બિંધુજી નાડી તપાસ્યો,અખિયું નેર્યો પટતે પેલ રત નેર્યો પો પિંઢજી પોટલી મિંજા ધવાજી પુડિકી કઢી સીતારામકે ખોરાક સમજાયો.પ્રસાંત ડપજેલી અખિયેં વૈધરાજ કોરા ન્યારે તડેં વૈધરાજ પ્રસાંતકે બારા અચેજો ઇસારો ક્યોં ઇ નેરે બિંધુ મુરકઇને ચેં

‘આઉં થોડે ડિંયેંજી મેમાણ અંઇય ભરભર નં વૈધ કાકા,,?’

‘ના..ના બચા તું ભરાભર થિઇ રોનિયેં ડપજેજી કીં જરૂર નાય…’બિંધુજે મથેતે હથ ફેરીંધે ચ્યા.

‘હાણે ચો..’વૈધરાજજો હથ પિંઢજે મથેતે વો સે જલે બિંધુ ચેં 

‘………’વૈધરાજજો હથ જાણે વિજજે જીરે તારકે છિબીવ્યા વેં તી હથ ચુપચાપ ખણી ગિણો ત બિંધુ મુરકઇ

‘મુંકે ખબર આય વૈધકાકા ઇ જ અંઇ મુંજે વરકે ચે વારા અયો…’ચિઇ બિંધુ પાછી મુરકઇ પ્રસાંત લાંચાર અખિંયે વૈધરાજ કોરા નેરે ત વૈધરાજ અખિંયે સે જ હામી ભણ્યા ને બાર નીકરી વ્યા.ત પ્રસાંત ફ્ડ઼ાક ઊભો થ્યો.

‘કિડાં વિઞોતા…?’બિંધુ પ્રસાંતજો હથ જલે પુછે

‘મહા મૃત્યુંજયજા જાપ જપણ તોકે જીરી રખણ..’

‘અંઇ મુંકે ફોગટ જીરી નંઇ રખો અંઇ મુંકે વચન ડિના અયો…’

‘પ તોજા અધા અચેં તાં સુધી…’

‘તાં સુધી આઉં મરેવારી નંઇયા ઇં મુંજો મન ચેતો..’

‘પ…’

‘ખોટે વેમમેં મ પોજા ભસ મું વટ જ વ્યો…’ચિઇ બિંધુ પ્રસાંતકે વ્યારે છડેં

‘માલકિન હી ધવા ખાઇ વિઞો..’સીતારામ પુડિકી ને પાણી ખણી આયો સે બિંધુ ખાઇ ગિડ઼ે ત પ્રસાંતકે ચેં

‘માલિક માલકિનકે પાં સોફેતે સુમારીયું ત આંઉ ઓછાડ઼ બ્યો પથરિયાં…’

‘પ્રસાંત તું મુંકે ભગિચેમેં કોઠે હલ…’બિંધુ ચે

         બિંધુજી હડકેજી ભરીકે ફૂલ ખણ્ધો વે ઇતરે જતનસે પ્રસાંત ઉપાડેને ભાગમેં ખણી આયો.ભાગમેં ફૂલેજે માંઢવે હેઠ રખલ સુંવાલે ઝુલેતે બિંધુકે હરે કરે સુમારે ને હરે હરે લોડેં.બિંધુ ત ભસ ઇનકે જ નેર્યા કેંતે.ફૂલેજે માંઢવે મિંજા અચિંધલ સાઇ રાતજે ઉજારેમેં પ્રસાંતજે મોંતે ફિરધે હાવભાવ નેરેમેં જ ઇ મસગુલ વિઇ.ઓચિંધા ભિંધુજી મિટતે બ કોસા આંસુ છણ્યા.

‘પ્રસાંત….’ચિઇ બિંધુ ઉથેજી કોસીસ કેં

‘ના બિંધુ તું મ ઉથી…’ચિઇ ઇનજી કાયાતે હથ ફેરે

‘પ્રસાંત તું રૂ મ…’

‘આઉં કાલ જ તિકે ડાગધર વિલ્સન વટ કોઠે વેંધોસે ઉડાં…’

‘ના પ્રસાંત તું મુંકે કિડાં પ નંઇ કોઠે વિઞે ને મુંકે જીરી રખણ ખોટા ઉધામા નંઇ કરિએ એડ઼ો તું મુંકે વચન ડિને આય,મુંકે હિન ઘરજી છત નીચે સાંતિસે મરણ ડીજ…’બિંધુ પ્રસાંતજો હથ પિંઢજે હથમેં રખી ફેરીંધે ચેં

‘……….’પ્રસાંતજી નડ઼ીમેં બઝલ ડચુરેસે કીં બોલી ન સગ્યો ઇતરે મથો હલાય હા ચેં

‘પ્રસાંત તું ઝુલેતે વે ત આઉં તોજે ખોરેમેં મથો રખી સુમીરાં…’

            પ્રસાંત ઝુલેતે વિઇ ને બિંધુજો મથો પિંઢજે ખોરેમેં રખી ઇનજે વારમેં આંગરિયું ફિરાઇધે જુની ગાલિયું જાધ કેણ લગો.ઇન જીકી નફફટાઇ બિધુંસે કેંવે સે ફિલમજી પટી વારેજી ઇનજી ભંધ અખિયેં સામે અચણ મંઢાણા.ઇનજી નિડ઼ીમેં ડચુરો ભરજી આયો. કેડ઼ા સોનેરી સોણાં બિંધુ ભેગા રે જા બિંધુકે કેની વિચાર પ નં આયોવે એડ઼ો ડેખાડેજા ઇન નેરે વે સે ઉ પત્તેજો ભાયલ મેલ વારેજી ઢગ થિઇ વ્યા…ઇ અઞા અગિયા વિચારે ત સીતારામ સડારે ઇતરે અખિંયું ખુલી વિઇ

‘માલિક મું વિછાણજો ઓછાડ઼ ભધલાય વિધો હિડાં થધ બોરી આય ઘરમેં હલો..’

           પ્રસાંત હરે કરે બિંધુકે ઉપાડેને પિંઢજે રૂમમેં ખણી આયોને ને હરે કરેને ઇનકે સુમારે ત સીતારમ બાયણાં ઢકે હલ્યો વ્યો.પ્રસાંત ન્યાર કરે બિંધુજા રત ભરલ લુગડા ઉતારે તડેં ઇનજી અખિયેંમેં પાણી ભરજી આયા.કડેક જીડાં જુવાણઇજો ધરિયા છિલધો વો ઇન જાજરમાન કાયાજી હી હાલત…? એડ઼ો વિચાર કંધે ઇ મોં ફિરાય ઊભો થઇ વ્યો.કબાટ મિંજા બ્યા લુગડા કઢીને બિંધુકે પેરાંય ને રત ભરલ લુગડા નાયણીમેં રખી આયો.ઇન બિંધુકે ધડ઼કી પટુ ઓઢાડ઼ે વટ વિઇ પુછે

‘બિંધુ તોકે અઞા સી પોંધોવે ત બ્યોકીં ઓઢાડ઼િયા..?’

‘તું મું વટ હુંને ત તોજી હુભ મું લા ગણે આય..’પ્રસાંતકે ઉર્યા બોલાય બિંધુ ચેં

           પ્રસાંત હરે કરે ઇનજી મુરમેં લંમાય ને બિંધુજી પુઠતે હથ ફેરે ત ઝાડ કે વલ વિંટાજે તીં ઇનકેં વિટાંઇ વિઇ.રાત લગભગ પુરી થીણ આવઇ વિઇ પ પરોરજો બિંધુકે ખંગ ઉપડઇ ત પ્રસાંત હડફ કંધો જાગી વ્યો.પાણીજો લોટો ખણધે સીતારામ સીતારામ ઇ સડારે બિંધુકે પાણી પિયારે ત ઢુક પાણી પીધે પ્વા ખંગ વિઇ રિઇ તાં ત ધોડ઼ધે અચિંધે સીતારામકે નેરે બિંધુ મુરકઇ

‘માલકિન ધવા ખાવ આરામ થિઇ વેંધો…પુડિકી ખોલે ડીધે સીતારામ ચેં

‘તું એડ઼ો ને એડ઼ો જ રેં સીતારામ…’બિંધુ પુડિકી જલીંધે ચેં ત પછેડ઼ીસે અખિયું ઉગીધો સીતારામ હલ્યો વ્યો.

       બ ડીં આરામસે ગુધરી વ્યા.પ્રસાંત બિંધુ વટજ ફેરકા ડિનેંતે.ત્રેય ડીં સવારજો સેઠ ઘનસ્યામડાસકે કોઠે ને રઘુનાથ અચી વ્યો.બિંધુજી હાલત જજી ખરાભ થિઇ વિઇ.ઘનસ્યામડાસ આયા તેંજી અગલી રાતજો બિંધુ હિકડ઼ો જ સ્વાલ પુછેંતે અધા અચી વ્યા…? અધા અચી વ્યા…?’ ઘનસ્યામડાસકે નેરે બિંધુજે મોંતે ને અખિયેંમેં અજભ ચમક અચી વિઇ

‘ધી…બચ્‍ચા…ઘનસ્યામડાસ બિંધુજી મુરમેં વિઇ ચ્યોં.રાજીયાણી થેલ બિંધુ કી કુછી ન સગઇ પ ઇનકે જોરજી ખંગ ઉપડઇ. પ્રસાંત ઇનકે પુડિકીજી ધવા ખારાંય પાણી પીરાંય ઇનજે ખોરેમેં વડો ટિવાલ પથરેં.પુડિકી ખાધે પ્વા જરા કિંક ઠીક લગો પ સા ત ધમણ વારેજીં હલ્યોતે.પ્રસાંત ભીની અખિયેં ઘનસ્યામડાસ કોરા નેરે ત ઇતરીજ ભીજલ અખિંયે પ્રસાંતકે થધારીંધે ઘનસ્યામડાસ ચ્યાં ‘રૂઓ મ જમાઇરાજ હી કુરો..?હીં હેમથ હારી વિઞો સે આંકે નં સોભે..’ચિઇ પિંઢજી અખિયું ઉગીધે ફિકાઇને ખિલ્યા.

પપ્પા આંજી ધી કે સમજાયો ડાગધર વિલ્સનકે ઇનજો ઇલાજ કેણ ડે..’પ્રસાંત અરધાસ કંધોવે તીં ચેં

પ્રસાંતઅંઇમુંકે…’ભાકીજા બોલ મિડ઼ે ખંગમેં અટવાજી વ્યા.જરા સા વિઠો ત ઇન ઘનસ્યામડાસકે ચેં

(વધુ બિઇ ટપાલમેં                  

      

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


%d bloggers like this: